5 Ağustos 2020 Çarşamba

Çimlere Basmayın

Karalamak istiyorum, varlığımı kanıtlamak ve öylece yok olup gitmemek için. Bu sözcüklerin kara çalmış beynimle olmayacağını biliyorum. Tüm biriktirmeleri bağırsaklarımızla yapıyoruz.
 Elimi boğazımdan geçirmem gerekiyor. Çok zor boğulabilirim, nefes borusuna kaçmaması gerekiyor. Çocukken bir keresinde portakalın nasıl boğazıma takılıp kaldığını, onu bir yılanmış gibi çekip çıkardığımı hatırlıyorum. Hatırlamak pis bir lanet, her boku hatırlamasak Hayat daha güzel olacak… Distopya sevenlerdenim bir felaket başka bir yaşamı yaratabilir ve yaşadığın o manyakça şey bugün yaşadığından da farklı değildir. Neyse konuyu dağıtmayayım. 


Elimi boğazımdan geçirebildim, aşağıya doğru salınıyor (ha ha salınıyor dediğim o koca eller nereye gitsin) ellerimi yazarken bile ince hayal edemiyorum; ne biçim bir gerçeklik duygusu bu böyle! İnce ellerim olsun isterdim. İncecik, uzun parmaklar ve uçlarında çekinerek sürmediğim kırmızı ojeler. Twitterdaki gündem geliverdi aklıma; nasıl orospu oldun!! Haha içimdeki kevaşeyi öldüremedim. Kim ortaya çıkardı dersen daha derinlere bu sözcüklerle inemesem de belki midemde rastlarız kendilerine, ama akbilin henüz gündeme gelmediği ve halk otobüsüne biletle girilen o günlerde taciz edildiğini anlamamanın utancını yaşayan yaşlarda ortaya çıktı sanırım. Ama yine de yeterince olamadım en azından mesleğim bu değil. Meslek olarak seçmedim ya da seçemedim. Öyle buyruldu. Zormuş bu koca parmaklar ve kollarla mideye inmek ama geldim. Asitten bir sürü şey yok olmuş. Koskaca bir boşluk var ya da benim hissettiğim. Hiçbir şeyi midemde tutmam. ZORLA canım devam et, senin neyin eksik o ince parmaklı cesaretsizlerden. Hem kim elleriyle midesini mıncaklayabilir. Heyhat! Daha ileri, of of of değişik sesler çıkıyor aman sessiz olalım. O çok beyfendi-hanfendi komşularımız rahatsız olmasın. Onlar mutsuzsa, herkes mutsuz olacak.

 İnce bağırsağa doğru yol aldığımda bir şeyler değişmeye başladı. Buraya birşeyler serpiştirmişim, kıvranırken bile seçebileceğim yakınlıkta şeyler; buraya ait değiller. Hiç var olmamaları gerekirdi ve bu zaman diliminden değiller. Gerçeklik duygusundan sıyrılmış,bu bedende değil yanlış yerdeler. Yanlış yerde yanlış zamanda olduğunu düşünen insanları tanımak istiyorum çünkü o bağırsaklar onlara ait. Yeni birileri ile tanışmak için neden gerekir ve her arkadaş bir devirdir. O devrin yaşanmaması gerekiyorsa, siz de bir sonraki devre ölüsünüzdür. İnsan çok kitap okumamalı bence, en azından roman. Birsürü karakteri kendine benzetme hadsizliğinde bulunuyor. Neyse ben işime bakayım. 

Titizimdir, standartlarla belirlenmiş kurallar ve zamanlamalar önemlidir, yapmadığın bir şey günün birinde felakete sebep olabilir. Bu söylediğimin aksine kapının ardındakini odaya girmeden bilemezsin ile yaşamış biri olarak ince bağırsağımdaki yaraların sebebini üstüme alıyorum. Siz değilsiniz, yanlış zamandaki beden, özür dilerim. Daha zor bir seçim ile karşı karşıyayım, rahmime mi gitsem, kalın bağırsağıma mı? Benim rahmimi söküp atasım var. Bence, bokların taze halini görmeyi seviyorum. Bok gibi insanları gördükçe bu bağırsak beni rahatlatabilir.

 Durdum, sustum ve geri koca ellerimi dinlendirmek için ince bağırsağımda uyuttum. Ellerim rüya görmedi ve bence kara kafalı beynim yüzünden hiçbir rüyanın bir parçası olmak istemediler. Bence de en iyisini yaptılar. Rüyamda bir devlet büyüğümüze nasıl masum bir insan olduğumu anlatmak istemediler. Ellerime ağız çizip, çizgi film karakterine büründürmek istemezdim doğrusu.
 Hala oyalanıyorum, karar vermemek için, kararlar kendi kendine alınamaz mı? Hadi itiraf edin hepiniz bekliyorsunuz. Birisi çıksın bir şey desin? İşaretleri takip ediyorsunuz, elinizi boğazınızdan geçirin. Kusun, çok içmiş gibi kusun. Rahmime giriş yasakmış ve çimlere basmayın tabelası gibi önümde duruyor. İçeri süzülmenin bir yolu olmalı, bir harita vardır elbet… 

 Derken kendimi cenin halde buldum, olamamış bir fetüsüm ben ve yalnız değilim. Doğurduklarım ve doğuramadıklarım dünyalar var. Ama çok kanıyor içim çekip çıkarmalı, ıkının ve bağırın yüksek sesle bağırın. Vajinamdan ellerim çıkıyor, bütün hayatları avucunun içine toplamış ve sımsıkı tutuyor. Dışarıda bekleyenler pek heyecanlı, ellerimle bakıyorum, sarı kum tozu dolu bir toprağa çıkıyor elimin yolu, diğer elim soğuk kanlı bekliyor. Var olmak kusmak gibi diyor, yaşamsal döngümü tamamladığımı söylüyor. Elimi geri çekiyorum, olması gereken yere bıraktığım zamana başlangıca ya da sonun başlangıcına dönüyor. Deşerek var olunuyor, kendini deşerek.