Usta Sabahattin Ali ; insan ömrünü yıllara bölmenin suni olduğunu , ömrün doğumdan ölüme uzun bir yoldan ibaret olduğunu yazarken bundan 50 yıl önce, elbette ona katılmamak mümkün değil. Lakin ve her şeye rağmen bir sayı vererek oluşturduğumuz yıllardan biri olan ve bitmesine 1 gün kalan 2013 ‘ten çok memnun kaldım.. nasıl mı? Anlatayım; belki de son yıllarda en çok istediğim iki hayalim 2013’te gerçekleşti.. hafızamızdan asla silinmeyecek bir direniş ve yeni bir hayatı müjdelen bebekler.. daha ne isteyeyim! beni mutluluktan ağlatan, içimde coşkun akan bir nehir gibi heyecanımı sürekli ve daim kılan bir değişimin hiç bu kadar birden bire olabileceğini düşünmezdim.. oysa ki hayat hep birden bire getirmiyor muydu bir sürü şeyi.. elbette iradi müdahaleyi yadsımıyorum ki bu diyalektiği reddetmek olurdu herhalde! Oysa ki deneyimlerimiz ve bildiklerimiz ne çok yol gösteriyor zihnimiz bulanıkken..
Benim gibi eminim birçok insan 2013’ün ilk yarısını buğulu bir şekilde hatırlıyordur , ne yapıyorduk ne haldeydik.. hayallerimiz nelerdi.. Benim hayallerimi süsleyen şey bir bebekti.. Onun için tedaviye bile yeniden başlamaya karar vermiş ve yılın ilk aylarında denemeye başlamıştım.. Nasıl da zordu! İçerimde isyan ediyor dışarımda da bu isyanı yansıtıyordum.. Hem çok isteyip hem de bu kadar zorlanmanın tek bir açıklaması vardı; hayal kırıklığına uğrama korkusu.. Bu deneyim apayrı bir yazının konusu elbet, yazacak çok şey var bunun üzerine ama 2013’ün ilk yarısı deyince ve sonraki günlerle bağlantısını düşününce yazmadan geçmek olmazdı.. Bu deneme iyi sonuçlanmadı benim için. Büyük bir hayal kırıklığı ve mutsuzluk yaşıyordum.. Hayat böyleydi işte.. Sanki etrafımdaki pek çok şey de kötüye gidiyordu , umutsuzluk hakimdi dört bir tarafa, kötülük gittikçe çoğalıyordu ama bütün bu kara perdeyi yırtan en büyük güzellik dostlarım, ailem ve sevgilimdi..
Gel zaman geç zaman İstanbul’da yaşayan bizler etrafımızda olup bitenlerle, İstiklal caddesinde habire biber gazı solumakla , korkunç kentsel dönüşüm hamleleriyle , emek sinemasının yıkımıyla daha da umutsuzluğa kapılmışken küçük kıpırdanmalar olmaya başladı bir yerlerde.. Üniversitedeyken boğaza bakan köşedeki çay bahçesinde sıkça oturduğumuz, Beyoğlu evlendirme dairesi oradayken sık sık nikahlara gidip bu sayede içinden geçtiğimiz, ancak Taksim Meydanı’na bakan tarafı neredeyse tamamen polis işgalinde olduğundan iyice işlevsizleştirilen Gezi Parkı’nda birileri –ki içlerinde arkadaşlarımız da vardı- çadır kurmaya başlamıştı.. Taksim’in betonlaşma projesine ek olarak Gezi Parkının olduğu yere koskocaman bir “tarihi” kışla – alışveriş merkezi inşa edilecekti, ağaçlar sökülecek son kalan yeşillik de elimizden alınacaktı. Çadırlar bu yıkıma karşı kurulmuştu. Gittim baktım hemen, parkın içinden geçip arka tarafa bir gözattım, kim var kim yok kolaçan ettim. Tanıdık yüzler görünce hem sevindim hem de yine biz bir avuç insanız şunun şurasında yıkıma karşı çıkan deyip hayıflandım..ne kadar da azdık.. Ve ben nasıl da üzgündüm. “Eğer Gezi’deki ağaçları kesmeye başlarlarsa kendimi bi tane ağaca zincirleyeceğim, nasılsa avukatım , ne yapabilirler ki, en fazla gazlayıp jopla vurular, ne kaybedeceğim ki” demiştim ilk yıkım söylentileri çıktığında.
Oysa ki aradan zaman geçmiş, şimdi bir karar vermiş ve kendimi yeniden 2. deneme için “doktora zincirlemiştim”. Konsantre olmak , karar vermek zordu, yukarıda da bahsettiğim gibi. Bu kararımı uygulayacaktım başka yolu yoktu o nedenle parka gidip kendimi ağaca zincirleyemedim ama hergün uğrayıp ne olup bittiğine bakmadan da edemiyordum. Sabaha karşı polis zabıta ve ne idüğü belirsiz kişiler çadırları yakıyor, insanları gazlıyor; sabah bunu duyan bizler ise daha kalabalık bir şekilde gelip etrafı kolaçan edip sonra umutsuzca işe güce geri dönüyorduk. 31 Mayıs’tan önceki akşam da öyle bir akşamdı. Yine epeyce bir kalabalık toplanmıştı parka, şarkılar söyleniyor, sloganlar atılıyordu.. Yine de az geliyordu bana, 12 milyonun yaşadığı koskoca İstanbul’da yine bir avuç insandık. 30 Mayıs Perşembeyi 31 Mayıs Cuma’ya bağlayan o gece parktan ayrılırken çadırda kalan bir arkadaşıma “sabaha karşı yine gelecekler biliyorsunuz değil mi?” dedim , içim yandı onları sanki orada yalnız bırakıyordum. Dedim ya bir karar vermiştim, ertesi gün doktorla randevum vardı..
Ve 31 Mayıs sabahına uyandığımda çadırların yine polis-zabıta ve kalleş inşaat şirketi tarafından saldırıya uğradığını, insanların amansızca gazlandığını gördüm. Canlı yayın yapan bir ajanstaki muhabir uygulanan şiddet karşısında “sözün bittiği yer, diyecek bir şey bulamıyorum!” demişti. Sabah yine işe gitmeden parka uğrayayım dedim ama yakınlarına bile yaklaştırmadı polis. İşe güce geri dönüp neler olacağını ve doktor randevumu beklemeye başladım. O günün öğlen saatlerinde basın açıklaması yapmak üzere Taksim tramvay durağına çağrı yapılmıştı, çağrıya epeyce büyük bir kalabalık uydu ve büyük bir katılımla oturma eylemi başladı, tüm bunları arkadaşlarım gülen yüzlerle çektikleri fotoğrafları göndererek paylaşıyordu. Ve aradan 3 dakika bile geçmemişti ki etraf yine yoğun gaza bulanmıştı, polis öldürürcesine gaz fişeklerini insanların suratına, kafasına, koluna bacağına atıyordu! İnanılmazdı! Ağlamaya başlamıştım, herkes ne yapılacağını, nasıl bir karşı duruş gösterilmesi gerektiğini konuşmaya başlamıştı. Tv kanalları ise kısa bir haber dışında hiçbirşey vermiyordu , tek haber alabildiğimiz kanal canlı yayın ajansları ile sosyal iletişim ağlarıydı. Tüm bu kaos arasında sakin sakin doktorumla randevuma gittim, doktor bu ay küçük bir sorun olduğunu en iyisinin bir sonraki ay tedaviye başlamak gerektiğini, bu arada normal hayatıma devam etmemi söyledi. Ben de “normal derken? Birazdan dışarı çıkıp Gezi parkına gideceğim, biber gazı falan bir zararı olur mu dedim? “ Adam da bana “seni mutlu edecekse gidebilirsin demesin mi! Elbette ki gaz yemek mutlu etmeyecekti ama dostlarımla yan yana olmak beni mutlu edecekti mutlaka.. Koşa koşa eve gittim , üstümü başımı değiştirip hazırlanıp dosdoğruca Taksim’e yollandım. Herkes dört bir taraftan Taksim’e gidiyordu, bir anda inanılmaz bir kalabalıkla yürüdüğümü görünce nasıl şaşırdım anlatamam. Nasıl olduysa olmuş binlerce insan korkuya rağmen yenik düşmeyerek direnmek için Taksim’e akın etmiştik. Hem şaşırıyor, hem gaz fişeklerinin gözümüzü çıkartmasından korkuyor hem de mutluluktan ne yapacağımızı ne düşüneceğimizi bilemiyorduk.. Ondan sonrası.. iyilik güzellik.. işte hepimizin içinde kendini bulduğu büyük bir direniş dalgası.. sabaha kadar sokakta olmak , yüzlerce biber gazı fişeğine rağmen kimsenin bir yere kaçmadığını görüp şaşırmak sevinmek çıldırmak, sabahın ilk ışıklarıyla köprüden geçen insanların fotoğrafını görüp mutluluktan ağlamak !!
Sonraki günlerde de mutluluğum ve umut dolu düşlerim devam etti, öylesine iyi hissediyordum ki; ne olacağının, bu direnişin, bu sarhoşluğun nereye varacağının bir önemi yoktu artık. Yıllardır içimizde bir yumru gibi duran ve boğazımıza düğümlenen sözler duvar yazılarına dönüşmüştü. Cılız sesler değildik artık, onbinlerce insan hep beraber bağırıyorduk; “bu daha başlangıç mücadeleye devam!” Olan olmuştu, su akıp yatağını bulacaktı , nasıl biteceğinin bir önemi yoktu, öyle yada böyle bitecekti ama olmuştu ve bunu hiç kimse unutmayacaktı.. bundan sonra artık herşeyin hayırlısıydı..
İşte bu mutluluk dalgasının ardından yine doktor randevum geldi çattı, daha önceki gibi gergin değildim, ; ben de tıpkı “Gezi” olmuş , önce kararlılıkla ne istediğimi bulmuş ve sonrasında kendimi hayatın akışına bırakmıştım. Ne olacaksa olacaktı , tekrar deneyecek ve sonuçları ne olursa olsun kabullenecektim. Gezi’den çok şey öğrenmiştim ve öyle de yaptım. Elbette mutluluk ve umut dalgasının hormonlarımı “olumlu” yönde etkilediğinden eminim yine de dedim ya hayatın ne getireceğini kabullenmeye karar vermiştim. Tüm zorluğuna , dengemi altüst etmesine aldırmadan tedaviye başladım ve umutla öss sınav sonuçlarını bekler gibi test sonuçlarımı beklemeye başladım.. Her şeyin hayırlısı dedim ya bu da diyalektik bir şey işte.. Yani olan her ne ise olması gerektiği için oluyordu.. Koşullar tamamsa sonuç da tamamdı.. Ve test sonuçları pozitif çıktı. Gezi’den sonra beni mutluluktan ağlatan ikinci şey de gebelik testinin pozitif çıkmasıydı.. Daha sonraki haftalarda ise iki tane bebeğin el ele verip tıpkı Gezi’de olduğu gibi içimde “ya hep beraber ya hiç birimiz “diyerek birlikte dünyaya gelmeye karar verdiklerini öğrendim. Şaşkınlığım, korkularım, mutluluğum bir aradaydı yine.. Daha ne olsun! 2013 bana böyle geldi işte!
Alyanak
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder