29 Ocak 2014 Çarşamba

PANORAMİK Mİ ÇEKTİM BU FOTOĞRAFI?

Elisabeth Badinter demişti ki, doğurduğun için pişman olabilirsin, doğurmadığın için de.
Benim için bugün anneliği dürtme günü…

Bundan 3 yıl önce (misal neden zeynep kamilde değil de) özel bir hastanede ameliyathaneye
girdim, tırsıyordum, heyecanlıydım. Ameliyathane masasına uzandım, kollarımı bağladılar.
Doktorlar hangi takımı tuttuğumu sordu. Takım tutmuyorum, maç izlemem, ama zorlarsanız
beşiktaşlı olurum dedim. Sonra aralarında futbol geyiklerine devam ettiler. Ben bir yandan
onları dinliyor, bir yandan da ne zaman iğne yapacaklar diye meraklanıyordum. Bana en son
birden ona kadar say dediklerini ve birden başladığımı hatırlıyorum ama sonrası yok…
Uyandığımda ameliyathanenin buz gibi koridorunda kesilmiş, biçilmiş ve beklemeye
bırakılmış bir halde buldum kendimi. Çıkarııınnn beni burdaaan burası çok soğuuukk,
üşüyorum diye bağırıyordum. Aklıma bir çocuk doğurmuş olma ihtimalim gelmedi, bilmem
ne zamana kadar. Bana seksiyo (sectio) diyorlardı. Ne demek o? Sezeryanmış meğerse.
Oğlum için de kolundaki bilekliğe öyle yazmışlardı, sonrasında gördüm.
Sedyeyle odaya getirdiklerinde herkes oradaydı. Kucağıma ağlayan bir bebek getirdiler,
yüzüme dokundurdular, o anda bütün gözler bende, ne yapman gerektiğini bilemediğimi
hatırlıyorum ama gözlerimin dolduğunu da. Hemşireler herkesi çıkardı, anneyle bebeğin
vakit geçirmesi gerekir, bebeğin karnı aç annenin emzirmesi lazım dediler. Ha gayret.
Kadınlar arasındaki fizyolojik farklılıklar o güne kadar hiç düşünmediğin sorunların habercisi
olabiliyor. Bir anasözü der ki “meme ucun batıksa doğurma ya da mamacı bir anne ol!” İşte o
anda şöyle böyle 8 ay kadar süren emzirme çilesi başladı.

Hamilelikle başlayan ilk 9 ay bedenini her şeyden koruman, taşıyıcı olman ve kendinden çok
içindeki canlıyı organik ve inorganik her türlü iyi beslemen gerek. İşte bedeninin yok oluşu
başladı. Doğurduktan sonra ise memelerinden süt, vajinandan kan, gözlerinden uyku damlar
durur.

Bir de şu öğreti/teorilerle kültürler arasındaki gelgitler ve reddedişler yok mu? Neymiş
illa anne sütü şartmış, mamalarla çocuk yeterince beslenemez ve mama yerse anne sütünü
reddermiş, biberona alışırmış, humanaymış, hoşafmış vs. vs. çoğaltılır. Bunlar böyle efsane
şeklinde annelik kitabında dolaşırken bir anda altüst oldum, hepsine lanet okudum sırf bu
efsanelerin esiri olduğum için. Hayatı daha birkaç gün önce kucaklayan oğlumun küçük
bedeni serumlara maruz kalmış, açlıkla sınanmıştı çünkü. Kiralık süt sağma makineleri,
el pompaları, suyla konsantre mamalar, doğal olanlar, suni olanlar hepsini deniyordum ve
bir yol tutturmaya çalışıyordum. Kış günleri bu yolları tutturmaya çalışırken aynı tempoda
geçmekte, zaman depresyona doğru ilerlemekteydi. Yaşadığımın loğusalık depresyonu
olduğunu fark etmek kolaydı, yapılacak şeyler de vardı, varolan düzeni değiştirmek hafifletir
ama düzeni değiştirmek de kolay değildir. Bugünler geçerken en çok özgür olmak istedim, hiç
doğurmamış olmak, hiç evlenmemiş olmak, belki de hiç olmak…
 Emzirme deneyimi oğlum önderliğinde “anne artık uğraştırma beni” dercesine bittiğinde ikimiz de daha özgürdük.
O günlerden sonra hareket ve agucuk dönemleri yoğunlaşmaya başladı, evin içindeki
“diğerleriyle” yaşama hali çoğaldı. Adım atışı, ilk sözcükler (ilk sözcük kapı), oyun
oynamalar, yemedi içmediler, ateşi mi var acabalar, bu çocuk adını söyleyemiyolar,
doğumgünleri, tatiller derken derken bebeklik bitti, arada sırada halen “ben bebiş oldum” dese
de 3 yaşında kocaman bir çocuk oldu. Çocuklar çekiliş gibi, ne çıkacağını önceden bilmen
zor hatta mümkün değil. Mümkün olan, tanıdığını düşündüğün çocuğuna ayar çekebilmeye
çalışmak, zira ayarını bozduğun kantar gün gelir seni de tartar. Büyüdükçe sorunlar da
büyüyor derlerdi aynen öyle, büyüdükçe daha da büyüyecek gibi. Ama zevkli zamanlar mı
dersen evet zevkli zamanlar hayata bir çocuğun gözünden bakabilmek ne büyük zevk. O’nun
için de hayat eşittir haz. Şimdilerde günün nasıl geçeceğini belirlemek, ne yiyip ne içeceğine,
ne giyip nereye gideceğine, hangi oyunu oynayacağına ve kiminle oynayacağına, kaçta yatıp
kaçta kalkacağına karar vermek hepsi ama hepsi bu veledin elinde. Her haftasonu “anne
bugün nereye gidiyoruz” sorusuna ne cevap vereceğimi düşünüp duruyorum, 2 lahmacun+1
ayrana şimdilik fit oluyor.

Çocuk gelişim uzmanları, psikologlar, kreşler hayatımızı test etmekteler. Uzman, çocuğunuzu
tanıyor musunuz testi yaptı. Psikolog, rol model bebeklerin oğlum için ne anlamı olduğunu
ölçtü, aynı sırayla oyun oynamak, aynı sırayla cümle kurmak oğlumun ileriki zamanlarda
obsesif bir kişiliğe bürünmesinin habercisi olabilir dedi. Kreş öğretmeni, diğer çocuklarla az
iletişim kuruyor, adını söylemeden bir iş yapmıyor dedi. Bütün bunlar benim kafamı hem
karıştırıyor, hem netleştiriyor. Ne kadar karıştırırsa o kadar da netleştiriyor. Çevremdekiler,
kreştekiler, komşudakiler, oğlum gibi çocuklar 30 sene önceki çocuklara hiç benzemiyorlar.
Çünkü çocuklar çocuklarla değil, büyümüş olanlarla büyüyor. Çocukluk anılarını büyüklerle
geçirdikleri zamanlar süslüyor. Yaşam farkı önce çocukları evriltiyor.

Erkekler, 2013 yılında 214 kadın ve 10 çocuk öldürmüş. 167 tane kadına ve kız çocuğuna
tecavüz etmiş ve tecavüz girişiminde bulunmuş. Kadınlar en çok kocalarından şiddet görmüş
ve sırf boşanmak istediği için öldürülen kadın oranı %15. Bu oranların annelikle ya da
çocukla ne ilgisi mi var?

Kadınların erkekler tarafından katledilişleri, tecavüz edilişleri ve şiddete uğratılmaları oğlu
olan herhangi bir kadın aklında farklı düşünceler uyandırabilir. Oğlumun günün birinde
katleden, şiddet uygulayan ya da tecavüz eden tarafta olmasın diye elimden geleni yapıp buna
rağmen onlardan biri olma ihtimalini taşıyor olması, erkeklik nimetlerinden cinsel yönelimini
belirleyene kadar her halukarda faydalanacak olması, homoseksüel mi heteroseksüel mi
olacağı, her ne olursa olsun O’nun dünyada nasıl yaşayacağı endişesi vs. vs. belki bugünden
değil ama büyüdükçe beynimi işgal edecek. O yüzden bu istatistiklerin anne olanlar için böyle
bir manası da var.

Bebeğini evde tek bırakıp giden kadın, ibreti alem için tecavüzcüsünün kafasını köy
meydanında sallandıran ve doğurmak zorunda bırakılan kadın, berdel ile evlenen 14 yaşında
ikinci çocuğunun ölümüyle ölen/öldürülen çocuk gelin, sevgilisi olup da hamileliğini fark
ettiğinde geç kalmış olan kadın ya da hasbelkader çocuğunu doğuran ama yurda bağışlayan
kadın… İstenmeyen annelik öyküleri bu ülkede sonsuz, bunlardan birini yaşayan bir kadın
olsaydım kendime küfreder miydim?

Hangi hıdrellez zamanıydı bilmiyorum, gül ağacının yanından geçerken küçük bir not
kağıdına “oğlum çoookk sağlıklı olsun” yazdım, gömmedim ama o not kağıdı duruyor hala.
Bir karikatür dergisinde görmüştüm, kesip saklamıştım, anne karnında bir velet “erkek
olanına baba, ötekine de anne derim, amman sağlıklı olsunlar da!” diyordu. Bir zaman sonra
yaşlanmış bir anne olunca pişman mıyım değil miyim belki söyleyebilirim şimdiden ise
zor….

İpek Güvercin

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder