31 Aralık 2013 Salı
Güneşi Beklerken
Bir zamanlar sevda ateşiyle yandığın o adam yanında oturmaktadır. Birgün hiç anlamadan ya da azar azar anlayarak sevdan gitmiş yerini neye bırakmıştır. Onda bunda şundadır, şunda bunda ondadır, mavi boncuk kimdeyse benim gönlüm ondadır mı olmuştur. Yılların getirdiği güven ilişkisi devam etmektedir. Öfkelerin vardır, küçük mutluluk anların vardır, iyi ki onun yanındayım dediğin anlar, ağlayıp rahatladığın, dirhem dirhem biriktirdiğin kocaman bir hayat vardır. Hiç konuşmadan geçen akşamlar vardır, bazen de iki kadeh eşliğinde hiç susmadığın anlar…
Kıpırtılar, ruhun okşanması, kaçamak bakışlar, birbiri ardına eklenen davetler, sorular, cevaplar, midenin üstünde bir kirpi hissi habercisi miydi aşkın. Ben her bahar aşık olurum demiş ya şair bahardı, piknik mevsimiydi ben aşık olmuştum. Bitmeyecek gibi yaşanıyordu, hayatın ve bizim dayattıklarımız omuz omuza geçinip gidiyorduk, o zamanlarda bişey eksik miydi bugünden anlamak zor. Bugünlerde eksik olan hisler aşkın ömrünün tarifine mi dayanıyordu. Aşk temas etmekti her temasta kıpırtılar uçuşmasıydı. Temas aşksız da olabilir miydi? Olabilseydi yanında oturan adama olan hislerin ya da hissizliğin nasıl açıklanabilirdi? Başka duygular mı engelliyordu bu isteği?
Başlangıçta herşey amatördü, sorumlu ve sorumsuz bir hayat vardı. İşler güçler bir şekilde çözülüyordu, çözümü daha iyisini istememekten geçiyordu. Yapılması gerekenler listesi, ödeme talimatları o anların talepleri değil, gelecek zamanlara ait kavramlardı. Hayat kartopu gibi küçüle büyüye devam ediyordu.
Son demlerde özel zamanlar, özel gün kutlamaları yapmıyor-yapamıyor olma halleri yaygınlaşmıştı. Suçlamak istediğin ya da suçladığın konular, hayallerinin törpülenmesi, kapitalizmin bu törpülenmeye katkısı, yaşananların bazısına tepkisizlik, bazılarına ise şimdiye kadar olandan daha fazla tepki verme hali, geçmişle şimdiki zaman arasında kıyaslanan özlem dolu o anlar, sürekli birlikte vakit geçirme isteği, bir bakış, bir dokunuş, bir gülümseme, içinde sevgi pıtırcıkları dolu espiriler.. Bunların hiçbirini yaşanmamış sayamayız, zaten bunu isteyen de yok. O zamana gitmek yerine bu zamanı o zamanki gibi yaşamaya çalışmak mümkün mü? Yanımda oturan adamla onca yaşanmışlık, aşk-ı özlem ve emek çabayı hak ediyor. Güneş gülümsüyor sanki bize.
İpek Güvercin
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder