5 Ağustos 2020 Çarşamba

Çimlere Basmayın

Karalamak istiyorum, varlığımı kanıtlamak ve öylece yok olup gitmemek için. Bu sözcüklerin kara çalmış beynimle olmayacağını biliyorum. Tüm biriktirmeleri bağırsaklarımızla yapıyoruz.
 Elimi boğazımdan geçirmem gerekiyor. Çok zor boğulabilirim, nefes borusuna kaçmaması gerekiyor. Çocukken bir keresinde portakalın nasıl boğazıma takılıp kaldığını, onu bir yılanmış gibi çekip çıkardığımı hatırlıyorum. Hatırlamak pis bir lanet, her boku hatırlamasak Hayat daha güzel olacak… Distopya sevenlerdenim bir felaket başka bir yaşamı yaratabilir ve yaşadığın o manyakça şey bugün yaşadığından da farklı değildir. Neyse konuyu dağıtmayayım. 


Elimi boğazımdan geçirebildim, aşağıya doğru salınıyor (ha ha salınıyor dediğim o koca eller nereye gitsin) ellerimi yazarken bile ince hayal edemiyorum; ne biçim bir gerçeklik duygusu bu böyle! İnce ellerim olsun isterdim. İncecik, uzun parmaklar ve uçlarında çekinerek sürmediğim kırmızı ojeler. Twitterdaki gündem geliverdi aklıma; nasıl orospu oldun!! Haha içimdeki kevaşeyi öldüremedim. Kim ortaya çıkardı dersen daha derinlere bu sözcüklerle inemesem de belki midemde rastlarız kendilerine, ama akbilin henüz gündeme gelmediği ve halk otobüsüne biletle girilen o günlerde taciz edildiğini anlamamanın utancını yaşayan yaşlarda ortaya çıktı sanırım. Ama yine de yeterince olamadım en azından mesleğim bu değil. Meslek olarak seçmedim ya da seçemedim. Öyle buyruldu. Zormuş bu koca parmaklar ve kollarla mideye inmek ama geldim. Asitten bir sürü şey yok olmuş. Koskaca bir boşluk var ya da benim hissettiğim. Hiçbir şeyi midemde tutmam. ZORLA canım devam et, senin neyin eksik o ince parmaklı cesaretsizlerden. Hem kim elleriyle midesini mıncaklayabilir. Heyhat! Daha ileri, of of of değişik sesler çıkıyor aman sessiz olalım. O çok beyfendi-hanfendi komşularımız rahatsız olmasın. Onlar mutsuzsa, herkes mutsuz olacak.

 İnce bağırsağa doğru yol aldığımda bir şeyler değişmeye başladı. Buraya birşeyler serpiştirmişim, kıvranırken bile seçebileceğim yakınlıkta şeyler; buraya ait değiller. Hiç var olmamaları gerekirdi ve bu zaman diliminden değiller. Gerçeklik duygusundan sıyrılmış,bu bedende değil yanlış yerdeler. Yanlış yerde yanlış zamanda olduğunu düşünen insanları tanımak istiyorum çünkü o bağırsaklar onlara ait. Yeni birileri ile tanışmak için neden gerekir ve her arkadaş bir devirdir. O devrin yaşanmaması gerekiyorsa, siz de bir sonraki devre ölüsünüzdür. İnsan çok kitap okumamalı bence, en azından roman. Birsürü karakteri kendine benzetme hadsizliğinde bulunuyor. Neyse ben işime bakayım. 

Titizimdir, standartlarla belirlenmiş kurallar ve zamanlamalar önemlidir, yapmadığın bir şey günün birinde felakete sebep olabilir. Bu söylediğimin aksine kapının ardındakini odaya girmeden bilemezsin ile yaşamış biri olarak ince bağırsağımdaki yaraların sebebini üstüme alıyorum. Siz değilsiniz, yanlış zamandaki beden, özür dilerim. Daha zor bir seçim ile karşı karşıyayım, rahmime mi gitsem, kalın bağırsağıma mı? Benim rahmimi söküp atasım var. Bence, bokların taze halini görmeyi seviyorum. Bok gibi insanları gördükçe bu bağırsak beni rahatlatabilir.

 Durdum, sustum ve geri koca ellerimi dinlendirmek için ince bağırsağımda uyuttum. Ellerim rüya görmedi ve bence kara kafalı beynim yüzünden hiçbir rüyanın bir parçası olmak istemediler. Bence de en iyisini yaptılar. Rüyamda bir devlet büyüğümüze nasıl masum bir insan olduğumu anlatmak istemediler. Ellerime ağız çizip, çizgi film karakterine büründürmek istemezdim doğrusu.
 Hala oyalanıyorum, karar vermemek için, kararlar kendi kendine alınamaz mı? Hadi itiraf edin hepiniz bekliyorsunuz. Birisi çıksın bir şey desin? İşaretleri takip ediyorsunuz, elinizi boğazınızdan geçirin. Kusun, çok içmiş gibi kusun. Rahmime giriş yasakmış ve çimlere basmayın tabelası gibi önümde duruyor. İçeri süzülmenin bir yolu olmalı, bir harita vardır elbet… 

 Derken kendimi cenin halde buldum, olamamış bir fetüsüm ben ve yalnız değilim. Doğurduklarım ve doğuramadıklarım dünyalar var. Ama çok kanıyor içim çekip çıkarmalı, ıkının ve bağırın yüksek sesle bağırın. Vajinamdan ellerim çıkıyor, bütün hayatları avucunun içine toplamış ve sımsıkı tutuyor. Dışarıda bekleyenler pek heyecanlı, ellerimle bakıyorum, sarı kum tozu dolu bir toprağa çıkıyor elimin yolu, diğer elim soğuk kanlı bekliyor. Var olmak kusmak gibi diyor, yaşamsal döngümü tamamladığımı söylüyor. Elimi geri çekiyorum, olması gereken yere bıraktığım zamana başlangıca ya da sonun başlangıcına dönüyor. Deşerek var olunuyor, kendini deşerek.

30 Mart 2015 Pazartesi

DUYDUM Kİ KAÇIRMIŞSIN KANTARIN TOPUZUNU

Kızlar kaynaşık, çapraşık, karışık, yapışık, kırışık, sırnaşık ve ayhanışık hikayelerini, niye burada olduklarını anlattılar, kahkahalar kocaman yemekhanede yankılanırken…”

Mühendislik fakültesi, öğrenci işleri, kayıt sırası. Tilda arkasındakine döner.
-acil tuvalete gitmem lazım. Bilirsin kan kokusu. Ben gelinceye kadar sıramı kimseye vermezsin di mi?
-haaa aybaşı mı oldun? Çantanı bırak şuraya. Hallederim soran olursa.
Sıra ilerledikçe Melek, çantayı öne doğru iteklemektedir. Çantanın öndeki kızın bacağına sürtündüğünü fark etmeyen Melek, bağırtıyla sarsılır.
-aaaaaaaaaaa dikkat etsene arkadaşım, naptın çorabımı!
Çorap kaçmış, Melek, utana sıkıla:
-yaa özür dilerim, istersen yanımda çorap var.
-bırak şimdi çorabı. Makasın var mı ya da kesici bişey.
-ııımmm babam vermişti otobüse binmeden, yanımda falçata var.
-çıkar onu. Çorabın birkaç yerine atalım şekil olsun di mi bebem! Ben Gül..
-ben de Melek.
-yanında belki lazım olur diye her şeyi taşıyan bir melek misin yoksa?
-çok komik, çorabın her yerini yırtan, katlanılan bir çiçek misin yoksa?
-uuuu. Fena diiilsin. Nerden geldin?
-karadeniz kıyısından. Babamla geldik aşağıda bahçede oturuyo. Sen?
-büyükçekmeceden.
-o nerdeki?
-istanbulun bir ucu. Neyse ki ekspres otobüsler var da oturarak 1,5 saatte gelebiliyorum. Yoksa bu trafikte bir de araba kullanmak, korkunç, bacak ağrısı-uyuklayan bir tip.
-e taksiyle de gelebilirsin o zaman.
-kızım taksiciye güven oluyo mu bu devirde? E madem baban aşağıda bu çanta neyin nesi?  
-ya işte önümdeki kız…
O esnada Tilda, yüzünde gülücükler saça saça gelmektedir.
-hah işte O’nun. Her şey yolunda mı?
-yolunda mı bilmem. Tuvalete giderken merdivende ayağım takıldı, iki seksen uzandım. Bacağımın kenarında bir sıcaklık hissettim, alaycı bakışlar, gülüşler. Birisi yanımda durdu, elini uzattı,  tuttum, herkese bir bakış fırlattı. Beni kaldırdı, sonra benimle gel dedi. Sanırım 40lı yaşlardadır, saçlar kısa, kaşa kadar perçemli, beyaz suratlı, kara kaş-kara göz, makyaj yok, tüy yok, bol bir pantolon bol bir gömlek, tırnaklar temiz, ayakkabılar düz rugan, kadın mı erkek mi bilemedim. Sesi evet sesi ele veriyor, sesinde kadın tınısı. O önde, ben arkada gidiyoruz. Tuvalette çantasından çıkardığı fuları bana verdi. “Al şortunu çıkar, bundan şort ya da etek yapmak sana kalmış, pedin var mı” dedi. Sağol dedim her şey için teşekkürler. İşte sonra görüşürüz, onlara aldırma dedi, çıktı. Ben de geldim.
Bu arada kayıt sırası Gül’e geldi, kızlara döndü:
-işimizi hallettikten sonra konuşalım mı beybiler?
Kayıt sırasında kız ve erkek öğrencilerin nerde kalacakları bilgisi verildi herkese. İşleri bitmişti. Melek:
-hadi yemeğe gidelim. Yemekhaneyi sora sora buluruz, olmadı yemek kokusunu takip edelim.
Masaya oturdular, çaprazda Tilda’nın yardımsever kelebeği.
-hey çaktırmadan bakın, çapraz masada, size biraz önce yukarda anlattığım insan.
Görüntü netti ama cinsiyete dair bişey anlaşılmıyordu, hakikaten tuhaftı. Tuhaf sözlük anlamında normal olmayan demekti. Kızlar kaynaşık, çapraşık, karışık, yapışık, kırışık, sırnaşık ve ayhanışık hikayelerini, niye burada olduklarını anlattılar, kahkahalar kocaman yemekhanede yankılanırken, bir akıllı telefon sesi. Melek:
-babam arıyo.
-melek nerdesin?
-baba arkadaşlarla yemekhanedeyim.
-hangi arkadaşlar, nerde o yemekhane yanına geliyorum. Vazgeçtim sen çabuk bahçeye gel.
-kızlar, babam sinirlendi. Siz gelmeyin, ben gidim.
Tilda:
-olmaz biz de gelelim di mi Gül?
-yo yoo biz gelmeyelim bırakalım, Melek halletsin.
-hadi Gül yürü, Melek bizi bekle.
Bahçede Melek’in babası bankta oturmuş, bekliyordu.
-melek, kaç saattir nerdesin, daha yeni tanıdığın insanlarla hemen kaynaşıp arkadaşım deyip yemeğe mi gidiyosun, bak böyle mi yapacaksın artık sen?
Derken Tilda ve Gül yanlarına geldiler.
-baba ben konuşmaya dalıp seni unuttum ama inan ki kötü bir niyetim yoktu kayıt sırasında tesadüfen tanıştık, sonra da acıktık yemeğe gittik. 
Tilda atılır:
-melek bizimleydi, neden azarlayıp duruyosunuz, hem de okulun bahçesinin ortasında?
-tilda, dur lütfen babamı tanımıyosun.
Melek’in babası:
-haa bu kızlarla mıydın?
-evet, arkadaşlarlayız diyorum ya baba.
-ben kızlı erkekli oturuyosunuz sandım, bilseydim kızmazdım…

Ertesi gün, kantinde buluşurlar, Gül sorar:
-neden mühendisliği seçtiniz?
Tildayla Melek birbirlerine bakarlar.
-hadi Melek sen başla.
-hayır önce sen.

-bak benim hikayem çok farklı değil. Annemle babam beni kendilerinin de okuduğu bir dünyada büyüttüler. Kitaplarla, filmlerle, gezilerle büyüdüm. Lisede arkadaşlarımla bilim kulübündeydim. Fizik deneylerini ve matematiği seviyordum. Araştırma yapmak peşindeydim, derken uzay araştırmaları yapmak ve astronot olmak istedim, ama gerçekçi olup gideri olan bir bölüm seçtim. E şimdi siz anlatın hadi Gül.

-yaa beybiler, benim de çok aman aman bi hikayem yok. Bizimkiler zenginler. Büyükçekmecede müstakil bir evde oturuyoruz, ama artık ben taşınırım bu tarafa herhalde, yollarda ömrümü geçiremem benim aileye bir anlatabilirsem. hee olay şu, beni özel okullarda ve özel derslerle büyüttüler. Bana kalsa fotoğrafla-resimle filan ilgilenirdim, ama fabrikanın başındaki tek “veliaht” benim. Ya sen ENCIL?

-benim ki, sizinkilerin yanında sönük kalır, karadenizde kızlar ya öğretmen olmaya ya hemşire olmaya ya evinin kadını olmaya ya da birinin yanında yardımcı olmaya yönlendirilir. Bizimkiler kendi yağlarıyla kavrulmayı da çiftçiliği de bağı bahçeyi tarlayı da yaşayarak öğrenmişler. Fakat çocuklarla ilgilenmenin ne olduğunu kimse öğretmemiş, onlar da özel olarak ciddiye almamışlar. Erkek kardeşimi de beni de okuttular, bir işimiz gücümüz olsun istediler, o okumadı, ben okudum, lise dahil sadece gözlerine girip başarılı olmak için okudum, erkeklere özgü bir meslek seçmek istedim, mühendis bey değil mühendis hanım olmak istedim, şimdi buradayım ve içimden bir ses sizinle harika şeyler yaşayacağımızı söylüyor… ha bu arada haksızlık etmeyelim hepimizin hikayesi birbirinden enteresan, elimizde bir bilim delisi, bir veliaht bir de…
Tilda, Melek’in sözünü kesti:
-bir de isyanın kızı var…

1 hafta sonra okulun ilk günü mini mini birlerin bölümdeki ilk dersleri herkes anfiye geliyor. Önce Gül, Melek en son da Tilda geldi. İşte tekrar karşılarında Tilda’nın yardımsever kelebeği, bu kez hoca olarak.
-adım Meral Paker. Bu senenin ilk döneminde sizlerle “Mühendislikte 5N1K” dersinde haftada 2 saat birlikte olacağız.
Tilda elini kaldırdı.
-hocam televizyon programı gibi olmuş, dersin ismi, sizin tercihiniz mi? Bir de son günlerde TDK’nın web sayfasında müsait kelimesinin anlamına baktınız mı?
-isminiz nedir?
-tilda.
-cevap verdikten sonra ben de sana bir soru sorabilir miyim Tilda? Evet 5N1K “mühendisliğe giriş” dersi gibi bütün bölümlerde aynı olan kimliksiz bir çağrışım yaptırmaktan öteye geçip yıllar geçtikten sonra bile hatırlayacağınıza garanti veririm. 10 sene önceki arkadaşlar bana 5 N1K der. Tilda müsait kelimesini cümle içinde kullanır mısın?
-bu akşam müsaitseniz annemler size oturmaya gelecek.
-demek ki Tildacım, TDK ne derse desin algılarımız önemli. Fakat algılarımıza ayar çekmelerine izin vermeyelim. Tilda isim olarak tahmin ettiğim kişinin ismi mi?
-evet.

-tildaa, tildaaa hadi kalk, yatağına git artık yarın sabah erken kalkacaksın. Hadi Tilda burda uyuma hadi tatlı kızım.
Tilda kanepede gözünü açmaya çalışır, tvde 5N1K, TDK’nın durumunu konuşuyorlar, konuklar Meral Paker, Melek Tunaboylu ve Gül Saymaz.
Cüneyt Özdemir, Meral Paker’e:
-siz ne düşünüyosunuz TDK’nın müsait açıklamasıyla ilgili sayın Paker?
-algılarımıza ayar çekmelerine izin vermeyelim Cüneyt Bey…

İpekGüvercin


EŞİTLİK/ADALET

Bu blogta annelik ve kadınlık üzerine birçok yazı kaleme aldık; ancak bitmeyen, gerçekte çözümlenemeyecek; bir çözümsüzlük içinde değerlendirmek gerekirse; annelik ve kadınlık AKP iktidarının dinci-gerici, muhafazakar düzeninin sindirilmesi için en kolay dillendirilecek ve kabul görecek ilk kutsal olarak karşımızda duruyor.

Kadınların eve kapatılıp; ucuz iş gücü yaratmak ya da yeniden üretim ilişkileri içinde ev işlerini yürütmek gibi işlerini; kutsallara bulandırarak sunmaktalar. Burada en önemli unsur dillerinden düşürmedikleri, düşürmedikçe muhalif bakışların bile artık şaşırmadığı “annelik” bir gericileştirme kavramı olarak karşımıza çıkıyor.

Annelik durumu  ve bir  kariyer alanı olarak annelik, bu söylemde AKP düzeni için gerekli bir kavram. Sağlık bakanı ve tek adam olarak cumhurun başı tehlike olarak gördükleri eşitlik/adalet (Sümeyye ERDOĞAN’nın adeleti temel alan ama eşitlik kavramının öznesi olmadığı bir adalet kavramını algılarımıza yerleştirmeye çalışmaktalar. Eşitlik kavramını özellikle dil ve algımızdan çıkararak soyut bir adalet algısı yaratmaya çalışmaya devam edecekler. )talepleriyle ortada duran feminist örgütlere ve kendilerinin yaratmak istedikleri muhafazakar anne düzenine karşı çıkan tüm kadın örgütlerini dillerine dolamaları, düzeninin inşası için engel olarak görmekte. Ayrıca dinsel argümanları ve kutsalları genel kabule açık sakinleştirici olarak dillerine dolamaktalar.

Bizleri annelik ve mutlu olduğumuz yaşamlar arasında sıkıştırmaktalar. Kutsal değilsek; anne olamayız. Bu blogta esterevallinin yazdığı feminizm ve annelik üzerine yazıyı tekrar gözden geçirmekte fayda var.

Biyolojik olarak bebeğin gelişimi bizlerin vücudunda olabildiği, doğum sonrası beslenme kanallarının (bir çeşidi emzirme) bir tanesinin biz de olması ki bu durumu devlet politikası haline getirip doğum biçimine ve beslenme şekline anne/çocuk isteklerini görmezden gelerek; diğer taraftan gizlice mama şirketlerinin pazarını geliştirmelerine katkı sağlayacak politikalarla karşımızdalar. Aynı zamanda doğal süreçlerin bozulmasını sağlayan politikalardan da geri durmamaktalar. Çocuklarımızı nasıl besleyeceğimizden, nasıl ve ne zaman doğuracağımıza kadar bir devlet politikasının belirlediği evlerimiz (üretim çiftliklerimiz) olarak hapishane hayatlarımızın belirleyicisi olmaktalar. Çatlamış meme uçlarımızdan devletin kanlı muhafazakar politikalarının; besleyip büyüteceği belki bir cephede, belki bir asansör kazasında, belki bir maden kazasında ölecek çocukları emzirmemizi empoze ediyorlar. Emzirme, doğum şekli gibi durumların belirleyicisini bilim ve kadının kararından çıkarıp; yarattıkları sistemlerle belirleyen olmaktalar.

Fizyolojik olarak zorunlu olduğum için taşıdığım, bu bebeğin tüm sorumlulukları benim mi? Sorusunu; AKP politikaları toplumun yeniden inşası için “evet” olarak cevaplamakta.
Asıl soruyu; bu politikaların farkında olduğunu iddia eden; muhalif kesimlere sormak gerektiğini düşünüyorum. Sizler; kadın bedeni üzerinden; fıtratımızda olan gerileşmede kendinizi nerede konumlandırıyorsunuz. Bu iktidar ilişkilerinden ne kadar besleniyorsunuz, size bahşedilmiş olan ayrıcalıklarla, her alandaki iktidarınızı ne kadar terk etmeye niyetlisiniz ?

Bu sorulara teorik olarak süslenmiş hatta bunu ayrıcalık olarak ortalıkta konuşan ve bunu “farkındayım” vurgusuyla yüksek sesle dillendiren erkekler; biz böyle değiliz diyerek, kendilerini bu iktidar ilişkilerinden aklamaya çalışmaktalar. Yükseldikleri siyasi basamaklarda çözümleyemedikleri bu çelişkiyi teorize etmekten kendilerini alıkoymaz ve hatta politik masalarda bu eşitlik ilişkisi üzerine ne kadar ileride olduklarını vurgulayıp bunun üzerinden nemalanmayı sürdürmekteler. Yoksa eşitliği devrimden sonra mı yaşamaya niyetlisiniz? Diye sormak isterim.

 "Yaşam ağacı yeşildir." Anne olmayı, bebeğin büyütülmesine ilişkin tüm enstrümanları seçebiliyor olmayı hayal ediyoruz. Seçebilmek için önce durup sonra içine düştüğümüz/düşürüldüğümüz vicdan azaplarından kurtulmamız gerekiyor. Sistem bize mükemmel anne olmayı, önceliklerimizin hatta tek önceliğimizin anne olmak olduğunu pompalayıp duruyor. Ya peki ! kendini bu sisteme muhalif olduğunu söyleyen erkek yoldaşlarımız nerede duruyor ? Erkeklerin burada kendilerini “sonradan öğrenilmiş” babalık rollerine dair duruşları yardımcı/takviyeci olarak karşımızda duruyor. Bu iktidar ilişkileri içinde kendi iktidarlarının getirdiği tüm refahtan yararlanmayı sürdürmekte ve buna babalık demeye devam etmektedirler. Çocuğun büyütülmesi ve gelişimi aşamasında tüm sorumlulukları sen annesin vurgusuyla (doğal olanın bu olduğu iddiası ile) baskıyı sürdürmekteler. İktidarın politikaları karşısında ve erkek egemen sistem içinde yalnızlığımızla seçebileceğimiz kararlar istek ve hayal biçiminde kalmaya devam etmekte.

Şiddet ve iktidar ilişkisi sıkı bir bağ ile toplumu şekillendirme araçlarındandır, iktidar (devlet-erkek-gericileşme-kapitalizm) gibi unsurların inşasını aile kavramını kutsallaştırarak… Tüm ilişkilerde kullanılan dili değiştirip iktidarlarını tüm toplumu yeniden şekillendirmek için şiddet dilini meşrulaştıran, kadını korunması gereken bir çiçek, duygusal varlık ve kutsal anne üçgeninde konumlandırıp temel öznesi iktidarının devamlılığı için kullanılan bir cinsiyet tarifi yaparak 2023’lerin Türkiye’si için “muhafazakar toplumun kurucu unsuru” statüsünden başka bir anlam kazanmamasını istemektedir.

Burada yüksek sesle dillendirdiğimiz “Benim Bedenim, Benim Kararım” la şekillenebilecek bir özel alan kurmaya çalışıyoruz. Anneler olarak sadece anne olmadığımızı kendimize süt sağım makinalarına bağlayarak da tekrar edebiliyoruz. Sesimizi özel alanlarımızdan sokaklara taşıyarak tüm baskı, şiddet ve gericileşme politikalarına sokakları terk etmeyerek refüze etmeye çalışıyoruz. Bedenimiz üzerinden biçimlendirmeye çalışılan topluma, yine bedenimizi özgürleştirerek karşı durmaya çalışıyoruz.
 *********************************************************************************
  (Tam bu yazı kaleme alınırken “NEVİN YILDIRIM” davası (erkek mahkeme-erkek adalet) sonuçlandı. Davaya alınmayan avukatlar ve destek vermek isteyen kadınların duruşma salonuna alınmaması hatta darp edilmeleri; AKP nin yaratmak istediği düzenden bağımsız değerlendirilemez. Nevin Yıldırıma Müebbet verildi ve sebebini birkaç cümle ile Nevin Yıldırım’ın sözleriyle anlatmak mümkün olacak; “yaşadığım hiçbir şeyi gönüllü yaşamadım, ben orada isteyerek gülmedim, Nurettin beni devamlı rahatsız etti, tecavüze uğradım, köylüler onu engellemeyerek bana yapılan şiddete göz yumdular”  Köyümüz/devlütlümüz şiddete göz yumuyor ve şiddete karşı yapabileceğimiz tüm kanalları kapatıyor.  Kurdukları şiddet iktidarının mikro ölçekli örneği sessiz köyde sesini duyurmamış bir kadın bedenini hapsederek İbret-i alem için sesimizi tekrar erkek mahkemeleriyle susturdular/susturduklarını düşünmekteler. Bu çelişki biz sesimizi daha fazla yükselttikçe devam edecek. Cinsiyetçi/gerici/muhafazakar toplum inşasında Nevin olarak var olmaya devam edeceğiz.)

Nevin Yıldırım davası bu nedenle önemlidir; mikro iktidar örneği açısından bu kadar ses getiren ve özellikle beğenilmeyen iktidarlarının inşasına çomak sokan biz feministlerin davaya müdahil olması işi daha da çetin kılmıştır.

Thetis