Hem Feminist Hem Anayız, Feci Çarparız
Üstümdeki kutsallıgın fıtratımda olmasına cok sevindim.
Çünkü, bu kutsallık bana çok yakışacak gibi hissediyorum.
Çünkü ben; Bozulmaması, dokunulmaması, karşı çıkılmaması gereken, üstüne titrenilen biriyim.
Hatta inanmazsınız, Tapınılacak ya da yolunda can verilecek derecede sevilen, kutsi, mukaddes insanım.
O aradığınız benim ayol.
Benim olduğum yerde adaletin, hukukun, eşitliğin, özgürlüğün lafı edilemez. Çünkü esas olan benim, gerisi teferruat.
Anayım ben ana..
Ayağımın altı bile kutsal, havamdan geçilmez. Şöyle bir salınsam teba benim karşımda mı durabilir? Hangi çılgın bana zincir vuracakmış şaşarım.
Çarparım adamı alimallah, dokunan yanar. Çok pis yaparım.. Cayır cayır yakarım.
Benim gibi kutsal arkadaşlarım da var. Lakin bazıları feminist olduğundan durumun tam olarak farkında değiller.
Kııız diyorum kutsalsın, birleştirelim güçlerimizi dünyaya hükmedelim.. inandıramadım.. Çok saflar inanmıyorlar.
Auramız var bizim bizi koruyan anayız ya.
Diyolar ki bu nasıl kutsalllık,
Kutsal ama öldürebilir, dayak yiyebilir
Kutsal ama her türlü küfrü hakaedebilir
Kutsal ama hakları olmayan
Kutsal ama kendini koruyamayan, kollanması gerekeniz öyle mi?
Yok babam o iş öyle değil.
Doğurduğum günden beri üstüme yapısan o analık mevzusuyla ne ugrastınız be arkadaş. Bi susmadınız. Ana da ana.. Eee ne yaptın len kutsalın için. kutsal senin oyuncağın mı otur deyince otursun kalk deyince kalksın.
Hem feminist hem anayız, feci çarparız adamı.
Yaa öyle her kutsal seni kutsayacak diye bişi yok.. Oldu canım, işine gelen kutsal işine gelmeyen mekruh olmaz öyle. Anaysak kutsalız. Açın anaların önünü..
Ve korkun gazabından öyleyse.
Çünkü gazabımız feci mordur.
"Ne oluyo? demeden alırız aklınızı.. oh yık işi-gücü anaya, kadına ondan sonra kutsalda kutsal. fıtratta fıtrat..
hani sorumluluktan kacmanın yolunu da iyi bellemişler.. "ama kutsalsın sen yaparsın".
"yok anam ben kutsalsam çarparım"
yok öyle 3 kurusa 5 köfte..
hadi selametle
Esterevalli
25 Kasım 2014 Salı
31 Ekim 2014 Cuma
ACILARA TUTUNMAK
Yaşamımız acılarla örülü. Temel çelişkimiz artık yaşamak ya da ölmek üzerine. Yanı başımızda ki kan dünyanın bütün denizlerini kızıla çevirebilecek tüm mavileri öldürebilecek durumda. Bir çağsız cehennem yüz yıl sonra insanlığın nasıl bakacağını merak ediyorum deyip noktayı koymak isterdim ancak umutla iyi değişimin gerçekleştiğini ummak ya da daha kötü bir değişime sebep olacak bir çağsız bir zamandan geçtiğimizi görecek insanlık?
Sınırlarımızın dışındaki vahşete vergilerimizle ortak olmuş bir ülkenin vatandaşları olarak. Kendi sınırlarımızda olan bitene, en temel yaşam hakkına bile sahip çıkamayan biz birey birey VATANDAŞIZ.
Tek tek kafalarımızda insanlığımızı hatırlıyoruz. Bazılarımız ülkemiz büyüyor yalanıyla, yalan ufuklarımızı genişletiyoruz. Hiç satın alamayacağımız evlerin ameleliğini yaparken yüksek katlı binaların gölgesinde bir avuç yeşil toprağı korumaya çalışanlarla yan yana gelmeye çalışıyoruz. Bir direniş öfkemizi örgütlemeli!
Nelere dirensek? Nereden başlayıp dirensek?
18 kişi rant kapılarına sıkıştı. Büyüyen ama bir türlü paylaşılmayan pastanın kırıntılarını almak için sadece yaşamak için çalışırken şimdi bulunmaya çalışıyorlar. Burjuva basını bile bu büyüme rant büyümesidir derken; biz yanyana gelemeyişimizin cezasını çekmeye devam ediyoruz.
Bildiklerimiz değişime neden olmuyor.
Gecekondu gibi bir ülke nerden tutsanız bir elinizde kalıyor. 301 madencinin acısı kalbimizde iken aklımızla ve artık şimdi acılarımızla bile alay ediyorlar.
Çalışma koşulları ortaçağ Avrupası 19. yy. Biz hangi yy. dayız.
Çağsız zamanlar bunlar.
Fosil yakıtlardan bahsedemeden kapatıyorum penceremi. Doğa ondan aldıklarımızı alacak. Ve tüm canlıları yok ettiğimiz için akıllı memeliler akılımızla yok olacağız.
Artık neyi unutmayacağımızı bilemediğimiz kötülüklerin ve acıların dünyasındayız ve talihsiz coğrafyamızda yaşamaktan yorgun düştük.. Burası Türkiye o yüzden ardı ardına gelen acıların birini söylesen olmuyor yetişmiyor dayanmıyor yürekler. Aklın almadığını yürekler nasıl anlasın. Bir yazıya nasıl sığsın? Hersey hızla kötüleşiyorken umutlar azalıyorken biz bir avuçken çığlığı gibide okunabilir bu yazı. Yapamadık be oğlum durduramadık ölümleri, acıları yetmedi sevgimiz, yetmedi umudumuz, yetmedi isyanımız...
Yok, olmadan önce yok ettiklerimizden bir şarkı http://www.youtube.com/watch?v=Bj5ZkCdEH38 Doğum günün kutlu olsun.
Thetis
Esterevalli
Sınırlarımızın dışındaki vahşete vergilerimizle ortak olmuş bir ülkenin vatandaşları olarak. Kendi sınırlarımızda olan bitene, en temel yaşam hakkına bile sahip çıkamayan biz birey birey VATANDAŞIZ.
Tek tek kafalarımızda insanlığımızı hatırlıyoruz. Bazılarımız ülkemiz büyüyor yalanıyla, yalan ufuklarımızı genişletiyoruz. Hiç satın alamayacağımız evlerin ameleliğini yaparken yüksek katlı binaların gölgesinde bir avuç yeşil toprağı korumaya çalışanlarla yan yana gelmeye çalışıyoruz. Bir direniş öfkemizi örgütlemeli!
Nelere dirensek? Nereden başlayıp dirensek?
18 kişi rant kapılarına sıkıştı. Büyüyen ama bir türlü paylaşılmayan pastanın kırıntılarını almak için sadece yaşamak için çalışırken şimdi bulunmaya çalışıyorlar. Burjuva basını bile bu büyüme rant büyümesidir derken; biz yanyana gelemeyişimizin cezasını çekmeye devam ediyoruz.
Bildiklerimiz değişime neden olmuyor.
Gecekondu gibi bir ülke nerden tutsanız bir elinizde kalıyor. 301 madencinin acısı kalbimizde iken aklımızla ve artık şimdi acılarımızla bile alay ediyorlar.
Çalışma koşulları ortaçağ Avrupası 19. yy. Biz hangi yy. dayız.
Çağsız zamanlar bunlar.
Fosil yakıtlardan bahsedemeden kapatıyorum penceremi. Doğa ondan aldıklarımızı alacak. Ve tüm canlıları yok ettiğimiz için akıllı memeliler akılımızla yok olacağız.
Artık neyi unutmayacağımızı bilemediğimiz kötülüklerin ve acıların dünyasındayız ve talihsiz coğrafyamızda yaşamaktan yorgun düştük.. Burası Türkiye o yüzden ardı ardına gelen acıların birini söylesen olmuyor yetişmiyor dayanmıyor yürekler. Aklın almadığını yürekler nasıl anlasın. Bir yazıya nasıl sığsın? Hersey hızla kötüleşiyorken umutlar azalıyorken biz bir avuçken çığlığı gibide okunabilir bu yazı. Yapamadık be oğlum durduramadık ölümleri, acıları yetmedi sevgimiz, yetmedi umudumuz, yetmedi isyanımız...
Yok, olmadan önce yok ettiklerimizden bir şarkı http://www.youtube.com/watch?v=Bj5ZkCdEH38 Doğum günün kutlu olsun.
Thetis
Esterevalli
8 Ağustos 2014 Cuma
toplanın birleşin bir olun
acıların şahı gibi gelin üstüme
ve bitsin şu iş
seninle gelecek çare yok
seninle bu tatlılık ey büyük acı
gök incir nasıl ballanırsa acılardan
acı koruk nasıl bulursa balların en sarhoşunu
o işte o
gel benim darmadağın direncim
gücüm emeğim çilem gel
gel benim büyük acım
gel ve bitir şu işi
kalaylardan mı gelirsin bolivya'lardan
rio'nun favelalarından mı
ispanya'dan mı vietnam'dan mı
zonguldak kömürlerinden mi gelirsin
çukurova'lardan mı
yellerle mi gelirsin ateşlerle mi
uçarak mı koşarak mı yırtınarak mı
gel işte gel gayrı
gel
gel ve bitir şu işi..
Sivillerin, çocukların, masumların ölüm haberleri geldikçe sanıyor ki insan; İnsanız ya kabul edemeyiz durdururuz acıları.
Bir şey gelmeli elimizden, ellerimizden.
Öyle izliyoruz. Utanarak ve yorularak izliyoruz.
Sanki bir sihirli değnek gelecek gibi bir umut.. kahrolası umut yaşatıyor insanı..
Sonuçta öğreneli çok zaman oldu. Masalllar da yaşananlar yalan.
İyilerin değil bu Dunya. İyileri öldüren Dünya..
Ve anladık ki, mücizeleri yaşayanların değil, yazanların var olduğunu.
Şimdi bu haberle sarsılsak ne ki!
Belki yaşarken daha güçlü oluyor insan. Başka çaresi var mı ki?
Yanıbaşımızda yaşananlara gücümüz yetse, sokaklarda “yapmayın” diye çığlık atmanın çaresizliği.
"Sen, sus ve otur. Sen, şuraya gec. Özür dile arkadaşından. Biraz da o oynasın..
öp bakalım" diyemediğimiz. Masum bir yanlışlık yok orta da.
Kontrol edemediğimiz büyük bir kötülük bu..
Basbaya kötülük olduğunu bildiğin bir şeyle mücadele etmek. ISID bir cinayet şebekesidir. Saldırmak için kutsal görevi ifa ettiğine inanan birine ne dersin ki, işgal ve saldırı.
İnsanlar ac susuz kacıyorlar. Nereye bilmiyor sadece yaşamak ve yaşatmak için kaçıyorlar.
Durduğumuz yerden bunları bilmek.
Bu kadar lafı kendimizle birlikte hepinize ediyoruz. Dünyanın karardığını görüyoruz ve yıldızların parlıkları göremeyeceğimiz kadar uzak. Çocuklarımıza gösteremeyeceğiz çünkü; anlatamayacağımız bu saf kötülüğün karanlığı dünyayı sardı. Bu kötülüğün paydaşlarıyız bizler bizden olmayana yaptıklarımız ve bizden olmayana yapılanları görmediğimiz için. Hasbelkader de olsa yaşadığımız için.
Hiçbir inanınmış bu saf kötülükten kendini aklayamaz. Sizi hangi kutsal toprak kabul edecek ? insan kanıyla yıkadığınız nehirler yıkamayacak bedenlerinizi.
Akıttığınız kan, saf insan kanı. Bu vahşetten kimse kurtulamaz. Çünkü kurban insanlıktır. İnsan olmak için harcadığımız milyon yılları kurduğunuz kutsal sapkınlık yok ediyor.
İnandıklarınıza, inanmamız için çok nedenimiz var. Sizin akıttığınız kanı içmeyeceğiz, boğazımıza kadar susuz kalsakta. Susuz bıraktığınız çocuklarımızın kanı ve siz insan olamamış vahşiler adına işlediğiniz cinayetler için inandığınız da sizi kabul etmeyecek.
Sustukça susuz bıraktığımız çocukların kanı kendi çocuklarımızın üzerinde. Kim bu kötülükten aklayabilir kendini ? kim bu vahşetten sorumsuzdur ?
Yanyana gelemezsek bu kötülük geleceğimizdir. Hiçbir yıldız aydınlatmaz dünyayı.
Bu savaş İŞİD’e karşı değil. Bu savaş insanlığın varolma savaşıdır.
Safınızı seçin saf kötülük ve karanlık yok etmeden insanlığı.
Esterevalli
Thetis
acıların şahı gibi gelin üstüme
ve bitsin şu iş
seninle gelecek çare yok
seninle bu tatlılık ey büyük acı
gök incir nasıl ballanırsa acılardan
acı koruk nasıl bulursa balların en sarhoşunu
o işte o
gel benim darmadağın direncim
gücüm emeğim çilem gel
gel benim büyük acım
gel ve bitir şu işi
kalaylardan mı gelirsin bolivya'lardan
rio'nun favelalarından mı
ispanya'dan mı vietnam'dan mı
zonguldak kömürlerinden mi gelirsin
çukurova'lardan mı
yellerle mi gelirsin ateşlerle mi
uçarak mı koşarak mı yırtınarak mı
gel işte gel gayrı
gel
gel ve bitir şu işi..
Sivillerin, çocukların, masumların ölüm haberleri geldikçe sanıyor ki insan; İnsanız ya kabul edemeyiz durdururuz acıları.
Bir şey gelmeli elimizden, ellerimizden.
Öyle izliyoruz. Utanarak ve yorularak izliyoruz.
Sanki bir sihirli değnek gelecek gibi bir umut.. kahrolası umut yaşatıyor insanı..
Sonuçta öğreneli çok zaman oldu. Masalllar da yaşananlar yalan.
İyilerin değil bu Dunya. İyileri öldüren Dünya..
Ve anladık ki, mücizeleri yaşayanların değil, yazanların var olduğunu.
Şimdi bu haberle sarsılsak ne ki!
Belki yaşarken daha güçlü oluyor insan. Başka çaresi var mı ki?
Yanıbaşımızda yaşananlara gücümüz yetse, sokaklarda “yapmayın” diye çığlık atmanın çaresizliği.
"Sen, sus ve otur. Sen, şuraya gec. Özür dile arkadaşından. Biraz da o oynasın..
öp bakalım" diyemediğimiz. Masum bir yanlışlık yok orta da.
Kontrol edemediğimiz büyük bir kötülük bu..
Basbaya kötülük olduğunu bildiğin bir şeyle mücadele etmek. ISID bir cinayet şebekesidir. Saldırmak için kutsal görevi ifa ettiğine inanan birine ne dersin ki, işgal ve saldırı. İnsanlar ac susuz kacıyorlar. Nereye bilmiyor sadece yaşamak ve yaşatmak için kaçıyorlar.
Durduğumuz yerden bunları bilmek.
Bu kadar lafı kendimizle birlikte hepinize ediyoruz. Dünyanın karardığını görüyoruz ve yıldızların parlıkları göremeyeceğimiz kadar uzak. Çocuklarımıza gösteremeyeceğiz çünkü; anlatamayacağımız bu saf kötülüğün karanlığı dünyayı sardı. Bu kötülüğün paydaşlarıyız bizler bizden olmayana yaptıklarımız ve bizden olmayana yapılanları görmediğimiz için. Hasbelkader de olsa yaşadığımız için.
Hiçbir inanınmış bu saf kötülükten kendini aklayamaz. Sizi hangi kutsal toprak kabul edecek ? insan kanıyla yıkadığınız nehirler yıkamayacak bedenlerinizi.
Akıttığınız kan, saf insan kanı. Bu vahşetten kimse kurtulamaz. Çünkü kurban insanlıktır. İnsan olmak için harcadığımız milyon yılları kurduğunuz kutsal sapkınlık yok ediyor.
İnandıklarınıza, inanmamız için çok nedenimiz var. Sizin akıttığınız kanı içmeyeceğiz, boğazımıza kadar susuz kalsakta. Susuz bıraktığınız çocuklarımızın kanı ve siz insan olamamış vahşiler adına işlediğiniz cinayetler için inandığınız da sizi kabul etmeyecek.
Sustukça susuz bıraktığımız çocukların kanı kendi çocuklarımızın üzerinde. Kim bu kötülükten aklayabilir kendini ? kim bu vahşetten sorumsuzdur ?
Yanyana gelemezsek bu kötülük geleceğimizdir. Hiçbir yıldız aydınlatmaz dünyayı.
Bu savaş İŞİD’e karşı değil. Bu savaş insanlığın varolma savaşıdır.
Safınızı seçin saf kötülük ve karanlık yok etmeden insanlığı.
Esterevalli
Thetis
23 Mayıs 2014 Cuma
Nereden Başlasak ?
Nereden Başlasak?
Fosil yakıtların vahim sonuçlarından mı? Tarım üreticisinin artık tamamen tarımdan koparılmış vasıfsız işçiler ordusu haline getirilmesinden mi ? Aslında her yanıyla hepimizin hayatını ne kadar etkileyen bir kabusla karşı karşıya olduğumuzdan mı?
Enerji politikalarından mı? İş çinayetlerinden sorumlu, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığından mı? Tarım Bakanlığından mı?Çevre ve Şehircilikten mi, Orman ve Su İşlerinden mi? Eğitim Bakanlığı, Saglık Bakanlığı, Diş işleri - İç işlerinden mi? Hangi birisini bağımsız tutarsınız tüm yaşanan vahşetten, cinayetten, kıyımdan…
Sonucu değerlendirmek yetmez.
Sonuçtan suçlular üretmeye çalışmak ahmaklık, yalan-dolan, kandırmacadan başka bir sey değil.
Sebeplere gelelim ahali,
Bu korkunç enerji politkalarının sonucu olarak, özel şirketlerin eline düşen ocaklar da kar hırsı adına, patronlar daha çok kömür istedi. Hiç bir şey umurlarında değildi.Kömür demek Para, kar, zenginlikti, mutlu azınlık için. Bu politikalar ölen yüzlerce insandan sorumlu oldu.
Fosil yakıtların ısrarla çıkarılması, kullanılması, iklim değişiminden, ölümcül hastalıklara, doğa tahribatından, hayvan türlerinin yok olmasına kadar giden bir zincirin başlangıç noktası. Oraya dokunalım mı? İnsanın bu bencilce kendine de zarar veren halini vahşi kapitalizm dışında nasıl açıklarız? Akıl almaz bir para hırsı. Alternatif pek cok enerji kaynakları varken, enerjide tasarruf yapmak varken. .Daha cevreci enerji yöntemleri üzerine kafa yormak gerekmez mi? Gelişmiş ülkeler diye tabir edilen memleketlerde kömür ocakları tek tek kapatılıyorken. Geri dönüşümü mümkün enerji yöntemleri üzerine ciddi kapsamlı ve cesurca adımlar atma zamanı gelmedi mi?
Bu insanlar neden madende çalışıyordu. Kimdi o madenciler aslında?
Çiftçilerdi.
Üretim yapan çiftçiler.
Türkiye de tarımı bitirmeye and içmiş uluslararası anlaşmalara kim imza attı? Kim sorumlu ? Tarım teşviki neden yok? Neden her türlü tarımsal ürünü ve tohumu ithal eder olduk? Kim çaresiz bıraktı bu çiftçileri. Tarımda kota uygulamasına kim olur verdi?Endüstriyel tarıma kim "yürü ya kulum" dedi? ve biz neden bu hormonlu GDO lu besinlerle hayvanlarla beslenmek zorunda kaldık?
Bankalardan ve Ekonomi Bakanlığından laf açmanın sırası.. Herkesi borçlu bırakıp faiz batağına sürükleyen kimdi? Faizsiz bankacılık kime çalıştı? Nasıl oldu da bu kadar müslüman hükümet halkının bunca banka kredi borcuna ve faiz ödemesine tek laf edemedi, çözüm bulamadı? Bu kimin işine geldi. Alacağı maaşı bir önceki ayda biten işçinin çalışmamak seçeneği, var mıydı? Bu borçlar 1 değil 2 değil tüm işçilerin sıkıntısı iken nasıl sorumlu tutulmaz ölümlerden?
Eze eze sesleri çıkarılmayan, öldükçe "kaza" denilen. Suçlu, trafo ,baca, duvar ilan edilen bir ülkenin vatandaşıyız yazık ki. 2 kuruşa çalıştırılırken “yahu açlık sınırı bu ülkede bilmem kaç lira be utanmazlar” diyen bir çalışma bakanlığı var mıdır? Hadi çalışma bakanlığı patron sever osun. Sendika kime çalışmış? Patronun işçileri daha kolay idare edebildigi bir İnsan kaynakları müdürlüğüne mi dönüşmüş?
Eğitim bakanlığı nasıl bir eğitim vermiş? İnsanları ses çıkarmayan robotlaştıran, itaatkarlaştıran, standart prototipler haline nasıl getirmişler.. Bilimsellik yerine ilahi duygularla yaklaşmaya ne denir? "Fıtrat" demeye "kader" demeye en hafif tabirle ayıptır denmez mi? Kendi anlayacakları dilden günahtır denmez mi? Fıtrat yalnızca yaradılış değil, artık yapılan işin doğası anlamını da taşıyorsa, "kader" minibüs çıkartmalarından çıkıp hayatın her alanına yayılmışsa, “biat” da çocuk ismi olur yakındır.
Sağlık bakanlığı devreye girsin istiyor insan: “ Bu insanlar madene geri gönderilemez, hayatları boyu yaşadıkları bu travmaya karşılık, ölenlerin ailelerine ve yaşayan tüm Soma Maden ocağı işçilerine tazminat verilmeli ve maaş bağlanmalıdır. O insanların tekrar maden de çalıştırılmaları büyük bir işkencedir, suçtur buna ortak olamayız.” Demelidir. Kaldı ki Soma'da bakanlığın hastanelerinde, solunumla ilgili gerekli teçhizatın olmadığını duyduk hep beraber… Neler umuyoruz? Neler bekliyoruz?
Adalet bakanlığı, ÇHD li avukatlar yerlerde sürüklenip kolları kırılırken hala yerinde duruyorsa. İnsanların adalete inancı katiyetle kalmamışken o koltuğu işgal ediyorsa zaten diyecek fazla laf da kalmamıştır.
Dış işleri yaptıgı anlaşmalardan, memleketi güllük gülistanlık göstermekten sorumlu ve iç işleri bunun tam tersini ülkede tahsis etmekle meşgul . İnsanlar ölüyor bu ülkede devlet güçleri eliyle, durmadan…
Sonra Şehit deniyor ölen madenciye. Oh ne ala memleket. Neyin şehidi allah aşkına, zenginlerin kar hırsları uğruna ölene ne zamandır şehit deniyor. Devletin engelleyemediği geliyorum diyen bu katliamda ölenlere şehit denemez. İnandıkları uğruna değil, yaşamak için mecbur bırakıldıkları için öldürüldüler. Başka çareleri olmadıkları için ölüme gönderildiler. Utanının ve istifa edin. Vicdanlarınız sizleri sürekli dürtsün, rahat uyuyamayın.
Çünkü artık ezilen ve bu sistemin çarklarında öldürmek istenilen bizler;
Yitik bir ülkeyi korumayı değil, yeniden kurulacak bir ülkeyi istiyoruz.
Esterevalli
Fosil yakıtların vahim sonuçlarından mı? Tarım üreticisinin artık tamamen tarımdan koparılmış vasıfsız işçiler ordusu haline getirilmesinden mi ? Aslında her yanıyla hepimizin hayatını ne kadar etkileyen bir kabusla karşı karşıya olduğumuzdan mı?
Enerji politikalarından mı? İş çinayetlerinden sorumlu, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığından mı? Tarım Bakanlığından mı?Çevre ve Şehircilikten mi, Orman ve Su İşlerinden mi? Eğitim Bakanlığı, Saglık Bakanlığı, Diş işleri - İç işlerinden mi? Hangi birisini bağımsız tutarsınız tüm yaşanan vahşetten, cinayetten, kıyımdan…
Sonucu değerlendirmek yetmez.
Sonuçtan suçlular üretmeye çalışmak ahmaklık, yalan-dolan, kandırmacadan başka bir sey değil.
Sebeplere gelelim ahali,
Bu korkunç enerji politkalarının sonucu olarak, özel şirketlerin eline düşen ocaklar da kar hırsı adına, patronlar daha çok kömür istedi. Hiç bir şey umurlarında değildi.Kömür demek Para, kar, zenginlikti, mutlu azınlık için. Bu politikalar ölen yüzlerce insandan sorumlu oldu.
Fosil yakıtların ısrarla çıkarılması, kullanılması, iklim değişiminden, ölümcül hastalıklara, doğa tahribatından, hayvan türlerinin yok olmasına kadar giden bir zincirin başlangıç noktası. Oraya dokunalım mı? İnsanın bu bencilce kendine de zarar veren halini vahşi kapitalizm dışında nasıl açıklarız? Akıl almaz bir para hırsı. Alternatif pek cok enerji kaynakları varken, enerjide tasarruf yapmak varken. .Daha cevreci enerji yöntemleri üzerine kafa yormak gerekmez mi? Gelişmiş ülkeler diye tabir edilen memleketlerde kömür ocakları tek tek kapatılıyorken. Geri dönüşümü mümkün enerji yöntemleri üzerine ciddi kapsamlı ve cesurca adımlar atma zamanı gelmedi mi?
Bu insanlar neden madende çalışıyordu. Kimdi o madenciler aslında?
Çiftçilerdi.
Üretim yapan çiftçiler.
Türkiye de tarımı bitirmeye and içmiş uluslararası anlaşmalara kim imza attı? Kim sorumlu ? Tarım teşviki neden yok? Neden her türlü tarımsal ürünü ve tohumu ithal eder olduk? Kim çaresiz bıraktı bu çiftçileri. Tarımda kota uygulamasına kim olur verdi?Endüstriyel tarıma kim "yürü ya kulum" dedi? ve biz neden bu hormonlu GDO lu besinlerle hayvanlarla beslenmek zorunda kaldık?
Bankalardan ve Ekonomi Bakanlığından laf açmanın sırası.. Herkesi borçlu bırakıp faiz batağına sürükleyen kimdi? Faizsiz bankacılık kime çalıştı? Nasıl oldu da bu kadar müslüman hükümet halkının bunca banka kredi borcuna ve faiz ödemesine tek laf edemedi, çözüm bulamadı? Bu kimin işine geldi. Alacağı maaşı bir önceki ayda biten işçinin çalışmamak seçeneği, var mıydı? Bu borçlar 1 değil 2 değil tüm işçilerin sıkıntısı iken nasıl sorumlu tutulmaz ölümlerden?
Eze eze sesleri çıkarılmayan, öldükçe "kaza" denilen. Suçlu, trafo ,baca, duvar ilan edilen bir ülkenin vatandaşıyız yazık ki. 2 kuruşa çalıştırılırken “yahu açlık sınırı bu ülkede bilmem kaç lira be utanmazlar” diyen bir çalışma bakanlığı var mıdır? Hadi çalışma bakanlığı patron sever osun. Sendika kime çalışmış? Patronun işçileri daha kolay idare edebildigi bir İnsan kaynakları müdürlüğüne mi dönüşmüş?
Eğitim bakanlığı nasıl bir eğitim vermiş? İnsanları ses çıkarmayan robotlaştıran, itaatkarlaştıran, standart prototipler haline nasıl getirmişler.. Bilimsellik yerine ilahi duygularla yaklaşmaya ne denir? "Fıtrat" demeye "kader" demeye en hafif tabirle ayıptır denmez mi? Kendi anlayacakları dilden günahtır denmez mi? Fıtrat yalnızca yaradılış değil, artık yapılan işin doğası anlamını da taşıyorsa, "kader" minibüs çıkartmalarından çıkıp hayatın her alanına yayılmışsa, “biat” da çocuk ismi olur yakındır.
Sağlık bakanlığı devreye girsin istiyor insan: “ Bu insanlar madene geri gönderilemez, hayatları boyu yaşadıkları bu travmaya karşılık, ölenlerin ailelerine ve yaşayan tüm Soma Maden ocağı işçilerine tazminat verilmeli ve maaş bağlanmalıdır. O insanların tekrar maden de çalıştırılmaları büyük bir işkencedir, suçtur buna ortak olamayız.” Demelidir. Kaldı ki Soma'da bakanlığın hastanelerinde, solunumla ilgili gerekli teçhizatın olmadığını duyduk hep beraber… Neler umuyoruz? Neler bekliyoruz?
Adalet bakanlığı, ÇHD li avukatlar yerlerde sürüklenip kolları kırılırken hala yerinde duruyorsa. İnsanların adalete inancı katiyetle kalmamışken o koltuğu işgal ediyorsa zaten diyecek fazla laf da kalmamıştır.
Dış işleri yaptıgı anlaşmalardan, memleketi güllük gülistanlık göstermekten sorumlu ve iç işleri bunun tam tersini ülkede tahsis etmekle meşgul . İnsanlar ölüyor bu ülkede devlet güçleri eliyle, durmadan…
Sonra Şehit deniyor ölen madenciye. Oh ne ala memleket. Neyin şehidi allah aşkına, zenginlerin kar hırsları uğruna ölene ne zamandır şehit deniyor. Devletin engelleyemediği geliyorum diyen bu katliamda ölenlere şehit denemez. İnandıkları uğruna değil, yaşamak için mecbur bırakıldıkları için öldürüldüler. Başka çareleri olmadıkları için ölüme gönderildiler. Utanının ve istifa edin. Vicdanlarınız sizleri sürekli dürtsün, rahat uyuyamayın.
Çünkü artık ezilen ve bu sistemin çarklarında öldürmek istenilen bizler;
Yitik bir ülkeyi korumayı değil, yeniden kurulacak bir ülkeyi istiyoruz.
Esterevalli
25 Nisan 2014 Cuma
Başkaldırıyorum
Sabahtan akşam kadar çalışıyorum..
Hiç bir şeyim yok.
Malım Mülküm yok. Mutlu bir hayatım yok. İyi hissetmek, ödemem gereken borçları çalışarak ödemeye çabalayıp, yapmam istenen şeyleri yapabilir olmamla mümkün.
Mesala, krediyi çektiğim bankanın arabasını ödünç olarak kullanıyorum.
Bir ev var içinde yaşadığım. Yerini fiyatına ve işe yakınlığına uygun olduğu için tercih etmek durumunda kaldığım. Oturduğum için sahibi denilen kişiye paralar akıttığım bir evde yaşıyorum.
Sonra çocuğum var bakmam gereken ve masrafları. Eee tabi yaşamak için yemem, içmem gerek. Yediklerimin, sağlıklı olup olmadığı önemli değil, para karşılığı alınması yeterli. Beni ayakta tutsun çalışabilmemi sağlasın o kadarı kafi. Evde de çalışıyorum. Bulaşık, çamaşır, yemek yapılmalı, bunları dışarda yapsam hepsinin para karşılığı var. Bende para yok dolayısıyla 7/24 mesaideyim.
Ölmemek için ısınmam, giyinmem, temiz kalmam gerek. Bunları bir biçimde temin edebilmem, patronun bana uygun gördüğü para ile mümkün. Bu parayı kazanmak için günlerimi dört duvar arasında geçiriyorum. Patron kazansın, ülke kazansın da ben borçları ve ihtiyaçları ucu ucuna getireyim. Olmadı, biraz daha kredi biraz daha borç, biraz daha kemer sıkma politkası yürürlüğe girer.
Kapitalizm nasıl istiyorsa öyle yiyorum-giyiniyorum. Benim payıma prezentabl görünmek düştü. Sistem bana neyi reva görüyorsa öyle yaşıyorum. Aslında öyle bile yaşayamıyorum, idealize edilen modele benziyormuş gibi yapabilmek yaşamaktan sayılıyor.
İstemiyorum.
Başkaldırıyorum, onu da yapabildiğim kadar, cesaretim kadar, yanyana gelip güçlendiğim kadar. Tam güçleniyoruz, örgütleniyoruz, haklıyız, kazanacağız diyorum. Sonra bildik hikaye, soluduğumuz biber gazı, ilaçlı su. Bir kere daha ıslah edilmeye çalışılıyoruz. Haşere gibiyiz sistemin en kahraman savunucularının gözünde. Bazen kemirgen, bazen çapulcu, bazen şımarık olduğumuzu söylüyor muktedir. Oysa biz, üzerinde tepinilerek ezilip suyu çıkarılmıs işçileriz. Mavi yakalı, beya yakalı diye tabir edilen. Emeğimizin, duygularımızın, vicdanımızın hunharca hırpalandığı bir dünyada ve talihsiz bir coğrafyadayız. İsyan, yaşadıklarının farkında olanlarca kaçınılmaz hale gelince gene biber gazı gene su, dayak, cop, gözaltı...
Sistem gözaltı deyince kaz ayakları aklımıza gelsin istiyor, göz altı kremlerini yine bize satmak için.
Başka türlü olabilir miydi her şey diyorum. kişisel kurtuluş mümkün mü? başımı alıp gidebilir miyim şimdi?
öyle bir numaralandırılmış, öyle bir gözlem altına alınmışız ki, kaçıs yok. Zaten borçlusun.
Bacaklarımda borç ve ödeme prangaları, bir çocuğun büyüyünceye kadar olan sorumluluğu beynimde. Sonuçta geçinmek için çok da sansı olmayanlardanız işte. Şimdilik bu hayatı yaşamaya mecburuz. Ama mücadele sürüyor.. umudumuz bitmedi.
Ve üzülüyoruz bizden kötü durumda yaşayanlar için, sanki biz kurtulmuşuz gibi. onlarda zaten en ulaşabilir buldukları bizle hesaplaşmakta. Yok birbirimizden farkımız. Sırtında fiyakalı ceket olanla, yamalı ceketini giyip işe gidenin arasındaki fark, borcunun rakamlarındaki sıfırların artışı kadar. Çürük elmanın şekerle kaplanması gibi yok sayılan, şekerle kandırılan yurdum insanları. çok şekersiniz.
Para kazanıp bu kazandığım paraları zengin olan mülk sahibi patronlara, hırsız iktidarlara verip sonra da istemediğim bir hayatı yaşıyorum. Bunu benim gibi milyonlar yapıyor.Gün sonunda yaşıyoruz işte.. Bugün de ölmedik.
Bazılarımız yaşayamıyor bile. Ona da kaza deniyor, iş zaviyatı.. adına cinayet demektense "katil baca" diye manşet atıyor sistemin gazeteleri. Biri yazmış facebookta "Biz ölürsek, en fazla kahvedeki çaylarımız soğur" diye. Basit, değersiz hayatlarımızda kurtuluşumuzun şifrelerini arıyoruz.. Birlikte arıyoruz. Sokağa çıkıp bizden isteneni reddettiğimizde buluyoruz birbirimizi. Umutlarımızı büyütüyoruz bereber. İnsanca yaşamak, insanca çalışmak için bizim olması gerekeni istiyoruz, Hayatlarımız için mücadele ediyoruz.
ve 1 Mayıs bizim kutlu günümüz.
1Mayıs İşçi bayramımız ve anma günümüz..
Şehrin mekanları insanların kutsalları olur bazen.
Nasıl ki Cumartesi Anneleri, Galatasaray Meydanını kaybettikleri çocuklarının mezarlığı gibi kutsal görüyorlarsa.. 1 Mayıs'larda bizim için miting meydanıdır. Taksim Meydanı özeldir. Taksim bu şehrin meydanıdır ve bu şehirde işçilerin emekçilerin canlarıyla kanlarıyla, mücadeleleriyle anılan bir meydandır.
1 Mayıs alanı Taksimdir.
1 Mayıs ta 1 Mayıs Alanındayız.>
Esterevalli
Hiç bir şeyim yok.
Malım Mülküm yok. Mutlu bir hayatım yok. İyi hissetmek, ödemem gereken borçları çalışarak ödemeye çabalayıp, yapmam istenen şeyleri yapabilir olmamla mümkün.
Mesala, krediyi çektiğim bankanın arabasını ödünç olarak kullanıyorum.
Bir ev var içinde yaşadığım. Yerini fiyatına ve işe yakınlığına uygun olduğu için tercih etmek durumunda kaldığım. Oturduğum için sahibi denilen kişiye paralar akıttığım bir evde yaşıyorum.
Sonra çocuğum var bakmam gereken ve masrafları. Eee tabi yaşamak için yemem, içmem gerek. Yediklerimin, sağlıklı olup olmadığı önemli değil, para karşılığı alınması yeterli. Beni ayakta tutsun çalışabilmemi sağlasın o kadarı kafi. Evde de çalışıyorum. Bulaşık, çamaşır, yemek yapılmalı, bunları dışarda yapsam hepsinin para karşılığı var. Bende para yok dolayısıyla 7/24 mesaideyim.
Ölmemek için ısınmam, giyinmem, temiz kalmam gerek. Bunları bir biçimde temin edebilmem, patronun bana uygun gördüğü para ile mümkün. Bu parayı kazanmak için günlerimi dört duvar arasında geçiriyorum. Patron kazansın, ülke kazansın da ben borçları ve ihtiyaçları ucu ucuna getireyim. Olmadı, biraz daha kredi biraz daha borç, biraz daha kemer sıkma politkası yürürlüğe girer.
Kapitalizm nasıl istiyorsa öyle yiyorum-giyiniyorum. Benim payıma prezentabl görünmek düştü. Sistem bana neyi reva görüyorsa öyle yaşıyorum. Aslında öyle bile yaşayamıyorum, idealize edilen modele benziyormuş gibi yapabilmek yaşamaktan sayılıyor.
İstemiyorum.
Başkaldırıyorum, onu da yapabildiğim kadar, cesaretim kadar, yanyana gelip güçlendiğim kadar. Tam güçleniyoruz, örgütleniyoruz, haklıyız, kazanacağız diyorum. Sonra bildik hikaye, soluduğumuz biber gazı, ilaçlı su. Bir kere daha ıslah edilmeye çalışılıyoruz. Haşere gibiyiz sistemin en kahraman savunucularının gözünde. Bazen kemirgen, bazen çapulcu, bazen şımarık olduğumuzu söylüyor muktedir. Oysa biz, üzerinde tepinilerek ezilip suyu çıkarılmıs işçileriz. Mavi yakalı, beya yakalı diye tabir edilen. Emeğimizin, duygularımızın, vicdanımızın hunharca hırpalandığı bir dünyada ve talihsiz bir coğrafyadayız. İsyan, yaşadıklarının farkında olanlarca kaçınılmaz hale gelince gene biber gazı gene su, dayak, cop, gözaltı...
Sistem gözaltı deyince kaz ayakları aklımıza gelsin istiyor, göz altı kremlerini yine bize satmak için.
Başka türlü olabilir miydi her şey diyorum. kişisel kurtuluş mümkün mü? başımı alıp gidebilir miyim şimdi?
öyle bir numaralandırılmış, öyle bir gözlem altına alınmışız ki, kaçıs yok. Zaten borçlusun.
Bacaklarımda borç ve ödeme prangaları, bir çocuğun büyüyünceye kadar olan sorumluluğu beynimde. Sonuçta geçinmek için çok da sansı olmayanlardanız işte. Şimdilik bu hayatı yaşamaya mecburuz. Ama mücadele sürüyor.. umudumuz bitmedi.
Ve üzülüyoruz bizden kötü durumda yaşayanlar için, sanki biz kurtulmuşuz gibi. onlarda zaten en ulaşabilir buldukları bizle hesaplaşmakta. Yok birbirimizden farkımız. Sırtında fiyakalı ceket olanla, yamalı ceketini giyip işe gidenin arasındaki fark, borcunun rakamlarındaki sıfırların artışı kadar. Çürük elmanın şekerle kaplanması gibi yok sayılan, şekerle kandırılan yurdum insanları. çok şekersiniz.
Para kazanıp bu kazandığım paraları zengin olan mülk sahibi patronlara, hırsız iktidarlara verip sonra da istemediğim bir hayatı yaşıyorum. Bunu benim gibi milyonlar yapıyor.Gün sonunda yaşıyoruz işte.. Bugün de ölmedik.
Bazılarımız yaşayamıyor bile. Ona da kaza deniyor, iş zaviyatı.. adına cinayet demektense "katil baca" diye manşet atıyor sistemin gazeteleri. Biri yazmış facebookta "Biz ölürsek, en fazla kahvedeki çaylarımız soğur" diye. Basit, değersiz hayatlarımızda kurtuluşumuzun şifrelerini arıyoruz.. Birlikte arıyoruz. Sokağa çıkıp bizden isteneni reddettiğimizde buluyoruz birbirimizi. Umutlarımızı büyütüyoruz bereber. İnsanca yaşamak, insanca çalışmak için bizim olması gerekeni istiyoruz, Hayatlarımız için mücadele ediyoruz.
ve 1 Mayıs bizim kutlu günümüz.
1Mayıs İşçi bayramımız ve anma günümüz..
Şehrin mekanları insanların kutsalları olur bazen.
Nasıl ki Cumartesi Anneleri, Galatasaray Meydanını kaybettikleri çocuklarının mezarlığı gibi kutsal görüyorlarsa.. 1 Mayıs'larda bizim için miting meydanıdır. Taksim Meydanı özeldir. Taksim bu şehrin meydanıdır ve bu şehirde işçilerin emekçilerin canlarıyla kanlarıyla, mücadeleleriyle anılan bir meydandır.
1 Mayıs alanı Taksimdir.
1 Mayıs ta 1 Mayıs Alanındayız.>
Esterevalli
BİR GÜN MUTLAKA
Bu gün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu
yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür
gümbür bir telaş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne
güzel, düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz
kafalılar! Ey sadrazam!
Sevgilim on sekizinde bir kız, yürüyoruz bulvarda, sandviç
yiyoruz, dünyadan konuşuyoruz
Çiçekler açıyor durmadan, savaşlar oluyor, her şey nasıl
bitebilir bir bombayla, nasıl kazanabilir o kirli adamlar
Uzun uzun düşünüyor, sularla yıkıyorum yüzümü, temiz
bir gömlek giyiyorum
Bitecek bir gün bu zulüm, bitecek bu han-i yağma
Ama yorgunum şimdi, çok sigara içiyorum, sırtımda kirli
bir pardesü
Kalorifer dumanları çıkıyor göğe, cebimde Vietnamca şiir
kitapları
Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür
ucundaki ırmakları
Bir kız sessizce ölüyor, sessizce ölüyor orda
Köprülerden geçiyorum, karanlık yağmurlu bir gün, yürüyorum
istasyona
Bu evler hüzünlendiriyor beni, bu derme çatma dünya
İnsanlar, motor sesleri, sis, akıp giden su
Ne yapsam...ne yapsam her yerde bir hüzün tortusu
Alnımı soğuk bir demire dayıyorum, o eski günler geliyor aklıma
Ben de çocuktum, sevgililerim olacaktı elbette
Sinema dönüşlerini düşünüyorum, annemi, her şey nasıl
ölebilir, nasıl unutulur insan
Ey gök! senin altında sessizce yatardım, ey pırıl pırıl
tarlalar
Ne yapsam...ne yapsam...Dekart okuyorum sonradan...
Sakallarım uzuyor, ben bu kızı seviyorum, ufak bir yürüyüş
Çankaya' ya
Bir pazar, güneşli bir pazar, nasıl coşuyor yüreğim, nasıl karışıyorum insanlara
Bir çocuk bakıyor pencereden hülyalı kocaman gözlü nefis
bir çocuk
Lermontov' un çocukluk fotoğraflarına benzeyen kardeşi
bakıyor sonra
Ben şiir yazıyorum daktiloda, gazeteleri merak ediyorum,
kuş sesleri geliyor kulağıma
Ben mütevazi bir şairim, sevgilim, her şey coşkulandırıyor
beni
Sanki ağlayacak ne var bakarken bir halk adamına
Bakıyorum adamın kulaklarına, boynuna, gözlerine, kaşlarına
yüzünün oynamasına
Ey halk diyorum, ey çocuk, derken bende bir ağlama
İlençliyorum bütün bireyci şairleri, hale gidiyorum portakal
almaya
İlençliyorum o laf kalabaklıklarını, kurumuş yürekleri,
bireyin kurtuluşunu filan
İlençliyorum o kitap kurtlarını, bağışlıyorum sonradan
Uzun kış gecelerinden sonra kim bilir nasıl olur her şey
Uzun kış gecelerinden sonra, masallarda anlatılan
Durup durup bunları düşünüyorum, bir sevinci bir hüzün
izliyor arkadan
Yüreğim ipe sapa gelmez bir bahar göğü, Türkçe bir yürek
kısaca
Beklemek usandırıyor, telaşlı telaşlı bir şeyler anlatıyorum
sağda solda
Bir otobüse biniyorum, inceliyorum bir böceği tutarak
kanatlarından merakla
Yürürdüm eskiden baharda, o yıkıntıların ve çayırların
olduğu alanlara
Aklıma şiiri gelirdi o yaşlı Amerikalının, sonbaharı anlatan
şiiri
Çayırlar vardı o şiirde, baharı anımsatan ne de olsa
Böylece yeniden hazırlanıyorum bir coşkuya, yeniden
sokaklara fırlamaya
Kendimi atmak için bir uçurumdan balıklama
Büyük ve mavi bir şey izlenimi var bende, gördüğüm
filmlerden mi ne
Bir şapka, telaşlı bir gök, sıcak yapay bir dünya
Anlat anlat bitmiyor, bitmiyor bendeki daüssıla
Bütün sevgilerimi harcayabilirim bir çırpıda, yağmurlu o
yollar geliyor aklıma
Benzin kokuları, ıslak direkler, babamın esmer bir somun
gibi tombul ve sıcak elleri
Uyurdum. Bir de bakmışsın yeni bir film sinemada, şehirde
yeni bir kız, kahvede yeni bir garson
O üzgün ve sabahlıklı dururdu balkonda...
Şimdi ne var hüzünlenecek burda, nedir bu çatlatan
yüreğimi bu telaş
Sanki ölecek gibiyim, sanki birazdan polisler gelecek ya da
Gelip alacaklar kitaplarımı, bu şiiri, sevgilimin
fotoğrafını duvarda
Soracaklar babanın adı ne, nerde doğdun, teşrif eder
misiniz karakola
Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür
ucundaki ırmakları
Bir kız sessizce ölüyor, sessizce Vietnam' da
Ağlayarak bir yürek resmi çiziyorum havaya
Uyanıyorum ağlayarak, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey ithalatçılar, ihracatçılar, ey
şeyhülislam!
Bir gün mutlaka yeneceğiz! Bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bunu söyleyeceğiz bin defa!
Sonra bin defa daha, Sonra bin defa daha, çoğaltacağız
marşlarla
Ben ve sevgilim ve arkadaşlar yürüyeceğiz bulvarda
Yürüyeceğiz yeniden yaratılmanın coşkusuyla
Yürüyeceğiz çoğala çoğala...
Ataol BEHRAMOĞLU
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu
yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür
gümbür bir telaş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne
güzel, düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz
kafalılar! Ey sadrazam!
Sevgilim on sekizinde bir kız, yürüyoruz bulvarda, sandviç
yiyoruz, dünyadan konuşuyoruz
Çiçekler açıyor durmadan, savaşlar oluyor, her şey nasıl
bitebilir bir bombayla, nasıl kazanabilir o kirli adamlar
Uzun uzun düşünüyor, sularla yıkıyorum yüzümü, temiz
bir gömlek giyiyorum
Bitecek bir gün bu zulüm, bitecek bu han-i yağma
Ama yorgunum şimdi, çok sigara içiyorum, sırtımda kirli
bir pardesü
Kalorifer dumanları çıkıyor göğe, cebimde Vietnamca şiir
kitapları
Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür
ucundaki ırmakları
Bir kız sessizce ölüyor, sessizce ölüyor orda
Köprülerden geçiyorum, karanlık yağmurlu bir gün, yürüyorum
istasyona
Bu evler hüzünlendiriyor beni, bu derme çatma dünya
İnsanlar, motor sesleri, sis, akıp giden su
Ne yapsam...ne yapsam her yerde bir hüzün tortusu
Alnımı soğuk bir demire dayıyorum, o eski günler geliyor aklıma
Ben de çocuktum, sevgililerim olacaktı elbette
Sinema dönüşlerini düşünüyorum, annemi, her şey nasıl
ölebilir, nasıl unutulur insan
Ey gök! senin altında sessizce yatardım, ey pırıl pırıl
tarlalar
Ne yapsam...ne yapsam...Dekart okuyorum sonradan...
Sakallarım uzuyor, ben bu kızı seviyorum, ufak bir yürüyüş
Çankaya' ya
Bir pazar, güneşli bir pazar, nasıl coşuyor yüreğim, nasıl karışıyorum insanlara
Bir çocuk bakıyor pencereden hülyalı kocaman gözlü nefis
bir çocuk
Lermontov' un çocukluk fotoğraflarına benzeyen kardeşi
bakıyor sonra
Ben şiir yazıyorum daktiloda, gazeteleri merak ediyorum,
kuş sesleri geliyor kulağıma
Ben mütevazi bir şairim, sevgilim, her şey coşkulandırıyor
beni
Sanki ağlayacak ne var bakarken bir halk adamına
Bakıyorum adamın kulaklarına, boynuna, gözlerine, kaşlarına
yüzünün oynamasına
Ey halk diyorum, ey çocuk, derken bende bir ağlama
İlençliyorum bütün bireyci şairleri, hale gidiyorum portakal
almaya
İlençliyorum o laf kalabaklıklarını, kurumuş yürekleri,
bireyin kurtuluşunu filan
İlençliyorum o kitap kurtlarını, bağışlıyorum sonradan
Uzun kış gecelerinden sonra kim bilir nasıl olur her şey
Uzun kış gecelerinden sonra, masallarda anlatılan
Durup durup bunları düşünüyorum, bir sevinci bir hüzün
izliyor arkadan
Yüreğim ipe sapa gelmez bir bahar göğü, Türkçe bir yürek
kısaca
Beklemek usandırıyor, telaşlı telaşlı bir şeyler anlatıyorum
sağda solda
Bir otobüse biniyorum, inceliyorum bir böceği tutarak
kanatlarından merakla
Yürürdüm eskiden baharda, o yıkıntıların ve çayırların
olduğu alanlara
Aklıma şiiri gelirdi o yaşlı Amerikalının, sonbaharı anlatan
şiiri
Çayırlar vardı o şiirde, baharı anımsatan ne de olsa
Böylece yeniden hazırlanıyorum bir coşkuya, yeniden
sokaklara fırlamaya
Kendimi atmak için bir uçurumdan balıklama
Büyük ve mavi bir şey izlenimi var bende, gördüğüm
filmlerden mi ne
Bir şapka, telaşlı bir gök, sıcak yapay bir dünya
Anlat anlat bitmiyor, bitmiyor bendeki daüssıla
Bütün sevgilerimi harcayabilirim bir çırpıda, yağmurlu o
yollar geliyor aklıma
Benzin kokuları, ıslak direkler, babamın esmer bir somun
gibi tombul ve sıcak elleri
Uyurdum. Bir de bakmışsın yeni bir film sinemada, şehirde
yeni bir kız, kahvede yeni bir garson
O üzgün ve sabahlıklı dururdu balkonda...
Şimdi ne var hüzünlenecek burda, nedir bu çatlatan
yüreğimi bu telaş
Sanki ölecek gibiyim, sanki birazdan polisler gelecek ya da
Gelip alacaklar kitaplarımı, bu şiiri, sevgilimin
fotoğrafını duvarda
Soracaklar babanın adı ne, nerde doğdun, teşrif eder
misiniz karakola
Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür
ucundaki ırmakları
Bir kız sessizce ölüyor, sessizce Vietnam' da
Ağlayarak bir yürek resmi çiziyorum havaya
Uyanıyorum ağlayarak, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey ithalatçılar, ihracatçılar, ey
şeyhülislam!
Bir gün mutlaka yeneceğiz! Bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bunu söyleyeceğiz bin defa!
Sonra bin defa daha, Sonra bin defa daha, çoğaltacağız
marşlarla
Ben ve sevgilim ve arkadaşlar yürüyeceğiz bulvarda
Yürüyeceğiz yeniden yaratılmanın coşkusuyla
Yürüyeceğiz çoğala çoğala...
Ataol BEHRAMOĞLU
3 Mart 2014 Pazartesi
5 Şubat 2014 Çarşamba
HAYATI TESBİH YAPMIŞIM SALLIYORMUŞUM
Kapının zili çaldı. Açmak için yeltendim,
telefon çalmaya başladı. Ekranda yalnızca sabit numara görünüyordu. Birkaç
saniye içinde hangisini önce açmalıyım diye düşünürken kapıya doğru yürüdüm
parmağım telefonun yeşil düğmesinde.
-İyi günler ben Yatırbanktan arıyorum ismim
Zehra. İpek Hanımla görüşüyorum değil mi?
-Evet benim.
-Her ikimizin ifade özgürlüğü için
görüşmelerimiz kayıt altına alınmayacaktır. Kredi kartımızda olay var İpek
Hanım.
-Zehra Hanım bir saniye lütfen.
O sırada elim kapının tokmağını çevirdi.
-Merhaba evin hanımı ile görüşebilir miyim?
-Evet benim.
-Efendim isminizi bağışlar mısınız?
-İpek.
20-25 yaşlarında karakaş kara gözlü
kafasında kırmızı bir kep, elinde dosya, üzerinde kırmızı beyaz çizgili bir
gömlek, siyah kot pantolonlu bir delikanlı karşımda duruyordu.
-İpek hanım ben Paso-onlayn şirketi
tarafından süpervizör olarak görevlendirildim. İsmim Burak. 15 dakikanızı
ayırabilir misiniz?
Benim de o gün vakit bolluğum var, tabiri
caizse bu iki insanla görüşmek için biçilmiş kaftanım.
-Burak Bey önce sizinle görüşelim. Zehra Hanım
beni 15 dakika sonra arar mısınız?
-Tabii efendim. Teklifimizle ilgilendiğiniz
için teşekkür ediyor ve gün içinde konuşmayı diliyoruz.
-Tamam Zehra Hanım görüşmek üzere.
-Evet Burak Bey sizi dinliyorum.
-İpek Hanım, Paso-onlayn şirketi
sizin ev içerisinde ve dışında bütün onlayn işlemlerinizi kurma ve kullanımla
ilgili bütün sıkıntılarınızı anında çözme hizmeti vermek istiyor. Bunun için
telefon-internet-banka-hastane-tv-uydu bütün elektronik iletişim sistemlerinizi
birbiriyle bağlantılı hale getirecek tek kod tek şifre sistemi ile çalışıp tek
tuş tek dokunuşla sizin adınıza binbir olasılıklı ve kesinlikle sizin
alışkanlıklarınızı, hobilerinizi, gelirinizi, beğenilerinizi, kısaca yaşam
kaynağınızı dikkate alıp yatırım, tatil, gündelik hayat, ulaşım, iş-arkadaş-aile
ilişkileriniz, sosyal medya, tv programlarına dair konularda önerilerde
bulunacağız. Öncelikle bir aylık demo program öneriyoruz. Bu programın adı
“komançero”. Hiçbir taahhütte bulunmak zorunda değilsiniz. Sizden nüfus cüzdanı
bilgileriniz dışında hiçbir bilgi-belge talep etmeyeceğiz. Bize vereceğiniz
e-mail adresi ya da telefona isterseniz sesli mesaj isterseniz de yazılı olarak
3 gün sonra bildirimler gelmeye başlayacak ve 1 ay sürecek. Yani 1 ay 3 gün
sonra sizinle görüşmeye geleceğim. Memnuniyetinize dair bir form doldurmanızı
ve konuşma talep edeceğim sizden. Eğer memnun olursanız bana 3 kişi refere
edeceksiniz. Bu durumda da komançeroya devam etmek istediğinizde ücretsiz
yararlanma hakkı kazanacaksınız.
-Peki ya memnun kalmazsam ve
benim adıma yapmaya çalıştıklarınızdan hoşlanmazsam?
-O zaman bu görüşme hiç
yapılmamış ve siz beni hiç tanımamış olacaksınız. Komançero kötü ün yerine
bilinmemeyi tercih eder.
-Nasıl yani? Ben bugünü ve 1 ay 3
günlük süreyi hatırlamayacak mıyım, unutacak mıyım?
-Evet aynen öyle.
Memnuniyetsizliğiniz ve şikayetleriniz yaydığınız beyin dalgalarınızla sistem
tarafından algılanacağından demo süresi bittiğinde siz de komançeroyu bitirmiş
olacaksınız. Fakat İpek Hanım, şirketim
adına iddialıyım. Birinci seçenek sizi bize getirecek.
-Peki Burak Bey, şu anda bu
görüşmeden memnun olmadığımı ve bu demoyu kullanmak istemediğimi söylesem
kabalık etmiş olur muyum?
-Efendim, kabalık etmek ne demek,
rica ederim. Bizde müşteri memnuniyeti kusursuz işlemek zorundadır. Komançero
olsa da olmasa da şirketim adına sizinle bu görüşmeyi sonlandırıp şu ana
kadarki görüşmelerimiz için bir form doldurmanızı isterim eğer sizin için de
uygunsa. Ancak bu demoyu kullanmazsanız bir ayrıcalığı yaşamamış olacaksınız.
Hayatınız bugünkü gibi devam edecek yaşamınızın nasıl değişebileceğine hiç
tanık olamayacaksınız. Evet şu an itibariyle 15 dakika oldu, formu size
bırakıyorum, daha sonra uğrayıp alırım, vaktinizi ayırdınız teşekkür ederim.
Son bir soru daha derken telefon
çalmaya başladı.
-İlgilenmek isterseniz işte
kartım. Ben süpervizör arkadaşlarımla beraber daha buralardayım.
Telefon ekranında gene bir sabit
numara. Bu sefer açmayacağım sessize aldım. O esnada süpervizör arkasını döndü.
Ben karta baktım. Kartta Paso-onlayn ltd. şti.
Süpervizör Burak Kuran yazıyordu.
-Şirketinizin internet adresi yok
mu Burak Bey?
Yavaşça döndü ve yüzünde bir
gülümsemeyle:
-Şirketimiz sadece komançeroya
dahil olanlarla internet adresini paylaşır.
Her şeyi düşünmüşlerdi. Büyük bir
gizlilik büyük merak uyandırıyordu. Benim hakkımda bilgi toplayacaklardı. Acaba
hayatımda nasıl değişiklikler olabilirdi? Ve Burak Kuran yoluna devam etti.
Kapıyı kapattım. İçeri geldim, koltuğa oturdum yavaşça. Sonra bunlar rüya mıydı
acaba diye düşündüm. Telefon kapının yanında portmentonun üzerinde kalmıştı.
Çalıyordu, aldım.
-Alo, efendim.
-Alo, iyi günler ben Yatırbanktan
Zehra. Biraz önce görüşmüştük. Eğer müsaitseniz size kampanyamızı anlatmak
istiyorum.
Off bu da nerden çıktı komançero
için ne yapacaktım?
-Alo İpek Hanım orda mısınız?
-Aa evet buradayım. Pardon bir
anda toparlayamadım, bir görüşmem vardı da.
-Anladım. Daha sonra mı arayım
yoksa devam edelim mi?
-Evet devam edelim.
-Öyleyse anlatmaya başlıyorum.
İpek Hanım Yatırbankın size bir teklifi var. Şimdi siz A4 tipi müşterisiniz.
-A4 tipi müşteri mi?
-Evet A4 tipi müşteri, bir,
fırından bile kredi kartıyla ekmek alan, iki, ek kart çıkaran, üç, bununla yetinmeyen
tüm faturalarını kredi kartına otomatik ödeme talimatı veren, dört ve hepsinden
daha önemlisi borcunu günü gününe ödeyen tüm bankaların istediği müşteri tipisiniz.
-Bankanız size bu lafları
söyletmek için para ödüyor değil mi?
-Yatırbank ne için para
yatıracağını iyi bilir efendim.
-Tamam Yatırbank bana ne
yatıracakmış?
-Peki, Yatırbankın size teklifi
şu; kredi kartınızla 3 faturaya ait otomatik ödeme talimatı verin, üstüne 300
TLlik alışveriş yapın biz de telefon faturanızı ödeyelim, bütün lahmacun
lokantalarıyla sizin için %40 indirim anlaşması yapalım ve komançero
kullanıcısıysanız kış günlerinize özel kesintisiz sıcak ev garantisi verelim,
doğalgaz faturanızın yarısı bizden.
-Hımm teklifiniz düşünülebilir. Fakat
komançeroyu nerden biliyorsunuz?
-Efendim aslında bilmiyorum. Bankamız
ticaret politikası olarak Paso-onlayn şirketiyle böyle bir anlaşma yapmış, biz
de müşterilerimize önermek durumundayız.
-Anlıyorum peki Zehra Hanım size
kişisel bir soru. Komançero tanıtımına şahit oldunuz mu hiç?
-Aslında birkaç gün önce oldum.
Tatil günümdeyken kapıda Paso-onlayn şirketinden geldiğini söyleyen genç bir
kadın bana komançeroyu anlattı. Kartını bıraktı gitti. O günden beri ne yapmam
gerektiğini düşünüyorum.
-Aaaa aynı şeyleri ben de bugün
yaşadım. Hatta siz ilk aradığınızda zil çalmıştı, işte o zaman anlattılar.
-Gelen kimdi? Erkek mi kadın mı?
-Yağız, genç bir delikanlı geldi.
-Hımm. Bugün Şubatın 5’i. Size
bugün bir şey ifade ediyor mu?
-Aslında bugün sevgilimle benim
astronomik.com ile uzay seyahatimize karar vermek için son günümüz.
-İpek Hanım, şimdi derin bir
nefes alın. Sadece gidiş bileti kesilmiş olan Uzay yolculuğuna başlamanıza az
kaldı. Şu anda yağız delikanlının sizin için hazırladığı “sürtündükçe” ilacı
kanınıza karışmış durumda. Telefonu kapattıktan sonra gözleriniz kararmaya
başlayacak. Ama paniğe kapılmayın ve koltuğa oturup bekleyin. Sizi almaya
geleceğiz.
-Nasıl yani? Burak Kuranla sizin
ne alakanız var? Üstelik o delikanlı bana nasıl ilaç içirmiş olabilir ki? Siz
nerdesiniz?
-İpek Hanımcım ilaç dediğin adı
üstünde sürtünerek de alınır. Dediğimi unutmayın oturun ve yüzünüz kapıya dönük
olsun.
Bana nasıl temas etmiş olabilirdi
ki? Ah kahretsin memnuniyet formu… Kapı arkadan açıldı. İçeri Burak Kuran ve
bir kadın girdi. Kadının kulağında telefon vardı.
-İpek Hanım beni duyuyor musunuz?
Telefondan gelen seslerle
karşımdaki kadının söyledikleri örtüşüyordu.
-Ama Zehra Hanım siz misiniz
yoksa?
-Evet ben Zehra Kuran.
-Kuran mı?
-Burak Kuran ve siz?
-Evet biz kardeşiz ve kankayız.
-Aman tanrım bu da ne demek
oluyor?
-İpekcim merak etme yakında
anlayacaksın. Şimdi 5’ten geriye doğru say lütfen.
-Neden?
-Hemoroidden azapta olan bir
bakan oğluna doku nakli için teste tabii tutulacaksın. Hadi Burak ilaç etkisini
göstermeye başladı götürelim.
O esnada kolumdaki akıllı saatin
düğmesine bastım.
-Aloo tüm konteslere sesleniyorum
doku tutsa da tutmasa da madem kıçlarını kurtarmanın peşine düştüler ve
konteslere bulaştılar öyleyse kontes harekatı başlasın…
SON
İpek Güvercin
29 Ocak 2014 Çarşamba
PANORAMİK Mİ ÇEKTİM BU FOTOĞRAFI?
Elisabeth Badinter demişti ki, doğurduğun için pişman olabilirsin, doğurmadığın için de.
Benim için bugün anneliği dürtme günü…
Bundan 3 yıl önce (misal neden zeynep kamilde değil de) özel bir hastanede ameliyathaneye
girdim, tırsıyordum, heyecanlıydım. Ameliyathane masasına uzandım, kollarımı bağladılar.
Doktorlar hangi takımı tuttuğumu sordu. Takım tutmuyorum, maç izlemem, ama zorlarsanız
beşiktaşlı olurum dedim. Sonra aralarında futbol geyiklerine devam ettiler. Ben bir yandan
onları dinliyor, bir yandan da ne zaman iğne yapacaklar diye meraklanıyordum. Bana en son
birden ona kadar say dediklerini ve birden başladığımı hatırlıyorum ama sonrası yok…
Uyandığımda ameliyathanenin buz gibi koridorunda kesilmiş, biçilmiş ve beklemeye
bırakılmış bir halde buldum kendimi. Çıkarııınnn beni burdaaan burası çok soğuuukk,
üşüyorum diye bağırıyordum. Aklıma bir çocuk doğurmuş olma ihtimalim gelmedi, bilmem
ne zamana kadar. Bana seksiyo (sectio) diyorlardı. Ne demek o? Sezeryanmış meğerse.
Oğlum için de kolundaki bilekliğe öyle yazmışlardı, sonrasında gördüm.
Sedyeyle odaya getirdiklerinde herkes oradaydı. Kucağıma ağlayan bir bebek getirdiler,
yüzüme dokundurdular, o anda bütün gözler bende, ne yapman gerektiğini bilemediğimi
hatırlıyorum ama gözlerimin dolduğunu da. Hemşireler herkesi çıkardı, anneyle bebeğin
vakit geçirmesi gerekir, bebeğin karnı aç annenin emzirmesi lazım dediler. Ha gayret.
Kadınlar arasındaki fizyolojik farklılıklar o güne kadar hiç düşünmediğin sorunların habercisi
olabiliyor. Bir anasözü der ki “meme ucun batıksa doğurma ya da mamacı bir anne ol!” İşte o
anda şöyle böyle 8 ay kadar süren emzirme çilesi başladı.
Hamilelikle başlayan ilk 9 ay bedenini her şeyden koruman, taşıyıcı olman ve kendinden çok
içindeki canlıyı organik ve inorganik her türlü iyi beslemen gerek. İşte bedeninin yok oluşu
başladı. Doğurduktan sonra ise memelerinden süt, vajinandan kan, gözlerinden uyku damlar
durur.
Bir de şu öğreti/teorilerle kültürler arasındaki gelgitler ve reddedişler yok mu? Neymiş
illa anne sütü şartmış, mamalarla çocuk yeterince beslenemez ve mama yerse anne sütünü
reddermiş, biberona alışırmış, humanaymış, hoşafmış vs. vs. çoğaltılır. Bunlar böyle efsane
şeklinde annelik kitabında dolaşırken bir anda altüst oldum, hepsine lanet okudum sırf bu
efsanelerin esiri olduğum için. Hayatı daha birkaç gün önce kucaklayan oğlumun küçük
bedeni serumlara maruz kalmış, açlıkla sınanmıştı çünkü. Kiralık süt sağma makineleri,
el pompaları, suyla konsantre mamalar, doğal olanlar, suni olanlar hepsini deniyordum ve
bir yol tutturmaya çalışıyordum. Kış günleri bu yolları tutturmaya çalışırken aynı tempoda
geçmekte, zaman depresyona doğru ilerlemekteydi. Yaşadığımın loğusalık depresyonu
olduğunu fark etmek kolaydı, yapılacak şeyler de vardı, varolan düzeni değiştirmek hafifletir
ama düzeni değiştirmek de kolay değildir. Bugünler geçerken en çok özgür olmak istedim, hiç
doğurmamış olmak, hiç evlenmemiş olmak, belki de hiç olmak…
Emzirme deneyimi oğlum önderliğinde “anne artık uğraştırma beni” dercesine bittiğinde ikimiz de daha özgürdük.
O günlerden sonra hareket ve agucuk dönemleri yoğunlaşmaya başladı, evin içindeki
“diğerleriyle” yaşama hali çoğaldı. Adım atışı, ilk sözcükler (ilk sözcük kapı), oyun
oynamalar, yemedi içmediler, ateşi mi var acabalar, bu çocuk adını söyleyemiyolar,
doğumgünleri, tatiller derken derken bebeklik bitti, arada sırada halen “ben bebiş oldum” dese
de 3 yaşında kocaman bir çocuk oldu. Çocuklar çekiliş gibi, ne çıkacağını önceden bilmen
zor hatta mümkün değil. Mümkün olan, tanıdığını düşündüğün çocuğuna ayar çekebilmeye
çalışmak, zira ayarını bozduğun kantar gün gelir seni de tartar. Büyüdükçe sorunlar da
büyüyor derlerdi aynen öyle, büyüdükçe daha da büyüyecek gibi. Ama zevkli zamanlar mı
dersen evet zevkli zamanlar hayata bir çocuğun gözünden bakabilmek ne büyük zevk. O’nun
için de hayat eşittir haz. Şimdilerde günün nasıl geçeceğini belirlemek, ne yiyip ne içeceğine,
ne giyip nereye gideceğine, hangi oyunu oynayacağına ve kiminle oynayacağına, kaçta yatıp
kaçta kalkacağına karar vermek hepsi ama hepsi bu veledin elinde. Her haftasonu “anne
bugün nereye gidiyoruz” sorusuna ne cevap vereceğimi düşünüp duruyorum, 2 lahmacun+1
ayrana şimdilik fit oluyor.
Çocuk gelişim uzmanları, psikologlar, kreşler hayatımızı test etmekteler. Uzman, çocuğunuzu
tanıyor musunuz testi yaptı. Psikolog, rol model bebeklerin oğlum için ne anlamı olduğunu
ölçtü, aynı sırayla oyun oynamak, aynı sırayla cümle kurmak oğlumun ileriki zamanlarda
obsesif bir kişiliğe bürünmesinin habercisi olabilir dedi. Kreş öğretmeni, diğer çocuklarla az
iletişim kuruyor, adını söylemeden bir iş yapmıyor dedi. Bütün bunlar benim kafamı hem
karıştırıyor, hem netleştiriyor. Ne kadar karıştırırsa o kadar da netleştiriyor. Çevremdekiler,
kreştekiler, komşudakiler, oğlum gibi çocuklar 30 sene önceki çocuklara hiç benzemiyorlar.
Çünkü çocuklar çocuklarla değil, büyümüş olanlarla büyüyor. Çocukluk anılarını büyüklerle
geçirdikleri zamanlar süslüyor. Yaşam farkı önce çocukları evriltiyor.
Erkekler, 2013 yılında 214 kadın ve 10 çocuk öldürmüş. 167 tane kadına ve kız çocuğuna
tecavüz etmiş ve tecavüz girişiminde bulunmuş. Kadınlar en çok kocalarından şiddet görmüş
ve sırf boşanmak istediği için öldürülen kadın oranı %15. Bu oranların annelikle ya da
çocukla ne ilgisi mi var?
Kadınların erkekler tarafından katledilişleri, tecavüz edilişleri ve şiddete uğratılmaları oğlu
olan herhangi bir kadın aklında farklı düşünceler uyandırabilir. Oğlumun günün birinde
katleden, şiddet uygulayan ya da tecavüz eden tarafta olmasın diye elimden geleni yapıp buna
rağmen onlardan biri olma ihtimalini taşıyor olması, erkeklik nimetlerinden cinsel yönelimini
belirleyene kadar her halukarda faydalanacak olması, homoseksüel mi heteroseksüel mi
olacağı, her ne olursa olsun O’nun dünyada nasıl yaşayacağı endişesi vs. vs. belki bugünden
değil ama büyüdükçe beynimi işgal edecek. O yüzden bu istatistiklerin anne olanlar için böyle
bir manası da var.
Bebeğini evde tek bırakıp giden kadın, ibreti alem için tecavüzcüsünün kafasını köy
meydanında sallandıran ve doğurmak zorunda bırakılan kadın, berdel ile evlenen 14 yaşında
ikinci çocuğunun ölümüyle ölen/öldürülen çocuk gelin, sevgilisi olup da hamileliğini fark
ettiğinde geç kalmış olan kadın ya da hasbelkader çocuğunu doğuran ama yurda bağışlayan
kadın… İstenmeyen annelik öyküleri bu ülkede sonsuz, bunlardan birini yaşayan bir kadın
olsaydım kendime küfreder miydim?
Hangi hıdrellez zamanıydı bilmiyorum, gül ağacının yanından geçerken küçük bir not
kağıdına “oğlum çoookk sağlıklı olsun” yazdım, gömmedim ama o not kağıdı duruyor hala.
Bir karikatür dergisinde görmüştüm, kesip saklamıştım, anne karnında bir velet “erkek
olanına baba, ötekine de anne derim, amman sağlıklı olsunlar da!” diyordu. Bir zaman sonra
yaşlanmış bir anne olunca pişman mıyım değil miyim belki söyleyebilirim şimdiden ise
zor….
İpek Güvercin
Benim için bugün anneliği dürtme günü…
Bundan 3 yıl önce (misal neden zeynep kamilde değil de) özel bir hastanede ameliyathaneye
girdim, tırsıyordum, heyecanlıydım. Ameliyathane masasına uzandım, kollarımı bağladılar.
Doktorlar hangi takımı tuttuğumu sordu. Takım tutmuyorum, maç izlemem, ama zorlarsanız
beşiktaşlı olurum dedim. Sonra aralarında futbol geyiklerine devam ettiler. Ben bir yandan
onları dinliyor, bir yandan da ne zaman iğne yapacaklar diye meraklanıyordum. Bana en son
birden ona kadar say dediklerini ve birden başladığımı hatırlıyorum ama sonrası yok…
Uyandığımda ameliyathanenin buz gibi koridorunda kesilmiş, biçilmiş ve beklemeye
bırakılmış bir halde buldum kendimi. Çıkarııınnn beni burdaaan burası çok soğuuukk,
üşüyorum diye bağırıyordum. Aklıma bir çocuk doğurmuş olma ihtimalim gelmedi, bilmem
ne zamana kadar. Bana seksiyo (sectio) diyorlardı. Ne demek o? Sezeryanmış meğerse.
Oğlum için de kolundaki bilekliğe öyle yazmışlardı, sonrasında gördüm.
Sedyeyle odaya getirdiklerinde herkes oradaydı. Kucağıma ağlayan bir bebek getirdiler,
yüzüme dokundurdular, o anda bütün gözler bende, ne yapman gerektiğini bilemediğimi
hatırlıyorum ama gözlerimin dolduğunu da. Hemşireler herkesi çıkardı, anneyle bebeğin
vakit geçirmesi gerekir, bebeğin karnı aç annenin emzirmesi lazım dediler. Ha gayret.
Kadınlar arasındaki fizyolojik farklılıklar o güne kadar hiç düşünmediğin sorunların habercisi
olabiliyor. Bir anasözü der ki “meme ucun batıksa doğurma ya da mamacı bir anne ol!” İşte o
anda şöyle böyle 8 ay kadar süren emzirme çilesi başladı.
Hamilelikle başlayan ilk 9 ay bedenini her şeyden koruman, taşıyıcı olman ve kendinden çok
içindeki canlıyı organik ve inorganik her türlü iyi beslemen gerek. İşte bedeninin yok oluşu
başladı. Doğurduktan sonra ise memelerinden süt, vajinandan kan, gözlerinden uyku damlar
durur.
Bir de şu öğreti/teorilerle kültürler arasındaki gelgitler ve reddedişler yok mu? Neymiş
illa anne sütü şartmış, mamalarla çocuk yeterince beslenemez ve mama yerse anne sütünü
reddermiş, biberona alışırmış, humanaymış, hoşafmış vs. vs. çoğaltılır. Bunlar böyle efsane
şeklinde annelik kitabında dolaşırken bir anda altüst oldum, hepsine lanet okudum sırf bu
efsanelerin esiri olduğum için. Hayatı daha birkaç gün önce kucaklayan oğlumun küçük
bedeni serumlara maruz kalmış, açlıkla sınanmıştı çünkü. Kiralık süt sağma makineleri,
el pompaları, suyla konsantre mamalar, doğal olanlar, suni olanlar hepsini deniyordum ve
bir yol tutturmaya çalışıyordum. Kış günleri bu yolları tutturmaya çalışırken aynı tempoda
geçmekte, zaman depresyona doğru ilerlemekteydi. Yaşadığımın loğusalık depresyonu
olduğunu fark etmek kolaydı, yapılacak şeyler de vardı, varolan düzeni değiştirmek hafifletir
ama düzeni değiştirmek de kolay değildir. Bugünler geçerken en çok özgür olmak istedim, hiç
doğurmamış olmak, hiç evlenmemiş olmak, belki de hiç olmak…
Emzirme deneyimi oğlum önderliğinde “anne artık uğraştırma beni” dercesine bittiğinde ikimiz de daha özgürdük.
O günlerden sonra hareket ve agucuk dönemleri yoğunlaşmaya başladı, evin içindeki
“diğerleriyle” yaşama hali çoğaldı. Adım atışı, ilk sözcükler (ilk sözcük kapı), oyun
oynamalar, yemedi içmediler, ateşi mi var acabalar, bu çocuk adını söyleyemiyolar,
doğumgünleri, tatiller derken derken bebeklik bitti, arada sırada halen “ben bebiş oldum” dese
de 3 yaşında kocaman bir çocuk oldu. Çocuklar çekiliş gibi, ne çıkacağını önceden bilmen
zor hatta mümkün değil. Mümkün olan, tanıdığını düşündüğün çocuğuna ayar çekebilmeye
çalışmak, zira ayarını bozduğun kantar gün gelir seni de tartar. Büyüdükçe sorunlar da
büyüyor derlerdi aynen öyle, büyüdükçe daha da büyüyecek gibi. Ama zevkli zamanlar mı
dersen evet zevkli zamanlar hayata bir çocuğun gözünden bakabilmek ne büyük zevk. O’nun
için de hayat eşittir haz. Şimdilerde günün nasıl geçeceğini belirlemek, ne yiyip ne içeceğine,
ne giyip nereye gideceğine, hangi oyunu oynayacağına ve kiminle oynayacağına, kaçta yatıp
kaçta kalkacağına karar vermek hepsi ama hepsi bu veledin elinde. Her haftasonu “anne
bugün nereye gidiyoruz” sorusuna ne cevap vereceğimi düşünüp duruyorum, 2 lahmacun+1
ayrana şimdilik fit oluyor.
Çocuk gelişim uzmanları, psikologlar, kreşler hayatımızı test etmekteler. Uzman, çocuğunuzu
tanıyor musunuz testi yaptı. Psikolog, rol model bebeklerin oğlum için ne anlamı olduğunu
ölçtü, aynı sırayla oyun oynamak, aynı sırayla cümle kurmak oğlumun ileriki zamanlarda
obsesif bir kişiliğe bürünmesinin habercisi olabilir dedi. Kreş öğretmeni, diğer çocuklarla az
iletişim kuruyor, adını söylemeden bir iş yapmıyor dedi. Bütün bunlar benim kafamı hem
karıştırıyor, hem netleştiriyor. Ne kadar karıştırırsa o kadar da netleştiriyor. Çevremdekiler,
kreştekiler, komşudakiler, oğlum gibi çocuklar 30 sene önceki çocuklara hiç benzemiyorlar.
Çünkü çocuklar çocuklarla değil, büyümüş olanlarla büyüyor. Çocukluk anılarını büyüklerle
geçirdikleri zamanlar süslüyor. Yaşam farkı önce çocukları evriltiyor.
Erkekler, 2013 yılında 214 kadın ve 10 çocuk öldürmüş. 167 tane kadına ve kız çocuğuna
tecavüz etmiş ve tecavüz girişiminde bulunmuş. Kadınlar en çok kocalarından şiddet görmüş
ve sırf boşanmak istediği için öldürülen kadın oranı %15. Bu oranların annelikle ya da
çocukla ne ilgisi mi var?
Kadınların erkekler tarafından katledilişleri, tecavüz edilişleri ve şiddete uğratılmaları oğlu
olan herhangi bir kadın aklında farklı düşünceler uyandırabilir. Oğlumun günün birinde
katleden, şiddet uygulayan ya da tecavüz eden tarafta olmasın diye elimden geleni yapıp buna
rağmen onlardan biri olma ihtimalini taşıyor olması, erkeklik nimetlerinden cinsel yönelimini
belirleyene kadar her halukarda faydalanacak olması, homoseksüel mi heteroseksüel mi
olacağı, her ne olursa olsun O’nun dünyada nasıl yaşayacağı endişesi vs. vs. belki bugünden
değil ama büyüdükçe beynimi işgal edecek. O yüzden bu istatistiklerin anne olanlar için böyle
bir manası da var.
Bebeğini evde tek bırakıp giden kadın, ibreti alem için tecavüzcüsünün kafasını köy
meydanında sallandıran ve doğurmak zorunda bırakılan kadın, berdel ile evlenen 14 yaşında
ikinci çocuğunun ölümüyle ölen/öldürülen çocuk gelin, sevgilisi olup da hamileliğini fark
ettiğinde geç kalmış olan kadın ya da hasbelkader çocuğunu doğuran ama yurda bağışlayan
kadın… İstenmeyen annelik öyküleri bu ülkede sonsuz, bunlardan birini yaşayan bir kadın
olsaydım kendime küfreder miydim?
Hangi hıdrellez zamanıydı bilmiyorum, gül ağacının yanından geçerken küçük bir not
kağıdına “oğlum çoookk sağlıklı olsun” yazdım, gömmedim ama o not kağıdı duruyor hala.
Bir karikatür dergisinde görmüştüm, kesip saklamıştım, anne karnında bir velet “erkek
olanına baba, ötekine de anne derim, amman sağlıklı olsunlar da!” diyordu. Bir zaman sonra
yaşlanmış bir anne olunca pişman mıyım değil miyim belki söyleyebilirim şimdiden ise
zor….
İpek Güvercin
Ulunine
Part 1 – Ulunine
İlk tanışma:
Ulunineyi bir espiri sanmıştım. Ne cok yanılmışım..
O gece, gene kadınlara yapılan zulmün haberleri ard arda gelirken. Gözlem dolu dolu, nasıl bir politik hat izlenmesi gerektiğine dair kafa yordum durdum. Nefes almak için dışarı cıktım. Balkonda bir sigara içmem gerekti, e bizimkisi de yürek bir yere kadar dayanabiliyor.
Hava yağmurlu ve griydi. Gökyüzüne kaldırdım kafamı.. morumsu bir ısık bana dogru yaklaşıyordu. Ahan dedim beni almaya geliyorlar. Işık yaklaştıkca iyice morlaştı. En sevdiğim renk olduğundan mı bilmem, nedense içimde hiç korku yoktu. Belki de aman ne olacaksa olsun ruh haline girmiştim. Bazen olur bana kriz anlarında beklenmedik bir güven ve rahatlık çöker. Neyse efendim ışık içinden kim çıksın begenirsiniz üstün guzellikte bir kadın.
Dedim ya korkmadım ondan. Adamlardan ve canavarlardan korkulur bir kadın çıkınca korkmak aklıma gelmedi bile.. Ve sonra bu fantastik durumu kendime rüya diye açıklamaya çalıştım.
“Kimsin?” dedim
“Ulunine, dediniz-dediniz geldim işte” dedi.
Anlayacağınız uluninem bana gözüktü, iyi saatte olsunlar bana gözüktü..
“Gel bakalım, sana anlatacaklarım var. seni yukardan izledik.. bu dertlere tasalara karsı cok dayanıksız çıktın sen.. öyle esip gürlüyosun ama bir türlü yağamadın. Üstelik artık ota boka aglıyorsun. Bu böyle olmaz”Ben “ama ulu ninecim abartmadın mı” diye çıkışmaya kalktıysam da çok haksız olmadığını düşünüp sonrasında neler söyleyeceğini dinlemeye başladım. İtiraf etmeliyim ki bir ninenin bu şekilde karşıma çıkması bende bi septatiyle karışık kendime dair eziklik yarattı..
“Biz yukardaki kurulda konustuk, seni de secmeye karar verdik. lafı cok uzatmaya niyetim yok. Sana bir takım görevler verecegiz ve sende bu görevleri yapacaksın”secilmiş kişi olmak garip bir durumdu benim için. Piyangoda çekilişlerde hep avcumnu yalamış ve kendimi hep şanssız hissetmiştim.
“Neden ben?” dedim.
“Çünkü en zayıf halka sensin, hareketin güclenmesi gerek. Artık bizde devreye girmeye karar verdik.”
Bir insan evladının üzerine bu kadar gelinmez ki. Uluninem Duygusal tarafıma vurup durdu gece boyunca. Aslında kendime yaptım eleştirilerin çogunu suratıma yaptı durdu desek daha doğru olur. Beni iyi tanıyor gibiydi. Koskoca Ulunine tabi hikmetinden sual olunmaz.
“Nedir benden istediğiniz?”
“Sana güç verecegiz. bu gücü kadınlar lehine kullanacaksın. Asla Kadınlara karşı kullanmayacaksın. Sana vereceğimiz güç karşındaki erkeğe doğum sancısı verdirebilmek. Artık sulu göz bir korkak olmaya son. Bir ekip olusturuyoruz sende bu ekibin bir parçasısın. Bundan böyle Ulunineler görünecek bazı kadınlara. Bundan sonra erkek egemenliğine izin vermeyeceğiz. Siz ölümlü kadınların çabasını gördük, ama bu yetmiyor. İşi size bırakamayız. Çünkü erkek dayanışması akıl almaz boyutlara geldi ve saldırıları durdurak bilmiyor. kadın kıyımını ve erkek şiddetini önlemek için seçilenlerden biri sensin”
Buna sevindim. Körün istediği bir göz,Uluninem verdi iki göz. Bu kötülükle, aptallıkla, çirkinlikle başetmemin silahlı yoluydu bu.. Korku salacağım tüm kötülere, iyi bir masal kahramanı gibi bir duygu geldi. Buna inandım, evet yapabilirim ve hersey cok farklı olabilir artık.
“Peki dedim kıyafetim felan olacak mı? süper kahramanların ki gibi.”
"Evdekilerden takıl işte" dedi. Ve gitti.
İşte bundan sonraki bölümlerde benim ve ekip arkadaşlarımın yapacaklarını anlatacağım size..
Fettan bir feminist olursanız. belki Ulu ninelerden biri size de görünür, buna inanın.
Esterevalli

17 Ocak 2014 Cuma
İsTAnbUL'a MEKTUP
MEKTUP
İSTANBUL aşkım,
Daha önceleri hiç düşünmemiştim senden gitmeyi.. Şimdi bir gitmek hayalleri kurar oldum. Yaşlandım mı diye aynalara bakıyorum?
Hani seni yenecektimİstanbul. Yenişecek ne vardı deme sakın. İtiraf et çok üstüme geldin. Dur dedim yapma dedim, uzun uzun binalar diktin sevgimin içine içine, seni göremedim. Beni içine al dışına atma dedim. Oysa sen hep daha fazlasını istedin..
Şimdi daha iyi anlıyorum ki inadına sevdim ben seni. Yok dedim onun en sevdiği renk yeşil dedim. Dinletemedim. Yeşili sevdiğini, erguvanı sevdiğini biliyordum. ama sen onlarıtutmadın.. tutsaydın köklerinden vermeseydin keşke. Grileri aldın, asvaltlara yer açtın. Beni daha çok severler bana daha çok gelirler diye düşündün. Seni sevdiklerinden gelmediler bunuda anlamadın. Gelmeselerdi, gitmeseydim.
Şimdi ben gitmek istiyorsam sen beni terkettiğinden.
Arnavut kadırımı sokaklarında büyüdüm. Evet ben gercekten sokakta büyüdüm. “anne bir az daha oynayayım” diye cok yalvardım. Geceleri ateşler içinde uyanıp ağzımı musluğa dayayıp suyundan içtim. O vakitler senden bahsedenlerde "eskiden daha güzeldi istanbul" derlerdi. Bana öyle güzeldin ki dahasını düşünmeme gerek yoktu. İçinde kaybolmaya hazırdım. Büyüdükçe çamurların yapıştı botlarıma okula gidiyordum. Bir çubukla temizleyip su birikintilerine kağıt mendil batırıp sildim botları. O zaman bile seviyordum seni. Toprağın kokardı yağmur yağınca. Ne oldu bize? Sana ne yaptılar?
Bahçeler vardıkapılarından hanımeli kokuları salınan. Kedi köpeklere yemek veren büyükler vardı.Dut ağacı vardı birde arka bahçede. Duta dalmak diyorduk biz. Korkmuyorduk senden. Isssız yolda üzerimize saldığın köpeklerden korkmuştum ama. Dizim titredi. Korksamda gittim hep o yoldan. Üç beş titreme nöbeti sonra baktım havlayan ve üzerine koşan köpekten kokmayacaksın. Hayvanlarla anlaşmayı öğrettin bana. Zorla baş etmeyi öğrettin.
Bir ara gittim ben senden, o ara mı oldu olanlar? Tam kestiremiyorum. O kadar hızlı akıyor ki artık hayat.
Kendimi hep genç hissediyordum. Ama artık abla diyenlerinde sayısı arttı. Kimbilir belki nezaketlerinden pek çogu teyze demiyor. Bu mudur gitmem gerektiğini bana söyleyen? Sende genç değilsin ki artık birlikteliğimiz neden acı veriyor? Daha anlayışlı daha olgun olabilir miydik?
Şimdi gitmek istemem. Daha geriye dönmek istememle ilgili mi peki? Yani cok ilerleyen bir sehirken sen, arkandan koşmakta genç işi oldu galiba.
Eskiden daha sakindik biz. Durup ince şeyler düşünmeye vaktimiz olurdu. Simdi büyük bir telaş içindesin. Seni böyle görünce benide alıyor bir telaş. Yetişebilecek miyim? Hızlanmalı mıyım? Kaçırdım mı? onuda yapmalı, bunuda yapmalı, ordan oraya koşturur oldum. gören dünyayı kurtaracak sanar bizi. Oysa ben ancak kendi küçük dünyamı toparlamaya çabalıyorum. Sen zaten beni unutalı çok oldu. Senin için ben neyim? Demiştim öyle uzaklara baktın sadece..
Seni anlamaya çalışmadığımdan yakınıyorsun ya. Aslında belki artık birbirimize göre olmadığıız anlamalı. Alıp pılımı pırtımı küçük bir sahil kasabasına gitmeliyim.
Ah ne gam. Seni sevmekten vazgeçemiyorum. Ama o kadar soğuk ve sahte, o kadar kendin değilsin ki. Tanıyamıyorum seni. Kaçıyorsun sanki benden.
Şimdi Sana ve bize son bir sans daha veriyorum.. bir kere daha.. çünkü gücüm yok öylece bırakıp gitmeye seni. Bende hazır değilm bu ayrılığa. Anlaşalım, söz ver ! O 3. köprüyle görürsem seni dayanamam. Biterim. Ne kendine ne bana yapma bu eziyeti.
Esterevalli
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



