20 Kasım 2013 Çarşamba

Behzat Ç ve Çocuk



BEHZAT Ç VE ÇOCUK

Bir cuma gecesi, çok beklediğim Behzat Ç’ ye gidebildim. Filmin senaryosunu ya da olmuşları, olmamışları değil; bir kara çuvaldan çekip çıkarttığı bir kız çocuğunun en kötü günlerinden birini, tüm yolumu değiştirecek bir geceyi hatırlattı. Bir gencin yavaş yavaş ölümü, çimenler ve otların yatağı olduğu, gözlerini kara gökyüzüne dikip ölümü karşılayan, çığlıkların,  inlemelerin bir yaz gecesinde yankılanışı. Kulaklarımı o gece kapattım; duymamak için, duyup bir şey yapamayan aciz çocukluğum için. Ve otlar artık o kadar masum değil, üzerinde yakar top oynayamam.

89 olması lazım… Yılı hatırlamak istiyorum ama bir türlü olmuyor, yılı hatırlayıp gazete küpürünü paylaşmam lazım ama hatırlayamıyorum.  Ertesi gün ya da bir sonraki ertesi gün okuduğumuz gazeteden ve mahallede konuşulanlardan öğrendiğim; ölen gencin Dev-Sol militanı olduğu, tıp okuduğu ve cenazesini abisinin teslim alacağı. Ama bir manşet değildi, küçük kara puntolardı “Bir terörist ölü ele geçirildi”. Benim hatırladığım; en çok kelimelerle somutlaşamayacak his ve yaz gecesinde yankılanan acı bir inleme.

80’ lerin sonu bir yaz gecesi, Kanarya Mahallesindeki küçük bir apartmanın bahçesinde, diğer apartman sakinlerinin çocuklarıyla oynuyoruz;  anneler ve babalar tahta bir sedirin üzerinde yaz gecesi rahatlığında çay çekirdek eşliğinde rutin sohbetteler. Sohbetlerdeki bölünmeler en fazla ANAP ve SHP bölünmesi şeklinde oluyor. Mahalleyi sokak lambaları yıldızlar kadar aydınlatmıyor ama yaza özgü doğanın sesleri ve kokuları var. Apartmanın bahçe kapısında bir okul servisi minibüsü, biz çocuklar bir orayı bir bahçeye arada birde hayal gücümüzle araba kullanıyoruz.
Birden silah sesleri duyuldu,  bahçedeydim ve nedense, belki bizden daha küçük bir çocuk yüzünden, arabaya, diğer çocukların yanına koşmaya başladım, annemin ve babamın bağrışlarına aldırmadan. Minibüsün içinde önce kafamızı eğdik ama çocuk merakı işte bakmadan duramazsın. Bir polis; kasket tipli, haki yeşil şapkasını sol eliyle tutuyor, diğer eliyle silahını doğrultmuş,  boş araziye doğru koşuyor, diğer polis onu çağırıyor. Bu sırada bizden daha uzak yokuş yukarıda saklambaç ve yakar top oynadığımız, çimen ve yabani ot dolu bir boş arsadan, 3 adet silah sesi geliyor. Hafızamda gerisi karanlık ve kopuk, sonrası hiç unutulmayacak bir his ve ses. Doğanın tüm sesleri ve kokuları yok, sadece acı var acı tüm yıldızları yok etti.
Yokuştaki boş arsa polis dolu, aşağıda bahçede biz ve mahalleyi saran acı bir inleme ölüme bakıyor, kara bir gökyüzüne, yatağı çimen ve yabani otlar. Resim resim hafızam, şimdi yazdıkça hepsini anlatmaktan daha çok çiziyor. İnliyor, kaç saat bilmiyorum ama çok, çok uzun sürüyor.  Saatler sürdüğünden eminim. Birkaç polis geliyor, bizim büyüklere soruyor “Diğerlerinin nereye gittiğini gördünüz mü?”.  ‘’Görmedik’’ diyorlar, iyi ki öyle diyorlar.
Görmüşlerdi hatta ertesi gün bir komşumuzun bahçesine saklandıklarını öğreniyorum mahalledeki konuşmalardan. Neden söylemediklerine gelince, bilmiyordum ve hala bilmiyorum. Korumak için mi, yoksa kendi başlarına bir şey gelir diye korktuklarından mı? Onlar da polise “neden ambulans çağırmıyorsunuz?” diyorlar. O zaman öğreniyorum savcı gelmeden ambulans çağrılmayacağını. Yani polis vurduysa öldürmeli, iş tamamlanmalı. Ambulanslar sadece polisler için ceset taşımalı. Bizimkiler kendi aralarında itirazlarını dile getirebiliyorlar, uzaktan gelen acı, genç birinin inleme sesiyle.
Ses yankılanıyor, mahalleli üzgün, artık biz çocukları eve gönderiyorlar. Ama ben o acıyı hiç unutamıyorum, unutmayacağım.
Behzat Ç. cuma gecesi bir bira eşliğinde bana bunları hatırlattı. Bir ağacın gölgesinde, yargısız infazlarla dolu bu ülke tarihinde, binlerce hikâyeden bir tanesine tanık olan küçük kız çocuğunun, o kanlı otları yazmasına sebep oldu. Onun ki bir kiraz ağacıydı, benim ki Hordeum_murinum taş kesen otu.
Ertesi gün çocuklarla gidip baktık, otlarda küçük kan lekeleri vardı. Orada vurulup ölmesi için saatlerce beklenen bir devrimcinin kanı bulaşmıştı. O arsayı zaten sevmezdik, bu olaydan sonra da hiç gitmedik. Hafızamız bu kara yaz gecesini çuvala koydu, Behzat Ç ile tekrar yargısız infazları hatırladı.
İyi ki izledim, acelece çözülen bir cinayet filminin ötesinde, anlamı böyle işte Behzat Ç’nin.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder