31 Aralık 2013 Salı

Güneşi Beklerken


Bir zamanlar sevda ateşiyle yandığın o adam yanında oturmaktadır. Birgün hiç anlamadan ya da azar azar anlayarak sevdan gitmiş yerini neye bırakmıştır. Onda bunda şundadır, şunda bunda ondadır, mavi boncuk kimdeyse benim gönlüm ondadır mı olmuştur. Yılların getirdiği güven ilişkisi devam etmektedir. Öfkelerin vardır, küçük mutluluk anların vardır, iyi ki onun yanındayım dediğin anlar, ağlayıp rahatladığın, dirhem dirhem biriktirdiğin kocaman bir hayat vardır. Hiç konuşmadan geçen akşamlar vardır, bazen de iki kadeh eşliğinde hiç susmadığın anlar…



Kıpırtılar, ruhun okşanması, kaçamak bakışlar, birbiri ardına eklenen davetler, sorular, cevaplar, midenin üstünde bir kirpi hissi habercisi miydi aşkın. Ben her bahar aşık olurum demiş ya şair bahardı, piknik mevsimiydi ben aşık olmuştum. Bitmeyecek gibi yaşanıyordu, hayatın ve bizim dayattıklarımız omuz omuza geçinip gidiyorduk, o zamanlarda bişey eksik miydi bugünden anlamak zor. Bugünlerde eksik olan hisler aşkın ömrünün tarifine mi dayanıyordu. Aşk temas etmekti her temasta kıpırtılar uçuşmasıydı. Temas aşksız da olabilir miydi? Olabilseydi yanında oturan adama olan hislerin ya da hissizliğin nasıl açıklanabilirdi? Başka duygular mı engelliyordu bu isteği?


Başlangıçta herşey amatördü, sorumlu ve sorumsuz bir hayat vardı. İşler güçler bir şekilde çözülüyordu, çözümü daha iyisini istememekten geçiyordu. Yapılması gerekenler listesi, ödeme talimatları o anların talepleri değil, gelecek zamanlara ait kavramlardı. Hayat kartopu gibi küçüle büyüye devam ediyordu.



Son demlerde özel zamanlar, özel gün kutlamaları yapmıyor-yapamıyor olma halleri yaygınlaşmıştı. Suçlamak istediğin ya da suçladığın konular, hayallerinin törpülenmesi, kapitalizmin bu törpülenmeye katkısı, yaşananların bazısına tepkisizlik, bazılarına ise şimdiye kadar olandan daha fazla tepki verme hali, geçmişle şimdiki zaman arasında kıyaslanan özlem dolu o anlar, sürekli birlikte vakit geçirme isteği, bir bakış, bir dokunuş, bir gülümseme, içinde sevgi pıtırcıkları dolu espiriler.. Bunların hiçbirini yaşanmamış sayamayız, zaten bunu isteyen de yok. O zamana gitmek yerine bu zamanı o zamanki gibi yaşamaya çalışmak mümkün mü? Yanımda oturan adamla onca yaşanmışlık, aşk-ı özlem ve emek çabayı hak ediyor. Güneş gülümsüyor sanki bize.

İpek Güvercin

24 Aralık 2013 Salı

YOLDA KALANLAR

yolların araba kalabalığı
kalabalığa inat hayatın ıssızlığı
emniyet şeridinin dayanılmaz çekiciliği
tünellerin gerginliği
viyadüklerin isim rekabeti
boğaz köprüsünün üstünde ipler ya koparsa tedirginliği
o tedirginliği unutturan her yere bakabilme sevinci
yola bakan binaların rant-ı isyanı
ambulans çığlığının sıradanlığı
sıradan olanın yoksunluğu ve yolculuğu
muktedirlerin yolsuzluk yorumsuzluğu
yasaların delgeçliği
talanın kanuni karanlığı
geçmişle geleceğin sınavı
kentin çocuklarının mor ineklere inandığı,
köyün çocuklarının tavuk yumurta kovalamadığı,
öylece yaşamak yerine seyirci kalan
hayatların tanıklığı…..

İpek Güvercin

23 Aralık 2013 Pazartesi

METROBÜS KULLANMA KILAVUZU


Uzun zamandır metrobüs kullanıyorum. Ne kuş, ne deve tanımlamasına girmemekte kendisi, ancak lanet İstanbul trafiğini çekmemek adına balık istifi bir yolculuk bile daha cazip geliyor. Bu istanbul trafiğinden bahsetmişken; gezicilerin yeni oyunları ve dış mihraklarla herşeyin üstünü kapatmaya alışmış muktedirlerimiz trafiğin gerçek sebibini büyük bir zeka örneği göstererek bulmuşlar. Nedir ? Faiz lobisi ve dış mihraklı operasyonlar yapılarak trafik attırılır. Yerel seçimlerde yaklaşırken bu vaiz lobisi olsun, faiz lobisi ve dış mihraklar daha fazla harakete geçip devekuşumuzu ve bilumum çağdaş ulaşım araçlarımızı bozup istanbullunun her an huniyle gezecek kafalarını hepten hızlıca kaçırtabilirler. Bu durumda yerel seçim öncesi hiçte istenilmeyen bir şey oluverir. Neyse büyük süprizlere hazırlıklı olalım diyerek konumuza dönelim.

İLK ADIM İŞ TEN 5 DK. ÖNCE ÇIKMANIN YOLLARINI BUL.

* Kış malum yağmur, kar boran, fırtına ayları. Pazartesi ve cumları bir yerlerde takılmayacaksanız eğer; önce öğlen arası yemekte arkadaşlarınıza ne kadar uzun yol gittiğinizi, akşam eve taaa 21.00’lerde vardığınızı, bununda hayat mı? olduğunu anlatın. Pazartesi ve cumaların yoğunluğunu onlarda bilirler. Sonra şefinize ve müdürünüze karşı hissettirmeden sizi idare ederler ve önce çıkmanızı sağlarlar merek etmeyin.
Bu 5 Dk. Size ne mi kazandıracak? Hiç yapmadığınız için bilmiyorsunuz sanırım, metrobüse ulaşmak için bindiğiniz başka bir vasıtadaki uzun kuyruklara takılmanızı engelleyecek. Yani diğer rakiplerinizden önce durakta olacaksınız. Buda eve giden uzun zincirin, daha hızlı geçilmesi demek.

METROBÜS DURAĞINA VARDINIZ
.
Metrobüs kalkış duraklarından biniyorsanız şanslısınız. Öncelikle akbilinizi bir önceki vasıtadan inmeden hazırlamış olmalısınız, çünkü muhtemelen çantanın içinde bulmak imkansız olacaktır.
Asla akbiliniz boş olmamalı bu çok büyük vakit kaybı demek, rakipleriniz çoktan metrobüsün konforlu koltuklarında seyehate başlamışlardır.

TURNİKELER GEÇİLDİ.
Merdivenlerden inerken sizi ezmemeleri yada fazla itmelerine izin vermemek için bir yerlerden güç almalısınız. Olası bir izdihamda tutanabilcek tek yer olan merdiven korkuluklarına yakın, hatta tutunarak yürüyün.

DURAKTA YERİNİ ALMA.


Şimdi aşağıdasınız, boş yerlere kıvrılmanız lazım öndeki ile aranızda çok boşluk bırakmayın ki, aradan kaynaklar olmasın. Çantanızı tacize karşı kalkan olarak kullanabilirsiniz yada kadınların önününü tercih edin aralarına karışın, birlikte haraket her zaman iyidir, geniş bir kalkan oluşturabilirsiniz. Öncelikle kollayacanız durum kapıların yerlerine yakın konuşlanmak ve bunun içinde bir önceki boş metrobüste yerini alamamış, oturmak isteyen ekibi kollayın ve oraya yakın durun.

DURAKTA YERİNİZİ ALDINIZ..
Şimdi en heyecanlı ve en stresli bölüm. Soru işaretleri beyninizde patlıyor bomm bommm.

*acaba sağ salim düşmeden metrobüse binebilcekmiyim ?

*acaba popomu kimse eller mi ?
*acaba ve en büyük soru OTURABİLCEKMİYİM ?
Atik çevik ve güçlü olun, rakiplerinizle beraber potada yerinizi aldığınız, start verildiğinde tıpkı koşudaki atlar gibi önce fırlayan kulvarda düzgünce yerini alır ve kazanmaya yakındır.
Popo ve bilumum mucizevi, güzel, harikulede yerlerinizi korumak için çantanızı arkaya doğru, çapraz olarak asın ve cüzdanınızın alınmaması için fermarınızın kolay açılıp, bir el çabukluğu marifitede kurban gitmemesi için sıkı bir fermarınız olsun.
Eğer yeterince atik olur ve hedef koltuğunuzu önceden seçerseniz oturabilirsiniz. Hedefleriniz makul, erişelebilir ve yakın olsun. Ama herkes; o yakın hedefe koşacağından ikinci bir alternatif olsun.Bu programı metrobüse binmeden durakta daha yapmalısınız.
VE MUTLU SON OTURDUNUZ.
YA OTURAMAZSANIZ .
İki yol var önünüzde ya geri inip en öne tekrar geçmek,bu sefer daha atik olmak. Yada aman canım oturmasamda olur benim gönlüm zengin, hiç muhattap olamayacağım şimdi hayavasına girdiyseniz, köşelere geçin belinizi yaslayacak bir yer bulun ve popuyuda korumaya alın.
DAHA UYNIK OLMALIYIM diyorsanız ?
Bu tipleri sevmiyorum ama çok sıkışırsanız yapabilirsiniz.
Durağa gittiniz, baktınız çok kalabalık. Hemen dolu metrobüse biniyorum edasıyla izin isteyin ve zamanlamanız iyi olsun, tam bincekken kapılar kapasın ve en öne düşmüş olacaksınız.

HERKESE İYİ YOLCULUKLAR.
Thetis

17 Aralık 2013 Salı

KENTSEL MUHALEFETTE BİR DİRENİŞ DİNAMİĞİ: GEZİ

“Bir kente ilk gelenleri efendi, en son gelenleri parya yapan nedir” David HARVEY



“Kapitalizm gölgesini satamadığı ağacı keser” Karl MARX




“Totaliter iktidarlar yaşadıkları mekanı da devletin ezici gücünü ve zenginliğini simgeleyecek şekilde kullanmışlardır.”* Ülkemizde ve özelinde İstanbul’da da bu sürecin ön aşamalarına dair emareler görmek mümkün. İstediğiniz meydanda miting yaptırmam, Taksim Meydanı asla 1 Mayıs meydanı olamaz, Gezi, park olarak kalmayacak, her koşulda kışla yaparım, avm yapmazsam da kent müzesi yaparım, yanına bir cami bir de opera binası iyi gider, AKMyi kapatırım, Emek sinemasını yıkarım, 3. Köprüyü yaparım, karada kanallar açarım, denizi doldururum, Adaların sit derecelerini değiştirmeyi bile beklemeksizin turizme açarım ve diğer yasaları yok hükmünde sayarım, bütün adaları ve dahi ormanları da yapılaşmaya açarım, afet yasası çıkarırım sermayeye göz kırparım, Haydarpaşayı kapatırım otel yaparım, söylemleri de bir kısmının uygulamaları da devam ediyor.



27 mayısta parkına sahip çıkan Taksim Dayanışmasının neferleri ile başlayan Gezi Parkı direnişi, tıpkı ekolojik hareketlerde olduğu gibi toprağına, suyuna, yaşam alanına, kamusal alanına sahip çıkan yerel eylemlere benzer nitelikte başladı. Orda da neoliberal politikaların ürünü olan HES’ler, madenlerin çıkarımı ve işlenmesi, termik ve nükleer santrallere karşı duruşla başlıyor ve çivi çakmayı bırakın devletin gelip halkın katılım toplantısı yapmasını dahi engelleyen halk hareketleri oluşuyordu. Gezi direnişi, 1870 yılında I. Abdülhamit’in yaptırdığı Topçu Kışlası’nın yeniden yapılmasına ve buraya kışla özelliğinin yanı sıra sosyal kültürel tesis adı altında başbakanın tabiriyle avm, rezidans vs. yapılmak istenmesine karşı başladı. Kışlanın, 1940 yılında Prost Planı ile yıkımına karar verilmiş ve yerine yapılması planlananlar da oluşturulamadığı gibi en nihayetinde Gezi Parkı yapılmış, mesela Prost, Topçu Kışlası yerine amacı Dolmabahçe Sarayı’nı korumak olan Taşkışla’nın yıkılmasını öngörseydi Taşkışla mimarlık fakültesi olur muydu, iki kışladan birisi park birisi de okul olmuş, bunun için üzülmeli miyiz...



Diğer taraftan, ilk defa 1985 yılında yürürlüğe giren Plan Yapımına Ait Esaslara Dair Yönetmelik kapsamında; herhangi bir sosyal ve teknik altyapı alanının kaldırılabilmesi ancak o bölgeye hizmet edecek eşdeğer bir alan ayrılmasıyla mümkün. Topçu Kışlası, bünyesinde İstanbul’a ait 59 eser barındıran Minyatürk’teki yerini almalı, eminim bütün İstanbullular buradaki Topçu Kışlası’nı görmek için can atacak, uzun kuyruklar oluşacaktır.



Parkına ağacına sahip çıkarak başlayan bu süreç, hükümetin uygulamaya çalıştığı politikaların en az birinden rahatsız olan, hemen hemen her sınıftan, yaştan, cinsten, etnisiteden kent ahalisini devlet şiddetinin ve sosyal medyanın etkisiyle birleştirdi, bütünleştirdi. Türkiye'nin her yerinde bu direniş dalga dalga yayıldı, yayıldıkça sinir uçları gerilen hükümet, şiddetini arttırdı, can kayıplarımız oldu, organlarını kaybedenlerimiz, gözaltılarda darp edilenlerimiz oldu. Korkuyu AKP'ye armağan ettik. İsyanın etiğini oluşturduk. Paranın hükmedemediği dayanışma biçimleri geliştirdik. Küfürle değil inatla direnebileceğimizi göstermeyi seçtik. Kamusal alanlarımızı yeniden kurgulamaya yön verme fırsatımızın olduğunu son 1 ayda gördük, eylemler format değiştirerek devam ediyor, sosyal medyada mizah ucunu bucağını tanımazken bu işten para kazananları işsiz bırakacak noktalara geldi, duran insanlar daha önce hiç olmadığı kadar ses getiriyor, ilçelerde semtlerdeki parklarda forumlar yapılıyor, İstanbullular parklarında her yer gezi her yer direniş alanı şiarıyla mücadelenin teorik ve pratik ayaklarını örmeye devam ediyor.



Praksis dergisinin 2001-bahar sayısında çıkan Mark Gottdiener imzalı Kentsel Praksise Doğru adlı makale, Lefebvre ile Castells’in kentsel mekana dair görüşlerini karşılaştırıp Harvey’in yorumlarını katmış ve sonuç olarak; Ocean Hill Brownsville, kira grevleri, yenileme ve yeniden imar girişimlerine karşı yapılan direniş hareketleri ve konut çevresi eylemciliği gibi mülkiyet değişim değerlerine karşı toplumsal mekanın önceliğini, üstünlüğünü yeniden ortaya atan kendiliğinden ve bağımsız toplu eylemlerin çok önem kazandığına işaret edip mekânsal praksisle sınıf praksisini yakınlaştıracak açık bir stratejiye ihtiyaç olduğunu söylemiştir. Parklarda yapılmakta olan forumlarda buna dair gündem yaratmak mümkün. Süreç burdan ilerleyebilir mi ne dersiniz?



Başbakan bir açıklamasında, Gezi Parkını savunanların çoğu Geziye ilk defa gittiler diye küçümsüyordu, diyelimki öyle, Gezi Parkı, Taksime gelen herkesin oturup soluklanabileceği bir kamusal alan olarak ortada dururken gelmiş/gelmemiş/gelememiş herkesin Geziye gelebilme ihtimalini nasıl yok edersiniz?



20.06.2013 tarihi itibariyle büyükşehir belediye başkanının bir otobüs durağının yerini dahi halka soracağız açıklaması kulağa hoş gelmekle beraber çoğulcu bir demokrasiye geçişten söz etmek mümkün değil... Süreç, nerde yaşayacağımıza, ne üreteceğimize, çocuklarımızı nasıl yetiştireceğimize, kamusal alanlarımızı ne kadar ve nasıl belirleyeceğimize, kamusal planlamanın nasıl olacağına, ne kadar doğuracağımıza, bedenimizi nasıl şekillendireceğimize, cinsel yönelimlerimize, hangi dili konuşacağımıza, ne içip ne yiyeceğimize, kaynakları nasıl kullanacağımıza ve paylaşacağımıza biz üretenlerin karar vermesine dair umudumuzu yeniden yeşertti ve tabiiki mücadeleye devam…





İpek Güvercin

20 Kasım 2013 Çarşamba

Behzat Ç ve Çocuk



BEHZAT Ç VE ÇOCUK

Bir cuma gecesi, çok beklediğim Behzat Ç’ ye gidebildim. Filmin senaryosunu ya da olmuşları, olmamışları değil; bir kara çuvaldan çekip çıkarttığı bir kız çocuğunun en kötü günlerinden birini, tüm yolumu değiştirecek bir geceyi hatırlattı. Bir gencin yavaş yavaş ölümü, çimenler ve otların yatağı olduğu, gözlerini kara gökyüzüne dikip ölümü karşılayan, çığlıkların,  inlemelerin bir yaz gecesinde yankılanışı. Kulaklarımı o gece kapattım; duymamak için, duyup bir şey yapamayan aciz çocukluğum için. Ve otlar artık o kadar masum değil, üzerinde yakar top oynayamam.

89 olması lazım… Yılı hatırlamak istiyorum ama bir türlü olmuyor, yılı hatırlayıp gazete küpürünü paylaşmam lazım ama hatırlayamıyorum.  Ertesi gün ya da bir sonraki ertesi gün okuduğumuz gazeteden ve mahallede konuşulanlardan öğrendiğim; ölen gencin Dev-Sol militanı olduğu, tıp okuduğu ve cenazesini abisinin teslim alacağı. Ama bir manşet değildi, küçük kara puntolardı “Bir terörist ölü ele geçirildi”. Benim hatırladığım; en çok kelimelerle somutlaşamayacak his ve yaz gecesinde yankılanan acı bir inleme.

80’ lerin sonu bir yaz gecesi, Kanarya Mahallesindeki küçük bir apartmanın bahçesinde, diğer apartman sakinlerinin çocuklarıyla oynuyoruz;  anneler ve babalar tahta bir sedirin üzerinde yaz gecesi rahatlığında çay çekirdek eşliğinde rutin sohbetteler. Sohbetlerdeki bölünmeler en fazla ANAP ve SHP bölünmesi şeklinde oluyor. Mahalleyi sokak lambaları yıldızlar kadar aydınlatmıyor ama yaza özgü doğanın sesleri ve kokuları var. Apartmanın bahçe kapısında bir okul servisi minibüsü, biz çocuklar bir orayı bir bahçeye arada birde hayal gücümüzle araba kullanıyoruz.
Birden silah sesleri duyuldu,  bahçedeydim ve nedense, belki bizden daha küçük bir çocuk yüzünden, arabaya, diğer çocukların yanına koşmaya başladım, annemin ve babamın bağrışlarına aldırmadan. Minibüsün içinde önce kafamızı eğdik ama çocuk merakı işte bakmadan duramazsın. Bir polis; kasket tipli, haki yeşil şapkasını sol eliyle tutuyor, diğer eliyle silahını doğrultmuş,  boş araziye doğru koşuyor, diğer polis onu çağırıyor. Bu sırada bizden daha uzak yokuş yukarıda saklambaç ve yakar top oynadığımız, çimen ve yabani ot dolu bir boş arsadan, 3 adet silah sesi geliyor. Hafızamda gerisi karanlık ve kopuk, sonrası hiç unutulmayacak bir his ve ses. Doğanın tüm sesleri ve kokuları yok, sadece acı var acı tüm yıldızları yok etti.
Yokuştaki boş arsa polis dolu, aşağıda bahçede biz ve mahalleyi saran acı bir inleme ölüme bakıyor, kara bir gökyüzüne, yatağı çimen ve yabani otlar. Resim resim hafızam, şimdi yazdıkça hepsini anlatmaktan daha çok çiziyor. İnliyor, kaç saat bilmiyorum ama çok, çok uzun sürüyor.  Saatler sürdüğünden eminim. Birkaç polis geliyor, bizim büyüklere soruyor “Diğerlerinin nereye gittiğini gördünüz mü?”.  ‘’Görmedik’’ diyorlar, iyi ki öyle diyorlar.
Görmüşlerdi hatta ertesi gün bir komşumuzun bahçesine saklandıklarını öğreniyorum mahalledeki konuşmalardan. Neden söylemediklerine gelince, bilmiyordum ve hala bilmiyorum. Korumak için mi, yoksa kendi başlarına bir şey gelir diye korktuklarından mı? Onlar da polise “neden ambulans çağırmıyorsunuz?” diyorlar. O zaman öğreniyorum savcı gelmeden ambulans çağrılmayacağını. Yani polis vurduysa öldürmeli, iş tamamlanmalı. Ambulanslar sadece polisler için ceset taşımalı. Bizimkiler kendi aralarında itirazlarını dile getirebiliyorlar, uzaktan gelen acı, genç birinin inleme sesiyle.
Ses yankılanıyor, mahalleli üzgün, artık biz çocukları eve gönderiyorlar. Ama ben o acıyı hiç unutamıyorum, unutmayacağım.
Behzat Ç. cuma gecesi bir bira eşliğinde bana bunları hatırlattı. Bir ağacın gölgesinde, yargısız infazlarla dolu bu ülke tarihinde, binlerce hikâyeden bir tanesine tanık olan küçük kız çocuğunun, o kanlı otları yazmasına sebep oldu. Onun ki bir kiraz ağacıydı, benim ki Hordeum_murinum taş kesen otu.
Ertesi gün çocuklarla gidip baktık, otlarda küçük kan lekeleri vardı. Orada vurulup ölmesi için saatlerce beklenen bir devrimcinin kanı bulaşmıştı. O arsayı zaten sevmezdik, bu olaydan sonra da hiç gitmedik. Hafızamız bu kara yaz gecesini çuvala koydu, Behzat Ç ile tekrar yargısız infazları hatırladı.
İyi ki izledim, acelece çözülen bir cinayet filminin ötesinde, anlamı böyle işte Behzat Ç’nin.

18 Kasım 2013 Pazartesi

Hayal kırıklığı

Hayal kırıklığı,

olmasını istediğimiz ama olmayan, bazen olması elimizde olmasada gerçekleşmesini özlemle istediğimiz, kurdugumuz, olmasını beklediğimiz istediğimiz seylerin olmaması, oluşmaması, oldurtulmaması. Engele takılması..


hayal öylesine geniş ve sınırsız ki.. Gerçek hayatta kırılmadan dimdik dırması neredeyse olanaksız.

oysa Hayallerimiz en kıymetlimiz. Kırılmasını en istemediğimiz.

Kırıldıkca hayallerin sekli şemali değişiyor.. itfayeci olacagım diyen bir cocugun bir bankacı olması aslında yasanan ve biriken bir sürü hayal kırıklığının sonucudur belki.

yasadıkca hayallerimize sınırlar koymak zorunluluk olur.. bir cocugun hayalleri ile bir yetişkinin hayallerindeki farkın hayal krıklıgıyla cok alakası var.. büyüdükce gerçeğe yakın hayaller kurarız. çoğu kez birde bakmışız,  yaşamayı hiç düşünmediğimiz bir hayatın içinde daha basit hayaller kurmaya başlarız.


Ne kadar temkinli olursak olalım, büyüdükçe bile hayal kırıklıkları kacınızlmazdır. Hayat hep başettiğimizden daha zorlu mevzularla çıkar karşımıza. "Onu becedin mi? o zaman al bakalım bide bunu dene."

Sevdiklerimiz bunların bizi güçlendirdiğini söyler. Dogrudur da.

Hayatlarımıza hayal kırıklıklarımız yön verir..  hayata tutunmamızın ip uclarıda hep hayal kurabilmemizle ilgili. Hayal kurmak, baharda lay lay koşmak gibi, hatta su içmek gibi kana kana. hayal kırıklığı, o sırada birden fırtına kopması ve duvara toslamak kadar can yakıcı.

Bir hayale ne kadar tutkunsan acısı o denli büyük.
Ama sonra alısmak giriyor devreye.. alısmak mı? güçlenmek mi?
İnsan hayal kurar, kurmadan duramaz. Beklenti olmazsa olmaz. Umut fakirin ekmeği..
Hayallerimiz, hayatımızda olan insanları beklenti olarak kodlamamıza sebep. Bunlara tam hayal diyemeyebiliriz beklentinin hayalle bir ilgisi var gibi ama tam denk düşmüyor yinede.

İlişkileri sürdürmek için hayal yada beklenti büyük hayal kırıklığına sebep verebilir.  Güvenmenin tek kriteri bana isteyerek zarar vermek istemez olabilir.. onun dısında her sey insana dair

 hayatımızdaki herkes için yasanmıslıkların getirdiklerinin yanı sıra önyargı ile olusturduğumuz kodlamalarımız var. Bunların oranı degisebilir bazısı salt önyargı bazısı yaşanmıslık.. kişinin ne dediğinden cok ne hissettirdiği belirleyici olunca karsımızdaki kişiden tamamen bağmsız bizde olusan bir takım yargılar vardır. Ve biz bu yargılar sebebiyle beklenti içinde oluruz..

Negatif kodlamalar bize zarar vermez. agrasif-kötü-boşbogaz gibi kötü kodladiğimiz kişiler için gardlarımız bizi koryucu derecede fazla açıktır. Bizi hayal kırıklığına uğratmazlar.  Daha yakın oldugumuz daha cok sevdiğimiz kişilere bu anlamda kredimiz daha azdır çünkü beklenti büyüktür. Bunu dengelemek hiç kolay olmaz, zaten cogu kez elimizde olmaz. En büyük acıyı burdan alırız. Hayal kırıklığı burda girer devreye.

En yakınlarımız bizi en cok üzebilendir aslında. Yakın olmaksa bizim tercihimiz çoğu kez. Birde sanki o hayal kırıklığını sarıp sarmalamak eski haline getirmek dahada zordur.

Camdan mıdır? Camdan mıdır kalp gibi hayalde. Kırılınca yapıstırsan bile eskisi gibi olmayan. Bu da cok göreceli galiba. Yani insandan insana farklılık gösteren, olaydan olaya değişen bir sürü etken madde vardır. Bunun bir merhemi ilacı yok. bununla başedebilmek meselesi var.  en aza getirmek belki hasarı azaltır. Kodlamalarımız sevmediklerimize değil ama en cok sevdiklerimize ağır yükler verir.bu ağırlığı onlara verdiğimiz için cok sevdiklerimiz olurlar aslında. Ah hayat hep cok grift cok kaotik..


Bu yazı ne diyor “sevdiğiniz insanlardan beklentiniz olmasın mı?” derseniz. hayır hiç öyle diyemez. Bu yazı benim bu konuda vardığım durumu yazıyor sadece.. bir seyleri anlamlandırmaya çalıştıgımda bunları yazarken buldum kendimi. bir sey demiyor. bir sey öğretmiyor. Yaşadıklarımdan gördüğüm böyle diyor. Hayal kırıklığı yaşamıyor mu yazıyı yazan oo öyle cok yaşamıs ki, ve bıkmadan yaşayacak.. İşin sırrı diye bir durum yok. Hayal varsa hayal krırklığı illa ki olacak.

Niye yazıyor? Yazıyor yazınca durumu daha iyi tahlil ediyor bir taraftanda yazarken üzerinde düşünüyor. Bu sebeple işte bitmiş sonuclanmıs demiyor. Fikirlerim net budur ben erdim meshur bir filozof olucam demiyor. Okuyın belki sizde bir sey bulursunuz ekleyecek, eleştirecek yada hem fikir olacak diyor
Esterevalli

11 Kasım 2013 Pazartesi

Deli Kızın Türküsü


Sana büyük caddelerin birinde rastlasam
Elimi uzatsam tutsam götürsem
Gözlerine baksam gözlerine konuşmasak
Anlasan

Elimi uzatsam tutamasam
Olanca sevgimi yalnızlığımı
Düşünsem hayır düşünmesem
Senin hiç haberin olmasa
Senin hiç haberin olmaz ki
Başlar biter kendi kendine o türkü

Yağmur yağar akasyalar ıslanır
Bulutlar uçuşur geceleyin
Ben yağmura deli buluta deli
Bir büyük oyun yaşamak dediğin
Beni ya sevmeli ya öldürmeli

Yitirmeli büyük yolların birinde ne varsa
Böcekler gibi başlamalı yeniden
Bu Allahsız bu yağmur işlemez karanlıkta
Yan garipliğine yürek yan
Gitti giden

Gülten AKIN

Rumuz : Atlantis'ten Gelen Kadın

#Diren @ #


Bugün kendimi çıplak hissediyorum devlet tüm gözleri ile dikizliyor ve çıplaklığımı devlet gözüyle görüyorum. Bunun için hatırla, hatırla 31 Mayıs 2013’ü hatırla…

31 mayıs 2013 sabah 7:30 civarı gece Gezi Parkına müdahale edilmiş. Taksimde kovboylar gaz üflüyormuş.. Aklımdan söyle şeyler geçiyor ya bu devlet bu işi neden bu kadar abarttı? Kaşınıyormuş ta ondan demek için akşamı beklemem gerekiyormuş.

Evden çıkmadan önce televizyona göz gezdiriyorum henüz penguenler o kadar ünlü değiller, birkaç karelik bir şeyler söylüyorlar. “Gezi parkına müdahale”var. Tozlu trafikli yollardan geçtikten sonra Taksim’e ulaşabildik. O ne! İşe gidiş yok devlet ikinci bir emre kadar taksime girişleri kapatmış ve ben hala anlayamıyorum bu neyin kafası ?Zarla zorla gazla ve polise boğuşa boğuşa kavga dövüş ama dayaktan kamera ve fotoğraf makineleri sayesinde kurtulup işe ulaşmayı başarıyoruz. Bu başarı öyle bir başarı ki içimdeki öfkeli kadın, gri zincirlerinden bir halka kopardı, polisten de gazdan da kaçmanın nükleerden kaçmakla aynı şey olduğunu anladı. İşe gitmeye çalışan zavallı beyaz yakalı ameleler , işçiler yeter artık bıktık yeter ! Diye bağırıyordu kaçmamak çok güzel ve değişik.

İşteyiz, kendimi çok dirençli ve gazlı hissediyorum. Saat:10.00 Dedik ki; geziye gidiyoruz Divan otelin oraya, henüz o kadar ünlü değil. Bizi bir küçük kalabalık grup arasında elinde “korna çal” pankartıyla korna seslerinin yükselmesini sağlayan bir kadın ve “bu daha başlangıç mücadeleye devam” sloganları karşılıyor. Bu grup arasında bulaşıcı bir şeyler var “korkusuzluk ve neşe”. Arkamızda Divan Otel ve önümüzde Gezi Parkı kapatılmış. Fazla uzun sürmüyor oksijenli saltanat boğmaya çalışıyorlar sanırım diye düşünmeme sebeb olacak “pat pat pat” sesleriyle kovboylar kendini gösteriyor. Her şey gaz ve beyaz. Divan Otel kapılarını açıyor .

Herkes birbirine bakıyor bir adam elinde fıs fıs gözlerimize bir losyon sıkıyor, ne var içinde diye sorduğumda “talcidli su” cevabı.Biraz daha rahatım dışarıda kalanlar gazla ve toma suyuyla Harbiye doğru itiliyorlar. Biraz daha toparlanıyoruz, kaçmıyoruz. Artık kemirgen gibi sizden kaçmıyoruz. Böcek gibi gazınızla öldüremezsiniz bizi en azından hepimizi…

Artık park ne bizim için, ne onlar için o park değil.

Diskin çağrısı var öğlen Taksim’de olacağız, Saat:13.00 oradayız. Divanda ki müdahaleden öğrendik “talcid”li sularımız, baretimiz ve bez maskelerimiz var hazırız, kaçmıyoruz. Gazdan gözümüz ne ağlamaklı ne de nefesimiz tutuk. Böcek olmaktan bıktık.

Daha” bu daha başlangıç” bile diyemeden “pat pat” süpürerek geliyorlar heryer gaz heryer direniş. Bir yere sığınıyoruz ama geri dönmeyi düşünmüyoruz, fırsatını bulup tekrar çıkıyoruz tekrar sığınıyoruz.

Akşama doğru başka bir şey var bu başka bir şey adını sonradan “büyük direniş” olarak anacağımız başka bir şey oluyor. Ama 19.30 çağrısı için tüm kapalı yollara rağmen Taksim dışındakiler için “siz nasıl geleceğinizi bilirsiniz” çağrılarına büyük bir yanıt geliyor. Geliyorlar her sokaktan öfke ile geliyorlar “V for Vendetta” gibi filmi tekrar çekiyoruz hepimizi öldüremiyorlar.

Devletbaba karanlık olmadan eve dön diyor. Tüm kız çocukları karanlığı iyi bilir ve karanlıktan kaçmayı da koşarak eve gitmeyi. Şimdi eve dönmüyorum devletbaba. Artık bize her yer karanlık, karanlıkta oynamak istiyorum.

Sabaha daha çok gaz bombası, daha çok ses bombası cop ve ne yazık ki yaralı arkadaşlarımız var. MMO açık, bir revirimiz var hep bir elden sığınıyoruz, iyileşiyoruz, direniyoruz.

Saat 23.00 Nasıl geleceğimizi bilmişiz, “Taksim bizim, İstanbul bizim”.

1 Haziran’a geçene kadar herkes kendi karanlığında oynamayı öğrendi. Tüm kadınlar devlete, devletin erkek yüzüne. Tüm erkekler devlete ve belki kendi yüzlerine tekrar bakmayı öğrendi.

Direnişe soğuk duvarlarda isimleniyor;” Allah’ını seven defansa gelsin”. Herkes neyi seviyorsa defansta.

“GTA da polis döven nesile bulaştınız”.

Ara sokaklarda dolaşırken Beşiktaşlılara, Galatasaraylılara ve Fenerbahçelilere yani taraftar gruplarına rastlıyorum ezber bozuluyor. Bugüne kadar gereksiz gördüğüm bir sürü şey sokakta canlı canlı yanımda.

Bizim eldivenli arkadaşlar yolu açmış umudun direnmekten başka bir şey olmadığını anlayan herkes öfkeyi omuzlamış.

Gece çok uzun sürüyor sadece Taksim değilmiş ve 1 haziran saat 15.00 Gezi parkı bizimdir. Cesaretimiz ve farklılıkların birbirinden öğrendiği bir sürü şey, bavulumuzda duruyor. Haziran direnişleri bizi bekliyor.

Erkek dilli yazılamalar silinecek ve bunu anlayabilecek erkekler yaratılacak. Gezi kültürü diye bir tanımlamamız olacak.

Çadırlarımız, dayanışmamız ve büyüyen umutlarımız olacak.

Haziran boyunca Kızlı, erkekli direndik.Tüm homofobik saplantılarımızı çuvallara koyup denize atarak ve tüm farklılıklarımızla direndik. Korkutulacak kız çocukları değiliz, penceren çarşaflarımızı uzatıp, direnişe kaçtık.

Şimdi unutma, unutma “Haziran Direnişler”ini unutma. Çırılçıplak soyulan hayatlarımız için elimizden çekip alınan özgürlüklerimiz ve emeğimiz için

Köleliğe karşı #Direnişçi

#KızlıErkekliDireniyoruz

#Direnkadın

Bizde bu başbakan olduktan sonra daha çok karanlıkta oynarız.

Rumuz : Thetis