Bugün 35 yaş civarında olan Onur’la 28 yıl önce kapalıcezaevinin avlusunda karşılaştık.O dönemlerde Onur 6 yaşındaydı. İkimizde cezaevinde kalıyorduk. Ben 146/1 idamla yargılanan bir tutuklu, onur ise, cezaevi müdürüne tahsis edilmiş bir lojmanda kalıyordu. Çocuk tutuklu değildi, ama bütün hayatı neredeyse babasının yanında cezaevinin avlusunda, müdür odasında ve dilediğinde serbestçe koğuşlara girip çıktığı için voltalarda ve ranza tepeleride geçiyordu.
Bizim koğuşa ilk geldiğinde kadın gardiyanın arkasında utana sıkıla girdi koğuşa. İlk gördüğümde “ bu ne güzellik, bu adamın nasıl böyle tatlı oğlu olur” demiştim. Gerçek karşımdaydı. Onur cezaevi müdürünün oğluymuş.Frekanslarımız çok uyuştu. çok iyi anlaştık ve koğuşta sadece benim ilgime karşılık veriyordu. Sanırım Onur’da beni çok sevmişti ki, koğuşa girdiğinde doğru benim yanıma ve benim ranzama otururdu. Allahım ne tatlıçocuktu. Hem akıllı, konuşkan ve sevgi dolu..O’na hiç kendimden bahsetmedim. Kendisi ailesinden çok bahsederdi. Çocuk dertliydi. Annesi yeni doğum yapmış ve bir kız kardeşi olmuş ve artık anne ve babasının kendisini sevmediğini zannediyordu. O iğrenç, işkenceci adam hakkında iyi şeyler söylemek bana çok zor gelsede, “baban seni de çok seviyor, kardeşin küçük olduğu için O’nu kucağına alıyor” demek zorunda kalışım da işin çabasıydı.
Hergün kadın gardiyanla gelen Onur içeri girmeden demir kapının arkasından ismimi söyleyerek seslenirdi. Kimi zaman benimle öğle yemeği yerdi karnını doyurup giderdi. Gardiyan bir gün bana, “aman müdür bey seni çok sevdiğini ve aranızın çok iyi olduğunu duymasın valla bana kızar” demişti. Çocukla birbirimizi sevmemiz gardiyanı da ürkütmüşü, ne yapsın kadın korkuyordu sanırım.
Akşam olduğunda demir kapılar kapanınca, kapının arkasında taburenin üzerinde oturup sigaralı sohbetler hep çok güzel olurdu. Bir yaz akşamıyine kapılar kapandı ve hava öyle güzelki, sanki güneşin batışını seyreder halde duygulanıp türkü söylemeye başladık. “bitlis te beş minare, beri gel canan beri gel” hep bir ağızdan söylüyorduk. Akşamın sessizliğinde sesimiz bütün bir cezaevi avlusunda inliyordu. Biraz sonra 7-8 erkek gardiyanlar ellerinde bir tomar anahtarları şakırtatarak demir kapıyı açıp koğuşumuza baskın yaptılar ve beşimizi “Bitlis'te beşminare”yi söylediğimiz için cezaevi müdürün emri ile bizi hücreye kapattılar.
Koğuşta kalan kadınlar anlattı daha sonra, Onur ertesi gün koğuşa gelip beni sormuş, hücrede olduğumu anlatmamışlar çocuk üzülmesin diye. Ranzamda oturup oturup gitmiş.
Müdür Onur’la aramızdaki bu sıkı ilişkiyi nerden duymuşsa, çocuğa koğuşumuza gelmesini yasaklamış ve gardiyana da fırça çekmiş. Artık Onur, koğuşa gelmiyor bahçeden bana birkaç kez seslendi. “babam bana kızıyor gelemiyorum” dedi. Ve bir daha çocuğu göremedim, artık bahçeye de gelmiyordu. Babası çocuğa beni unutturmayı başardı galiba dedim..
Onur bugün nasıl bir adam oldu bilmiyorum, bildiğim şey ben 6 yaşında ki Onur’u çok sevmiştim. Bugün O’nu tebessümle hatırladım...
Solgun Beniz
Solgun Beniz
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder