29 Ocak 2014 Çarşamba

PANORAMİK Mİ ÇEKTİM BU FOTOĞRAFI?

Elisabeth Badinter demişti ki, doğurduğun için pişman olabilirsin, doğurmadığın için de.
Benim için bugün anneliği dürtme günü…

Bundan 3 yıl önce (misal neden zeynep kamilde değil de) özel bir hastanede ameliyathaneye
girdim, tırsıyordum, heyecanlıydım. Ameliyathane masasına uzandım, kollarımı bağladılar.
Doktorlar hangi takımı tuttuğumu sordu. Takım tutmuyorum, maç izlemem, ama zorlarsanız
beşiktaşlı olurum dedim. Sonra aralarında futbol geyiklerine devam ettiler. Ben bir yandan
onları dinliyor, bir yandan da ne zaman iğne yapacaklar diye meraklanıyordum. Bana en son
birden ona kadar say dediklerini ve birden başladığımı hatırlıyorum ama sonrası yok…
Uyandığımda ameliyathanenin buz gibi koridorunda kesilmiş, biçilmiş ve beklemeye
bırakılmış bir halde buldum kendimi. Çıkarııınnn beni burdaaan burası çok soğuuukk,
üşüyorum diye bağırıyordum. Aklıma bir çocuk doğurmuş olma ihtimalim gelmedi, bilmem
ne zamana kadar. Bana seksiyo (sectio) diyorlardı. Ne demek o? Sezeryanmış meğerse.
Oğlum için de kolundaki bilekliğe öyle yazmışlardı, sonrasında gördüm.
Sedyeyle odaya getirdiklerinde herkes oradaydı. Kucağıma ağlayan bir bebek getirdiler,
yüzüme dokundurdular, o anda bütün gözler bende, ne yapman gerektiğini bilemediğimi
hatırlıyorum ama gözlerimin dolduğunu da. Hemşireler herkesi çıkardı, anneyle bebeğin
vakit geçirmesi gerekir, bebeğin karnı aç annenin emzirmesi lazım dediler. Ha gayret.
Kadınlar arasındaki fizyolojik farklılıklar o güne kadar hiç düşünmediğin sorunların habercisi
olabiliyor. Bir anasözü der ki “meme ucun batıksa doğurma ya da mamacı bir anne ol!” İşte o
anda şöyle böyle 8 ay kadar süren emzirme çilesi başladı.

Hamilelikle başlayan ilk 9 ay bedenini her şeyden koruman, taşıyıcı olman ve kendinden çok
içindeki canlıyı organik ve inorganik her türlü iyi beslemen gerek. İşte bedeninin yok oluşu
başladı. Doğurduktan sonra ise memelerinden süt, vajinandan kan, gözlerinden uyku damlar
durur.

Bir de şu öğreti/teorilerle kültürler arasındaki gelgitler ve reddedişler yok mu? Neymiş
illa anne sütü şartmış, mamalarla çocuk yeterince beslenemez ve mama yerse anne sütünü
reddermiş, biberona alışırmış, humanaymış, hoşafmış vs. vs. çoğaltılır. Bunlar böyle efsane
şeklinde annelik kitabında dolaşırken bir anda altüst oldum, hepsine lanet okudum sırf bu
efsanelerin esiri olduğum için. Hayatı daha birkaç gün önce kucaklayan oğlumun küçük
bedeni serumlara maruz kalmış, açlıkla sınanmıştı çünkü. Kiralık süt sağma makineleri,
el pompaları, suyla konsantre mamalar, doğal olanlar, suni olanlar hepsini deniyordum ve
bir yol tutturmaya çalışıyordum. Kış günleri bu yolları tutturmaya çalışırken aynı tempoda
geçmekte, zaman depresyona doğru ilerlemekteydi. Yaşadığımın loğusalık depresyonu
olduğunu fark etmek kolaydı, yapılacak şeyler de vardı, varolan düzeni değiştirmek hafifletir
ama düzeni değiştirmek de kolay değildir. Bugünler geçerken en çok özgür olmak istedim, hiç
doğurmamış olmak, hiç evlenmemiş olmak, belki de hiç olmak…
 Emzirme deneyimi oğlum önderliğinde “anne artık uğraştırma beni” dercesine bittiğinde ikimiz de daha özgürdük.
O günlerden sonra hareket ve agucuk dönemleri yoğunlaşmaya başladı, evin içindeki
“diğerleriyle” yaşama hali çoğaldı. Adım atışı, ilk sözcükler (ilk sözcük kapı), oyun
oynamalar, yemedi içmediler, ateşi mi var acabalar, bu çocuk adını söyleyemiyolar,
doğumgünleri, tatiller derken derken bebeklik bitti, arada sırada halen “ben bebiş oldum” dese
de 3 yaşında kocaman bir çocuk oldu. Çocuklar çekiliş gibi, ne çıkacağını önceden bilmen
zor hatta mümkün değil. Mümkün olan, tanıdığını düşündüğün çocuğuna ayar çekebilmeye
çalışmak, zira ayarını bozduğun kantar gün gelir seni de tartar. Büyüdükçe sorunlar da
büyüyor derlerdi aynen öyle, büyüdükçe daha da büyüyecek gibi. Ama zevkli zamanlar mı
dersen evet zevkli zamanlar hayata bir çocuğun gözünden bakabilmek ne büyük zevk. O’nun
için de hayat eşittir haz. Şimdilerde günün nasıl geçeceğini belirlemek, ne yiyip ne içeceğine,
ne giyip nereye gideceğine, hangi oyunu oynayacağına ve kiminle oynayacağına, kaçta yatıp
kaçta kalkacağına karar vermek hepsi ama hepsi bu veledin elinde. Her haftasonu “anne
bugün nereye gidiyoruz” sorusuna ne cevap vereceğimi düşünüp duruyorum, 2 lahmacun+1
ayrana şimdilik fit oluyor.

Çocuk gelişim uzmanları, psikologlar, kreşler hayatımızı test etmekteler. Uzman, çocuğunuzu
tanıyor musunuz testi yaptı. Psikolog, rol model bebeklerin oğlum için ne anlamı olduğunu
ölçtü, aynı sırayla oyun oynamak, aynı sırayla cümle kurmak oğlumun ileriki zamanlarda
obsesif bir kişiliğe bürünmesinin habercisi olabilir dedi. Kreş öğretmeni, diğer çocuklarla az
iletişim kuruyor, adını söylemeden bir iş yapmıyor dedi. Bütün bunlar benim kafamı hem
karıştırıyor, hem netleştiriyor. Ne kadar karıştırırsa o kadar da netleştiriyor. Çevremdekiler,
kreştekiler, komşudakiler, oğlum gibi çocuklar 30 sene önceki çocuklara hiç benzemiyorlar.
Çünkü çocuklar çocuklarla değil, büyümüş olanlarla büyüyor. Çocukluk anılarını büyüklerle
geçirdikleri zamanlar süslüyor. Yaşam farkı önce çocukları evriltiyor.

Erkekler, 2013 yılında 214 kadın ve 10 çocuk öldürmüş. 167 tane kadına ve kız çocuğuna
tecavüz etmiş ve tecavüz girişiminde bulunmuş. Kadınlar en çok kocalarından şiddet görmüş
ve sırf boşanmak istediği için öldürülen kadın oranı %15. Bu oranların annelikle ya da
çocukla ne ilgisi mi var?

Kadınların erkekler tarafından katledilişleri, tecavüz edilişleri ve şiddete uğratılmaları oğlu
olan herhangi bir kadın aklında farklı düşünceler uyandırabilir. Oğlumun günün birinde
katleden, şiddet uygulayan ya da tecavüz eden tarafta olmasın diye elimden geleni yapıp buna
rağmen onlardan biri olma ihtimalini taşıyor olması, erkeklik nimetlerinden cinsel yönelimini
belirleyene kadar her halukarda faydalanacak olması, homoseksüel mi heteroseksüel mi
olacağı, her ne olursa olsun O’nun dünyada nasıl yaşayacağı endişesi vs. vs. belki bugünden
değil ama büyüdükçe beynimi işgal edecek. O yüzden bu istatistiklerin anne olanlar için böyle
bir manası da var.

Bebeğini evde tek bırakıp giden kadın, ibreti alem için tecavüzcüsünün kafasını köy
meydanında sallandıran ve doğurmak zorunda bırakılan kadın, berdel ile evlenen 14 yaşında
ikinci çocuğunun ölümüyle ölen/öldürülen çocuk gelin, sevgilisi olup da hamileliğini fark
ettiğinde geç kalmış olan kadın ya da hasbelkader çocuğunu doğuran ama yurda bağışlayan
kadın… İstenmeyen annelik öyküleri bu ülkede sonsuz, bunlardan birini yaşayan bir kadın
olsaydım kendime küfreder miydim?

Hangi hıdrellez zamanıydı bilmiyorum, gül ağacının yanından geçerken küçük bir not
kağıdına “oğlum çoookk sağlıklı olsun” yazdım, gömmedim ama o not kağıdı duruyor hala.
Bir karikatür dergisinde görmüştüm, kesip saklamıştım, anne karnında bir velet “erkek
olanına baba, ötekine de anne derim, amman sağlıklı olsunlar da!” diyordu. Bir zaman sonra
yaşlanmış bir anne olunca pişman mıyım değil miyim belki söyleyebilirim şimdiden ise
zor….

İpek Güvercin

Ulunine

Part 1 – Ulunine

İlk tanışma:

Ulunineyi bir espiri sanmıştım. Ne cok yanılmışım..

O gece, gene kadınlara yapılan zulmün haberleri ard arda gelirken. Gözlem dolu dolu, nasıl bir politik hat izlenmesi gerektiğine dair kafa yordum durdum. Nefes almak için dışarı cıktım. Balkonda bir sigara içmem gerekti, e bizimkisi de yürek bir yere kadar dayanabiliyor.

Hava yağmurlu ve griydi. Gökyüzüne kaldırdım kafamı.. morumsu bir ısık bana dogru yaklaşıyordu. Ahan dedim beni almaya geliyorlar. Işık yaklaştıkca iyice morlaştı. En sevdiğim renk olduğundan mı bilmem, nedense içimde hiç korku yoktu. Belki de aman ne olacaksa olsun ruh haline girmiştim. Bazen olur bana kriz anlarında beklenmedik bir güven ve rahatlık çöker. Neyse efendim ışık içinden kim çıksın begenirsiniz üstün guzellikte bir kadın.

Dedim ya korkmadım ondan.  Adamlardan ve canavarlardan korkulur bir kadın çıkınca korkmak aklıma gelmedi bile.. Ve sonra bu fantastik durumu kendime rüya diye açıklamaya çalıştım.

 “Kimsin?” dedim

 “Ulunine, dediniz-dediniz geldim işte” dedi.

 Anlayacağınız uluninem bana gözüktü, iyi saatte olsunlar bana gözüktü..
 
“Gel bakalım, sana anlatacaklarım var. seni yukardan izledik.. bu dertlere tasalara karsı cok dayanıksız çıktın sen.. öyle esip gürlüyosun ama bir türlü yağamadın. Üstelik artık ota boka aglıyorsun. Bu böyle olmaz”Ben “ama ulu ninecim abartmadın mı” diye çıkışmaya kalktıysam da çok haksız olmadığını düşünüp sonrasında neler söyleyeceğini dinlemeye başladım. İtiraf etmeliyim ki bir ninenin bu şekilde karşıma çıkması bende bi septatiyle karışık kendime dair eziklik yarattı..

“Biz yukardaki kurulda konustuk, seni de secmeye karar verdik. lafı cok uzatmaya niyetim yok. Sana bir takım görevler verecegiz ve sende bu görevleri yapacaksın”secilmiş kişi olmak garip bir durumdu benim için. Piyangoda çekilişlerde hep avcumnu yalamış ve kendimi hep şanssız hissetmiştim. 

 “Neden ben?” dedim.

“Çünkü en zayıf halka sensin, hareketin güclenmesi gerek. Artık bizde devreye girmeye karar verdik.”

 
Bir insan evladının üzerine bu kadar gelinmez ki. Uluninem Duygusal tarafıma vurup durdu gece boyunca. Aslında kendime yaptım eleştirilerin çogunu suratıma yaptı durdu desek daha doğru olur. Beni iyi tanıyor gibiydi. Koskoca Ulunine tabi hikmetinden sual olunmaz.
 
“Nedir benden istediğiniz?”

“Sana güç verecegiz. bu gücü kadınlar lehine kullanacaksın. Asla Kadınlara karşı kullanmayacaksın. Sana vereceğimiz güç karşındaki erkeğe doğum sancısı verdirebilmek. Artık sulu göz bir korkak olmaya son. Bir ekip olusturuyoruz sende bu ekibin bir parçasısın. Bundan böyle  Ulunineler görünecek bazı kadınlara.  Bundan sonra erkek egemenliğine  izin vermeyeceğiz. Siz ölümlü kadınların çabasını gördük, ama bu yetmiyor. İşi size bırakamayız. Çünkü erkek dayanışması akıl almaz boyutlara geldi ve saldırıları durdurak bilmiyor. kadın kıyımını ve erkek şiddetini önlemek için seçilenlerden biri sensin”  

Buna sevindim. Körün istediği bir göz,Uluninem verdi iki göz. Bu kötülükle, aptallıkla, çirkinlikle başetmemin silahlı yoluydu bu.. Korku salacağım tüm kötülere, iyi bir masal kahramanı gibi bir duygu geldi. Buna inandım, evet yapabilirim ve hersey cok farklı olabilir artık.

“Peki dedim kıyafetim felan olacak mı? süper kahramanların ki gibi.”

"Evdekilerden takıl işte" dedi. Ve gitti.

İşte bundan sonraki bölümlerde  benim ve ekip arkadaşlarımın yapacaklarını anlatacağım size.. 
Fettan bir feminist olursanız.  belki Ulu ninelerden biri size de görünür, buna inanın.

Esterevalli

17 Ocak 2014 Cuma

İsTAnbUL'a MEKTUP

MEKTUP
İSTANBUL aşkım,
Daha önceleri hiç düşünmemiştim senden gitmeyi.. Şimdi bir gitmek hayalleri kurar oldum. Yaşlandım mı diye aynalara bakıyorum?

Hani seni yenecektimİstanbul. Yenişecek ne vardı deme sakın. İtiraf et çok üstüme geldin. Dur dedim yapma dedim, uzun uzun binalar diktin sevgimin içine içine, seni göremedim. Beni içine al dışına atma dedim. Oysa sen hep daha fazlasını istedin..

Şimdi daha iyi anlıyorum ki inadına sevdim ben seni. Yok dedim onun en sevdiği renk yeşil dedim. Dinletemedim. Yeşili sevdiğini, erguvanı sevdiğini biliyordum. ama sen onlarıtutmadın.. tutsaydın köklerinden vermeseydin keşke. Grileri aldın, asvaltlara yer açtın. Beni daha çok severler bana daha çok gelirler diye düşündün. Seni sevdiklerinden gelmediler bunuda anlamadın. Gelmeselerdi, gitmeseydim.

Şimdi ben gitmek istiyorsam sen beni terkettiğinden.

Arnavut kadırımı sokaklarında büyüdüm. Evet ben gercekten sokakta büyüdüm. “anne bir az daha oynayayım” diye cok yalvardım. Geceleri ateşler içinde uyanıp ağzımı musluğa dayayıp suyundan içtim. O vakitler senden bahsedenlerde "eskiden daha güzeldi istanbul" derlerdi. Bana öyle güzeldin ki dahasını düşünmeme gerek yoktu. İçinde kaybolmaya hazırdım. Büyüdükçe çamurların yapıştı botlarıma okula gidiyordum. Bir çubukla temizleyip su birikintilerine kağıt mendil batırıp sildim botları. O zaman bile seviyordum seni. Toprağın kokardı yağmur yağınca. Ne oldu bize? Sana ne yaptılar?
Bahçeler vardıkapılarından hanımeli kokuları salınan. Kedi köpeklere yemek veren büyükler vardı.Dut ağacı vardı birde arka bahçede. Duta dalmak diyorduk biz. Korkmuyorduk senden. Isssız yolda üzerimize saldığın köpeklerden korkmuştum ama. Dizim titredi. Korksamda gittim hep o yoldan. Üç beş titreme nöbeti sonra baktım havlayan ve üzerine koşan köpekten kokmayacaksın. Hayvanlarla anlaşmayı öğrettin bana. Zorla baş etmeyi öğrettin.
Bir ara gittim ben senden, o ara mı oldu olanlar? Tam kestiremiyorum. O kadar hızlı akıyor ki artık hayat.
Kendimi hep genç hissediyordum. Ama artık abla diyenlerinde sayısı arttı. Kimbilir belki nezaketlerinden pek çogu teyze demiyor. Bu mudur gitmem gerektiğini bana söyleyen? Sende genç değilsin ki artık birlikteliğimiz neden acı veriyor? Daha anlayışlı daha olgun olabilir miydik?
Şimdi gitmek istemem. Daha geriye dönmek istememle ilgili mi peki? Yani cok ilerleyen bir sehirken sen, arkandan koşmakta genç işi oldu galiba.
Eskiden daha sakindik biz. Durup ince şeyler düşünmeye vaktimiz olurdu. Simdi büyük bir telaş içindesin. Seni böyle görünce benide alıyor bir telaş. Yetişebilecek miyim? Hızlanmalı mıyım? Kaçırdım mı? onuda yapmalı, bunuda yapmalı, ordan oraya koşturur oldum. gören dünyayı kurtaracak sanar bizi. Oysa ben ancak kendi küçük dünyamı toparlamaya çabalıyorum. Sen zaten beni unutalı çok oldu. Senin için ben neyim? Demiştim öyle uzaklara baktın sadece..
Seni anlamaya çalışmadığımdan yakınıyorsun ya. Aslında belki artık birbirimize göre olmadığıız anlamalı. Alıp pılımı pırtımı küçük bir sahil kasabasına gitmeliyim.

Ah ne gam. Seni sevmekten vazgeçemiyorum. Ama o kadar soğuk ve sahte, o kadar kendin değilsin ki. Tanıyamıyorum seni. Kaçıyorsun sanki benden.
Şimdi Sana ve bize son bir sans daha veriyorum.. bir kere daha.. çünkü gücüm yok öylece bırakıp gitmeye seni. Bende hazır değilm bu ayrılığa. Anlaşalım, söz ver ! O 3. köprüyle görürsem seni dayanamam. Biterim. Ne kendine ne bana yapma bu eziyeti.

Esterevalli

13 Ocak 2014 Pazartesi

GEÇMİŞ ZAMANDAN BİR KESİT


Bugün 35 yaş civarında olan Onur’la 28 yıl önce kapalıcezaevinin avlusunda karşılaştık.O dönemlerde Onur 6 yaşındaydı. İkimizde cezaevinde kalıyorduk. Ben 146/1 idamla yargılanan bir tutuklu, onur ise, cezaevi müdürüne tahsis edilmiş bir lojmanda kalıyordu. Çocuk tutuklu değildi, ama bütün hayatı neredeyse babasının yanında cezaevinin avlusunda, müdür odasında ve dilediğinde serbestçe koğuşlara girip çıktığı için voltalarda ve ranza tepeleride geçiyordu.

Bizim koğuşa ilk geldiğinde kadın gardiyanın arkasında utana sıkıla girdi koğuşa. İlk gördüğümde “ bu ne güzellik, bu adamın nasıl böyle tatlı oğlu olur” demiştim. Gerçek karşımdaydı. Onur cezaevi müdürünün oğluymuş.Frekanslarımız çok uyuştu. çok iyi anlaştık ve koğuşta sadece benim ilgime karşılık veriyordu. Sanırım Onur’da beni çok sevmişti ki, koğuşa girdiğinde doğru benim yanıma ve benim ranzama otururdu. Allahım ne tatlıçocuktu. Hem akıllı, konuşkan ve sevgi dolu..O’na hiç kendimden bahsetmedim. Kendisi ailesinden çok bahsederdi. Çocuk dertliydi. Annesi yeni doğum yapmış ve bir kız kardeşi olmuş ve artık anne ve babasının kendisini sevmediğini zannediyordu. O iğrenç, işkenceci adam hakkında iyi şeyler söylemek bana çok zor gelsede, “baban seni de çok seviyor, kardeşin küçük olduğu için O’nu kucağına alıyor” demek zorunda kalışım da işin çabasıydı.

Hergün kadın gardiyanla gelen Onur içeri girmeden demir kapının arkasından ismimi söyleyerek seslenirdi. Kimi zaman benimle öğle yemeği yerdi karnını doyurup giderdi. Gardiyan bir gün bana, “aman müdür bey seni çok sevdiğini ve aranızın çok iyi olduğunu duymasın valla bana kızar” demişti. Çocukla birbirimizi sevmemiz gardiyanı da ürkütmüşü, ne yapsın kadın korkuyordu sanırım.

Akşam olduğunda demir kapılar kapanınca, kapının arkasında taburenin üzerinde oturup sigaralı sohbetler hep çok güzel olurdu. Bir yaz akşamıyine kapılar kapandı ve hava öyle güzelki, sanki güneşin batışını seyreder halde duygulanıp türkü söylemeye başladık. “bitlis te beş minare, beri gel canan beri gel” hep bir ağızdan söylüyorduk. Akşamın sessizliğinde sesimiz bütün bir cezaevi avlusunda inliyordu. Biraz sonra 7-8 erkek gardiyanlar ellerinde bir tomar anahtarları şakırtatarak demir kapıyı açıp koğuşumuza baskın yaptılar ve beşimizi “Bitlis'te beşminare”yi söylediğimiz için cezaevi müdürün emri ile bizi hücreye kapattılar.

Koğuşta kalan kadınlar anlattı daha sonra, Onur ertesi gün koğuşa gelip beni sormuş, hücrede olduğumu anlatmamışlar çocuk üzülmesin diye. Ranzamda oturup oturup gitmiş.

Müdür Onur’la aramızdaki bu sıkı ilişkiyi nerden duymuşsa, çocuğa koğuşumuza gelmesini yasaklamış ve gardiyana da fırça çekmiş. Artık Onur, koğuşa gelmiyor bahçeden bana birkaç kez seslendi. “babam bana kızıyor gelemiyorum” dedi. Ve bir daha çocuğu göremedim, artık bahçeye de gelmiyordu. Babası çocuğa beni unutturmayı başardı galiba dedim..

Onur bugün nasıl bir adam oldu bilmiyorum, bildiğim şey ben 6 yaşında ki Onur’u çok sevmiştim. Bugün O’nu tebessümle hatırladım...

Solgun Beniz
 

6 Ocak 2014 Pazartesi

Üç Elma

Bugün O gündür
O gün bugündür
Belki de günlerden bir gündür
Gökten üç elma düşmüştür
Biri erkeğin başına
diğeri erkeğin başına
öteki erkeğin başına
Kadın sormuştur-yasak elmayı beraber yedik de bu elmalar niye hep sana, hep sana?
Erkek cevap vermiştir-bu masaldaki prenses sensin ama
Kadın gülmüştür
Daha çok gülmüştür
Masaldaki cadıya dönüşene kadar gülmüştür
Çünkü o sövülmüştür, dövülmüştür, öldürülmüştür
Ve erkek cadıyı yarattı
Şimdi o düşünsün!

Kyble Dolgun

5 Ocak 2014 Pazar

2013 , hayallerim , Gezi ve iki bebek..

Usta Sabahattin Ali ; insan ömrünü yıllara bölmenin suni olduğunu , ömrün doğumdan ölüme uzun bir yoldan ibaret olduğunu yazarken bundan 50 yıl önce, elbette ona katılmamak mümkün değil. Lakin ve her şeye rağmen bir sayı vererek oluşturduğumuz yıllardan biri olan ve bitmesine 1 gün kalan 2013 ‘ten çok memnun kaldım.. nasıl mı? Anlatayım; belki de son yıllarda en çok istediğim iki hayalim 2013’te gerçekleşti.. hafızamızdan asla silinmeyecek bir direniş ve yeni bir hayatı müjdelen bebekler.. daha ne isteyeyim! beni mutluluktan ağlatan, içimde coşkun akan bir nehir gibi heyecanımı sürekli ve daim kılan bir değişimin hiç bu kadar birden bire olabileceğini düşünmezdim.. oysa ki hayat hep birden bire getirmiyor muydu bir sürü şeyi.. elbette iradi müdahaleyi yadsımıyorum ki bu diyalektiği reddetmek olurdu herhalde! Oysa ki deneyimlerimiz ve bildiklerimiz ne çok yol gösteriyor zihnimiz bulanıkken..
Benim gibi eminim birçok insan 2013’ün ilk yarısını buğulu bir şekilde hatırlıyordur , ne yapıyorduk ne haldeydik.. hayallerimiz nelerdi.. Benim hayallerimi süsleyen şey bir bebekti.. Onun için tedaviye bile yeniden başlamaya karar vermiş ve yılın ilk aylarında denemeye başlamıştım.. Nasıl da zordu! İçerimde isyan ediyor dışarımda da bu isyanı yansıtıyordum.. Hem çok isteyip hem de bu kadar zorlanmanın tek bir açıklaması vardı; hayal kırıklığına uğrama korkusu.. Bu deneyim apayrı bir yazının konusu elbet, yazacak çok şey var bunun üzerine ama 2013’ün ilk yarısı deyince ve sonraki günlerle bağlantısını düşününce yazmadan geçmek olmazdı.. Bu deneme iyi sonuçlanmadı benim için. Büyük bir hayal kırıklığı ve mutsuzluk yaşıyordum.. Hayat böyleydi işte.. Sanki etrafımdaki pek çok şey de kötüye gidiyordu , umutsuzluk hakimdi dört bir tarafa, kötülük gittikçe çoğalıyordu ama bütün bu kara perdeyi yırtan en büyük güzellik dostlarım, ailem ve sevgilimdi..
Gel zaman geç zaman İstanbul’da yaşayan bizler etrafımızda olup bitenlerle, İstiklal caddesinde habire biber gazı solumakla , korkunç kentsel dönüşüm hamleleriyle , emek sinemasının yıkımıyla daha da umutsuzluğa kapılmışken küçük kıpırdanmalar olmaya başladı bir yerlerde.. Üniversitedeyken boğaza bakan köşedeki çay bahçesinde sıkça oturduğumuz, Beyoğlu evlendirme dairesi oradayken sık sık nikahlara gidip bu sayede içinden geçtiğimiz, ancak Taksim Meydanı’na bakan tarafı neredeyse tamamen polis işgalinde olduğundan iyice işlevsizleştirilen Gezi Parkı’nda birileri –ki içlerinde arkadaşlarımız da vardı- çadır kurmaya başlamıştı.. Taksim’in betonlaşma projesine ek olarak Gezi Parkının olduğu yere koskocaman bir “tarihi” kışla – alışveriş merkezi inşa edilecekti, ağaçlar sökülecek son kalan yeşillik de elimizden alınacaktı. Çadırlar bu yıkıma karşı kurulmuştu. Gittim baktım hemen, parkın içinden geçip arka tarafa bir gözattım, kim var kim yok kolaçan ettim. Tanıdık yüzler görünce hem sevindim hem de yine biz bir avuç insanız şunun şurasında yıkıma karşı çıkan deyip hayıflandım..ne kadar da azdık.. Ve ben nasıl da üzgündüm. “Eğer Gezi’deki ağaçları kesmeye başlarlarsa kendimi bi tane ağaca zincirleyeceğim, nasılsa avukatım , ne yapabilirler ki, en fazla gazlayıp jopla vurular, ne kaybedeceğim ki” demiştim ilk yıkım söylentileri çıktığında.
Oysa ki aradan zaman geçmiş, şimdi bir karar vermiş ve kendimi yeniden 2. deneme için “doktora zincirlemiştim”. Konsantre olmak , karar vermek zordu, yukarıda da bahsettiğim gibi. Bu kararımı uygulayacaktım başka yolu yoktu o nedenle parka gidip kendimi ağaca zincirleyemedim ama hergün uğrayıp ne olup bittiğine bakmadan da edemiyordum. Sabaha karşı polis zabıta ve ne idüğü belirsiz kişiler çadırları yakıyor, insanları gazlıyor; sabah bunu duyan bizler ise daha kalabalık bir şekilde gelip etrafı kolaçan edip sonra umutsuzca işe güce geri dönüyorduk. 31 Mayıs’tan önceki akşam da öyle bir akşamdı. Yine epeyce bir kalabalık toplanmıştı parka, şarkılar söyleniyor, sloganlar atılıyordu.. Yine de az geliyordu bana, 12 milyonun yaşadığı koskoca İstanbul’da yine bir avuç insandık. 30 Mayıs Perşembeyi 31 Mayıs Cuma’ya bağlayan o gece parktan ayrılırken çadırda kalan bir arkadaşıma “sabaha karşı yine gelecekler biliyorsunuz değil mi?” dedim , içim yandı onları sanki orada yalnız bırakıyordum. Dedim ya bir karar vermiştim, ertesi gün doktorla randevum vardı..
Ve 31 Mayıs sabahına uyandığımda çadırların yine polis-zabıta ve kalleş inşaat şirketi tarafından saldırıya uğradığını, insanların amansızca gazlandığını gördüm. Canlı yayın yapan bir ajanstaki muhabir uygulanan şiddet karşısında “sözün bittiği yer, diyecek bir şey bulamıyorum!” demişti. Sabah yine işe gitmeden parka uğrayayım dedim ama yakınlarına bile yaklaştırmadı polis. İşe güce geri dönüp neler olacağını ve doktor randevumu beklemeye başladım. O günün öğlen saatlerinde basın açıklaması yapmak üzere Taksim tramvay durağına çağrı yapılmıştı, çağrıya epeyce büyük bir kalabalık uydu ve büyük bir katılımla oturma eylemi başladı, tüm bunları arkadaşlarım gülen yüzlerle çektikleri fotoğrafları göndererek paylaşıyordu. Ve aradan 3 dakika bile geçmemişti ki etraf yine yoğun gaza bulanmıştı, polis öldürürcesine gaz fişeklerini insanların suratına, kafasına, koluna bacağına atıyordu! İnanılmazdı! Ağlamaya başlamıştım, herkes ne yapılacağını, nasıl bir karşı duruş gösterilmesi gerektiğini konuşmaya başlamıştı. Tv kanalları ise kısa bir haber dışında hiçbirşey vermiyordu , tek haber alabildiğimiz kanal canlı yayın ajansları ile sosyal iletişim ağlarıydı. Tüm bu kaos arasında sakin sakin doktorumla randevuma gittim, doktor bu ay küçük bir sorun olduğunu en iyisinin bir sonraki ay tedaviye başlamak gerektiğini, bu arada normal hayatıma devam etmemi söyledi. Ben de “normal derken? Birazdan dışarı çıkıp Gezi parkına gideceğim, biber gazı falan bir zararı olur mu dedim? “ Adam da bana “seni mutlu edecekse gidebilirsin demesin mi! Elbette ki gaz yemek mutlu etmeyecekti ama dostlarımla yan yana olmak beni mutlu edecekti mutlaka.. Koşa koşa eve gittim , üstümü başımı değiştirip hazırlanıp dosdoğruca Taksim’e yollandım. Herkes dört bir taraftan Taksim’e gidiyordu, bir anda inanılmaz bir kalabalıkla yürüdüğümü görünce nasıl şaşırdım anlatamam. Nasıl olduysa olmuş binlerce insan korkuya rağmen yenik düşmeyerek direnmek için Taksim’e akın etmiştik. Hem şaşırıyor, hem gaz fişeklerinin gözümüzü çıkartmasından korkuyor hem de mutluluktan ne yapacağımızı ne düşüneceğimizi bilemiyorduk.. Ondan sonrası.. iyilik güzellik.. işte hepimizin içinde kendini bulduğu büyük bir direniş dalgası.. sabaha kadar sokakta olmak , yüzlerce biber gazı fişeğine rağmen kimsenin bir yere kaçmadığını görüp şaşırmak sevinmek çıldırmak, sabahın ilk ışıklarıyla köprüden geçen insanların fotoğrafını görüp mutluluktan ağlamak !!
Sonraki günlerde de mutluluğum ve umut dolu düşlerim devam etti, öylesine iyi hissediyordum ki; ne olacağının, bu direnişin, bu sarhoşluğun nereye varacağının bir önemi yoktu artık. Yıllardır içimizde bir yumru gibi duran ve boğazımıza düğümlenen sözler duvar yazılarına dönüşmüştü. Cılız sesler değildik artık, onbinlerce insan hep beraber bağırıyorduk; “bu daha başlangıç mücadeleye devam!” Olan olmuştu, su akıp yatağını bulacaktı , nasıl biteceğinin bir önemi yoktu, öyle yada böyle bitecekti ama olmuştu ve bunu hiç kimse unutmayacaktı.. bundan sonra artık herşeyin hayırlısıydı..
İşte bu mutluluk dalgasının ardından yine doktor randevum geldi çattı, daha önceki gibi gergin değildim, ; ben de tıpkı “Gezi” olmuş , önce kararlılıkla ne istediğimi bulmuş ve sonrasında kendimi hayatın akışına bırakmıştım. Ne olacaksa olacaktı , tekrar deneyecek ve sonuçları ne olursa olsun kabullenecektim. Gezi’den çok şey öğrenmiştim ve öyle de yaptım. Elbette mutluluk ve umut dalgasının hormonlarımı “olumlu” yönde etkilediğinden eminim yine de dedim ya hayatın ne getireceğini kabullenmeye karar vermiştim. Tüm zorluğuna , dengemi altüst etmesine aldırmadan tedaviye başladım ve umutla öss sınav sonuçlarını bekler gibi test sonuçlarımı beklemeye başladım.. Her şeyin hayırlısı dedim ya bu da diyalektik bir şey işte.. Yani olan her ne ise olması gerektiği için oluyordu.. Koşullar tamamsa sonuç da tamamdı.. Ve test sonuçları pozitif çıktı. Gezi’den sonra beni mutluluktan ağlatan ikinci şey de gebelik testinin pozitif çıkmasıydı.. Daha sonraki haftalarda ise iki tane bebeğin el ele verip tıpkı Gezi’de olduğu gibi içimde “ya hep beraber ya hiç birimiz “diyerek birlikte dünyaya gelmeye karar verdiklerini öğrendim. Şaşkınlığım, korkularım, mutluluğum bir aradaydı yine.. Daha ne olsun! 2013 bana böyle geldi işte!


Alyanak