BEHZAT Ç VE ÇOCUK
Bir cuma gecesi, çok beklediğim Behzat Ç’
ye gidebildim. Filmin senaryosunu ya da olmuşları, olmamışları değil; bir kara
çuvaldan çekip çıkarttığı bir kız çocuğunun en kötü günlerinden birini, tüm
yolumu değiştirecek bir geceyi hatırlattı. Bir gencin yavaş yavaş ölümü,
çimenler ve otların yatağı olduğu, gözlerini kara gökyüzüne dikip ölümü
karşılayan, çığlıkların, inlemelerin bir
yaz gecesinde yankılanışı. Kulaklarımı o gece kapattım; duymamak için, duyup
bir şey yapamayan aciz çocukluğum için. Ve otlar artık o kadar masum değil,
üzerinde yakar top oynayamam.
89 olması lazım… Yılı hatırlamak istiyorum
ama bir türlü olmuyor, yılı hatırlayıp gazete küpürünü paylaşmam lazım ama
hatırlayamıyorum. Ertesi gün ya da bir sonraki ertesi gün okuduğumuz
gazeteden ve mahallede konuşulanlardan öğrendiğim; ölen gencin Dev-Sol militanı
olduğu, tıp okuduğu ve cenazesini abisinin teslim alacağı. Ama bir manşet
değildi, küçük kara puntolardı “Bir terörist ölü ele geçirildi”. Benim
hatırladığım; en çok kelimelerle somutlaşamayacak his ve yaz gecesinde
yankılanan acı bir inleme.
80’ lerin sonu bir yaz gecesi, Kanarya Mahallesindeki
küçük bir apartmanın bahçesinde, diğer apartman sakinlerinin çocuklarıyla
oynuyoruz; anneler ve babalar tahta bir sedirin üzerinde yaz gecesi
rahatlığında çay çekirdek eşliğinde rutin sohbetteler. Sohbetlerdeki bölünmeler
en fazla ANAP ve SHP bölünmesi şeklinde oluyor. Mahalleyi sokak lambaları
yıldızlar kadar aydınlatmıyor ama yaza özgü doğanın sesleri ve kokuları var. Apartmanın
bahçe kapısında bir okul servisi minibüsü, biz çocuklar bir orayı bir bahçeye arada
birde hayal gücümüzle araba kullanıyoruz.
Birden silah sesleri duyuldu, bahçedeydim ve nedense, belki bizden daha küçük
bir çocuk yüzünden, arabaya, diğer çocukların yanına koşmaya başladım, annemin
ve babamın bağrışlarına aldırmadan. Minibüsün içinde önce kafamızı eğdik ama
çocuk merakı işte bakmadan duramazsın. Bir polis; kasket tipli, haki yeşil
şapkasını sol eliyle tutuyor, diğer eliyle silahını doğrultmuş, boş araziye doğru koşuyor, diğer polis onu
çağırıyor. Bu sırada bizden daha uzak yokuş yukarıda saklambaç ve yakar top
oynadığımız, çimen ve yabani ot dolu bir boş arsadan, 3 adet silah sesi
geliyor. Hafızamda gerisi karanlık ve kopuk, sonrası hiç unutulmayacak bir his
ve ses. Doğanın tüm sesleri ve kokuları yok, sadece acı var acı tüm yıldızları
yok etti.
Yokuştaki boş arsa polis dolu, aşağıda
bahçede biz ve mahalleyi saran acı bir inleme ölüme bakıyor, kara bir
gökyüzüne, yatağı çimen ve yabani otlar. Resim resim hafızam, şimdi yazdıkça
hepsini anlatmaktan daha çok çiziyor. İnliyor, kaç saat bilmiyorum ama çok, çok
uzun sürüyor. Saatler sürdüğünden eminim. Birkaç polis geliyor,
bizim büyüklere soruyor “Diğerlerinin nereye gittiğini gördünüz
mü?”. ‘’Görmedik’’ diyorlar, iyi ki öyle diyorlar.
Görmüşlerdi hatta ertesi gün bir
komşumuzun bahçesine saklandıklarını öğreniyorum mahalledeki konuşmalardan. Neden
söylemediklerine gelince, bilmiyordum ve hala bilmiyorum. Korumak için mi,
yoksa kendi başlarına bir şey gelir diye korktuklarından mı? Onlar da polise
“neden ambulans çağırmıyorsunuz?” diyorlar. O zaman öğreniyorum savcı gelmeden
ambulans çağrılmayacağını. Yani polis vurduysa öldürmeli, iş tamamlanmalı. Ambulanslar
sadece polisler için ceset taşımalı. Bizimkiler kendi aralarında itirazlarını
dile getirebiliyorlar, uzaktan gelen acı, genç birinin inleme sesiyle.
Ses yankılanıyor, mahalleli üzgün, artık
biz çocukları eve gönderiyorlar. Ama ben o acıyı hiç unutamıyorum, unutmayacağım.
Behzat Ç. cuma gecesi bir bira eşliğinde
bana bunları hatırlattı. Bir ağacın gölgesinde, yargısız infazlarla dolu bu
ülke tarihinde, binlerce hikâyeden bir tanesine tanık olan küçük kız çocuğunun,
o kanlı otları yazmasına sebep oldu. Onun ki bir kiraz ağacıydı, benim ki Hordeum_murinum taş kesen
otu.
Ertesi gün çocuklarla gidip baktık, otlarda
küçük kan lekeleri vardı. Orada vurulup ölmesi için saatlerce beklenen bir
devrimcinin kanı bulaşmıştı. O arsayı zaten sevmezdik, bu olaydan sonra da hiç
gitmedik. Hafızamız bu kara yaz gecesini çuvala koydu, Behzat Ç ile tekrar
yargısız infazları hatırladı.
İyi ki izledim, acelece çözülen bir
cinayet filminin ötesinde, anlamı böyle işte Behzat Ç’nin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder