31 Aralık 2013 Salı

Güneşi Beklerken


Bir zamanlar sevda ateşiyle yandığın o adam yanında oturmaktadır. Birgün hiç anlamadan ya da azar azar anlayarak sevdan gitmiş yerini neye bırakmıştır. Onda bunda şundadır, şunda bunda ondadır, mavi boncuk kimdeyse benim gönlüm ondadır mı olmuştur. Yılların getirdiği güven ilişkisi devam etmektedir. Öfkelerin vardır, küçük mutluluk anların vardır, iyi ki onun yanındayım dediğin anlar, ağlayıp rahatladığın, dirhem dirhem biriktirdiğin kocaman bir hayat vardır. Hiç konuşmadan geçen akşamlar vardır, bazen de iki kadeh eşliğinde hiç susmadığın anlar…



Kıpırtılar, ruhun okşanması, kaçamak bakışlar, birbiri ardına eklenen davetler, sorular, cevaplar, midenin üstünde bir kirpi hissi habercisi miydi aşkın. Ben her bahar aşık olurum demiş ya şair bahardı, piknik mevsimiydi ben aşık olmuştum. Bitmeyecek gibi yaşanıyordu, hayatın ve bizim dayattıklarımız omuz omuza geçinip gidiyorduk, o zamanlarda bişey eksik miydi bugünden anlamak zor. Bugünlerde eksik olan hisler aşkın ömrünün tarifine mi dayanıyordu. Aşk temas etmekti her temasta kıpırtılar uçuşmasıydı. Temas aşksız da olabilir miydi? Olabilseydi yanında oturan adama olan hislerin ya da hissizliğin nasıl açıklanabilirdi? Başka duygular mı engelliyordu bu isteği?


Başlangıçta herşey amatördü, sorumlu ve sorumsuz bir hayat vardı. İşler güçler bir şekilde çözülüyordu, çözümü daha iyisini istememekten geçiyordu. Yapılması gerekenler listesi, ödeme talimatları o anların talepleri değil, gelecek zamanlara ait kavramlardı. Hayat kartopu gibi küçüle büyüye devam ediyordu.



Son demlerde özel zamanlar, özel gün kutlamaları yapmıyor-yapamıyor olma halleri yaygınlaşmıştı. Suçlamak istediğin ya da suçladığın konular, hayallerinin törpülenmesi, kapitalizmin bu törpülenmeye katkısı, yaşananların bazısına tepkisizlik, bazılarına ise şimdiye kadar olandan daha fazla tepki verme hali, geçmişle şimdiki zaman arasında kıyaslanan özlem dolu o anlar, sürekli birlikte vakit geçirme isteği, bir bakış, bir dokunuş, bir gülümseme, içinde sevgi pıtırcıkları dolu espiriler.. Bunların hiçbirini yaşanmamış sayamayız, zaten bunu isteyen de yok. O zamana gitmek yerine bu zamanı o zamanki gibi yaşamaya çalışmak mümkün mü? Yanımda oturan adamla onca yaşanmışlık, aşk-ı özlem ve emek çabayı hak ediyor. Güneş gülümsüyor sanki bize.

İpek Güvercin

24 Aralık 2013 Salı

YOLDA KALANLAR

yolların araba kalabalığı
kalabalığa inat hayatın ıssızlığı
emniyet şeridinin dayanılmaz çekiciliği
tünellerin gerginliği
viyadüklerin isim rekabeti
boğaz köprüsünün üstünde ipler ya koparsa tedirginliği
o tedirginliği unutturan her yere bakabilme sevinci
yola bakan binaların rant-ı isyanı
ambulans çığlığının sıradanlığı
sıradan olanın yoksunluğu ve yolculuğu
muktedirlerin yolsuzluk yorumsuzluğu
yasaların delgeçliği
talanın kanuni karanlığı
geçmişle geleceğin sınavı
kentin çocuklarının mor ineklere inandığı,
köyün çocuklarının tavuk yumurta kovalamadığı,
öylece yaşamak yerine seyirci kalan
hayatların tanıklığı…..

İpek Güvercin

23 Aralık 2013 Pazartesi

METROBÜS KULLANMA KILAVUZU


Uzun zamandır metrobüs kullanıyorum. Ne kuş, ne deve tanımlamasına girmemekte kendisi, ancak lanet İstanbul trafiğini çekmemek adına balık istifi bir yolculuk bile daha cazip geliyor. Bu istanbul trafiğinden bahsetmişken; gezicilerin yeni oyunları ve dış mihraklarla herşeyin üstünü kapatmaya alışmış muktedirlerimiz trafiğin gerçek sebibini büyük bir zeka örneği göstererek bulmuşlar. Nedir ? Faiz lobisi ve dış mihraklı operasyonlar yapılarak trafik attırılır. Yerel seçimlerde yaklaşırken bu vaiz lobisi olsun, faiz lobisi ve dış mihraklar daha fazla harakete geçip devekuşumuzu ve bilumum çağdaş ulaşım araçlarımızı bozup istanbullunun her an huniyle gezecek kafalarını hepten hızlıca kaçırtabilirler. Bu durumda yerel seçim öncesi hiçte istenilmeyen bir şey oluverir. Neyse büyük süprizlere hazırlıklı olalım diyerek konumuza dönelim.

İLK ADIM İŞ TEN 5 DK. ÖNCE ÇIKMANIN YOLLARINI BUL.

* Kış malum yağmur, kar boran, fırtına ayları. Pazartesi ve cumları bir yerlerde takılmayacaksanız eğer; önce öğlen arası yemekte arkadaşlarınıza ne kadar uzun yol gittiğinizi, akşam eve taaa 21.00’lerde vardığınızı, bununda hayat mı? olduğunu anlatın. Pazartesi ve cumaların yoğunluğunu onlarda bilirler. Sonra şefinize ve müdürünüze karşı hissettirmeden sizi idare ederler ve önce çıkmanızı sağlarlar merek etmeyin.
Bu 5 Dk. Size ne mi kazandıracak? Hiç yapmadığınız için bilmiyorsunuz sanırım, metrobüse ulaşmak için bindiğiniz başka bir vasıtadaki uzun kuyruklara takılmanızı engelleyecek. Yani diğer rakiplerinizden önce durakta olacaksınız. Buda eve giden uzun zincirin, daha hızlı geçilmesi demek.

METROBÜS DURAĞINA VARDINIZ
.
Metrobüs kalkış duraklarından biniyorsanız şanslısınız. Öncelikle akbilinizi bir önceki vasıtadan inmeden hazırlamış olmalısınız, çünkü muhtemelen çantanın içinde bulmak imkansız olacaktır.
Asla akbiliniz boş olmamalı bu çok büyük vakit kaybı demek, rakipleriniz çoktan metrobüsün konforlu koltuklarında seyehate başlamışlardır.

TURNİKELER GEÇİLDİ.
Merdivenlerden inerken sizi ezmemeleri yada fazla itmelerine izin vermemek için bir yerlerden güç almalısınız. Olası bir izdihamda tutanabilcek tek yer olan merdiven korkuluklarına yakın, hatta tutunarak yürüyün.

DURAKTA YERİNİ ALMA.


Şimdi aşağıdasınız, boş yerlere kıvrılmanız lazım öndeki ile aranızda çok boşluk bırakmayın ki, aradan kaynaklar olmasın. Çantanızı tacize karşı kalkan olarak kullanabilirsiniz yada kadınların önününü tercih edin aralarına karışın, birlikte haraket her zaman iyidir, geniş bir kalkan oluşturabilirsiniz. Öncelikle kollayacanız durum kapıların yerlerine yakın konuşlanmak ve bunun içinde bir önceki boş metrobüste yerini alamamış, oturmak isteyen ekibi kollayın ve oraya yakın durun.

DURAKTA YERİNİZİ ALDINIZ..
Şimdi en heyecanlı ve en stresli bölüm. Soru işaretleri beyninizde patlıyor bomm bommm.

*acaba sağ salim düşmeden metrobüse binebilcekmiyim ?

*acaba popomu kimse eller mi ?
*acaba ve en büyük soru OTURABİLCEKMİYİM ?
Atik çevik ve güçlü olun, rakiplerinizle beraber potada yerinizi aldığınız, start verildiğinde tıpkı koşudaki atlar gibi önce fırlayan kulvarda düzgünce yerini alır ve kazanmaya yakındır.
Popo ve bilumum mucizevi, güzel, harikulede yerlerinizi korumak için çantanızı arkaya doğru, çapraz olarak asın ve cüzdanınızın alınmaması için fermarınızın kolay açılıp, bir el çabukluğu marifitede kurban gitmemesi için sıkı bir fermarınız olsun.
Eğer yeterince atik olur ve hedef koltuğunuzu önceden seçerseniz oturabilirsiniz. Hedefleriniz makul, erişelebilir ve yakın olsun. Ama herkes; o yakın hedefe koşacağından ikinci bir alternatif olsun.Bu programı metrobüse binmeden durakta daha yapmalısınız.
VE MUTLU SON OTURDUNUZ.
YA OTURAMAZSANIZ .
İki yol var önünüzde ya geri inip en öne tekrar geçmek,bu sefer daha atik olmak. Yada aman canım oturmasamda olur benim gönlüm zengin, hiç muhattap olamayacağım şimdi hayavasına girdiyseniz, köşelere geçin belinizi yaslayacak bir yer bulun ve popuyuda korumaya alın.
DAHA UYNIK OLMALIYIM diyorsanız ?
Bu tipleri sevmiyorum ama çok sıkışırsanız yapabilirsiniz.
Durağa gittiniz, baktınız çok kalabalık. Hemen dolu metrobüse biniyorum edasıyla izin isteyin ve zamanlamanız iyi olsun, tam bincekken kapılar kapasın ve en öne düşmüş olacaksınız.

HERKESE İYİ YOLCULUKLAR.
Thetis

17 Aralık 2013 Salı

KENTSEL MUHALEFETTE BİR DİRENİŞ DİNAMİĞİ: GEZİ

“Bir kente ilk gelenleri efendi, en son gelenleri parya yapan nedir” David HARVEY



“Kapitalizm gölgesini satamadığı ağacı keser” Karl MARX




“Totaliter iktidarlar yaşadıkları mekanı da devletin ezici gücünü ve zenginliğini simgeleyecek şekilde kullanmışlardır.”* Ülkemizde ve özelinde İstanbul’da da bu sürecin ön aşamalarına dair emareler görmek mümkün. İstediğiniz meydanda miting yaptırmam, Taksim Meydanı asla 1 Mayıs meydanı olamaz, Gezi, park olarak kalmayacak, her koşulda kışla yaparım, avm yapmazsam da kent müzesi yaparım, yanına bir cami bir de opera binası iyi gider, AKMyi kapatırım, Emek sinemasını yıkarım, 3. Köprüyü yaparım, karada kanallar açarım, denizi doldururum, Adaların sit derecelerini değiştirmeyi bile beklemeksizin turizme açarım ve diğer yasaları yok hükmünde sayarım, bütün adaları ve dahi ormanları da yapılaşmaya açarım, afet yasası çıkarırım sermayeye göz kırparım, Haydarpaşayı kapatırım otel yaparım, söylemleri de bir kısmının uygulamaları da devam ediyor.



27 mayısta parkına sahip çıkan Taksim Dayanışmasının neferleri ile başlayan Gezi Parkı direnişi, tıpkı ekolojik hareketlerde olduğu gibi toprağına, suyuna, yaşam alanına, kamusal alanına sahip çıkan yerel eylemlere benzer nitelikte başladı. Orda da neoliberal politikaların ürünü olan HES’ler, madenlerin çıkarımı ve işlenmesi, termik ve nükleer santrallere karşı duruşla başlıyor ve çivi çakmayı bırakın devletin gelip halkın katılım toplantısı yapmasını dahi engelleyen halk hareketleri oluşuyordu. Gezi direnişi, 1870 yılında I. Abdülhamit’in yaptırdığı Topçu Kışlası’nın yeniden yapılmasına ve buraya kışla özelliğinin yanı sıra sosyal kültürel tesis adı altında başbakanın tabiriyle avm, rezidans vs. yapılmak istenmesine karşı başladı. Kışlanın, 1940 yılında Prost Planı ile yıkımına karar verilmiş ve yerine yapılması planlananlar da oluşturulamadığı gibi en nihayetinde Gezi Parkı yapılmış, mesela Prost, Topçu Kışlası yerine amacı Dolmabahçe Sarayı’nı korumak olan Taşkışla’nın yıkılmasını öngörseydi Taşkışla mimarlık fakültesi olur muydu, iki kışladan birisi park birisi de okul olmuş, bunun için üzülmeli miyiz...



Diğer taraftan, ilk defa 1985 yılında yürürlüğe giren Plan Yapımına Ait Esaslara Dair Yönetmelik kapsamında; herhangi bir sosyal ve teknik altyapı alanının kaldırılabilmesi ancak o bölgeye hizmet edecek eşdeğer bir alan ayrılmasıyla mümkün. Topçu Kışlası, bünyesinde İstanbul’a ait 59 eser barındıran Minyatürk’teki yerini almalı, eminim bütün İstanbullular buradaki Topçu Kışlası’nı görmek için can atacak, uzun kuyruklar oluşacaktır.



Parkına ağacına sahip çıkarak başlayan bu süreç, hükümetin uygulamaya çalıştığı politikaların en az birinden rahatsız olan, hemen hemen her sınıftan, yaştan, cinsten, etnisiteden kent ahalisini devlet şiddetinin ve sosyal medyanın etkisiyle birleştirdi, bütünleştirdi. Türkiye'nin her yerinde bu direniş dalga dalga yayıldı, yayıldıkça sinir uçları gerilen hükümet, şiddetini arttırdı, can kayıplarımız oldu, organlarını kaybedenlerimiz, gözaltılarda darp edilenlerimiz oldu. Korkuyu AKP'ye armağan ettik. İsyanın etiğini oluşturduk. Paranın hükmedemediği dayanışma biçimleri geliştirdik. Küfürle değil inatla direnebileceğimizi göstermeyi seçtik. Kamusal alanlarımızı yeniden kurgulamaya yön verme fırsatımızın olduğunu son 1 ayda gördük, eylemler format değiştirerek devam ediyor, sosyal medyada mizah ucunu bucağını tanımazken bu işten para kazananları işsiz bırakacak noktalara geldi, duran insanlar daha önce hiç olmadığı kadar ses getiriyor, ilçelerde semtlerdeki parklarda forumlar yapılıyor, İstanbullular parklarında her yer gezi her yer direniş alanı şiarıyla mücadelenin teorik ve pratik ayaklarını örmeye devam ediyor.



Praksis dergisinin 2001-bahar sayısında çıkan Mark Gottdiener imzalı Kentsel Praksise Doğru adlı makale, Lefebvre ile Castells’in kentsel mekana dair görüşlerini karşılaştırıp Harvey’in yorumlarını katmış ve sonuç olarak; Ocean Hill Brownsville, kira grevleri, yenileme ve yeniden imar girişimlerine karşı yapılan direniş hareketleri ve konut çevresi eylemciliği gibi mülkiyet değişim değerlerine karşı toplumsal mekanın önceliğini, üstünlüğünü yeniden ortaya atan kendiliğinden ve bağımsız toplu eylemlerin çok önem kazandığına işaret edip mekânsal praksisle sınıf praksisini yakınlaştıracak açık bir stratejiye ihtiyaç olduğunu söylemiştir. Parklarda yapılmakta olan forumlarda buna dair gündem yaratmak mümkün. Süreç burdan ilerleyebilir mi ne dersiniz?



Başbakan bir açıklamasında, Gezi Parkını savunanların çoğu Geziye ilk defa gittiler diye küçümsüyordu, diyelimki öyle, Gezi Parkı, Taksime gelen herkesin oturup soluklanabileceği bir kamusal alan olarak ortada dururken gelmiş/gelmemiş/gelememiş herkesin Geziye gelebilme ihtimalini nasıl yok edersiniz?



20.06.2013 tarihi itibariyle büyükşehir belediye başkanının bir otobüs durağının yerini dahi halka soracağız açıklaması kulağa hoş gelmekle beraber çoğulcu bir demokrasiye geçişten söz etmek mümkün değil... Süreç, nerde yaşayacağımıza, ne üreteceğimize, çocuklarımızı nasıl yetiştireceğimize, kamusal alanlarımızı ne kadar ve nasıl belirleyeceğimize, kamusal planlamanın nasıl olacağına, ne kadar doğuracağımıza, bedenimizi nasıl şekillendireceğimize, cinsel yönelimlerimize, hangi dili konuşacağımıza, ne içip ne yiyeceğimize, kaynakları nasıl kullanacağımıza ve paylaşacağımıza biz üretenlerin karar vermesine dair umudumuzu yeniden yeşertti ve tabiiki mücadeleye devam…





İpek Güvercin