MEKTUP
İSTANBUL aşkım,
Daha önceleri hiç düşünmemiştim senden gitmeyi.. Şimdi bir gitmek hayalleri kurar oldum. Yaşlandım mı diye aynalara bakıyorum?
Hani seni yenecektimİstanbul. Yenişecek ne vardı deme sakın. İtiraf et çok üstüme geldin. Dur dedim yapma dedim, uzun uzun binalar diktin sevgimin içine içine, seni göremedim. Beni içine al dışına atma dedim. Oysa sen hep daha fazlasını istedin..
Şimdi daha iyi anlıyorum ki inadına sevdim ben seni. Yok dedim onun en sevdiği renk yeşil dedim. Dinletemedim. Yeşili sevdiğini, erguvanı sevdiğini biliyordum. ama sen onlarıtutmadın.. tutsaydın köklerinden vermeseydin keşke. Grileri aldın, asvaltlara yer açtın. Beni daha çok severler bana daha çok gelirler diye düşündün. Seni sevdiklerinden gelmediler bunuda anlamadın. Gelmeselerdi, gitmeseydim.
Şimdi ben gitmek istiyorsam sen beni terkettiğinden.
Arnavut kadırımı sokaklarında büyüdüm. Evet ben gercekten sokakta büyüdüm. “anne bir az daha oynayayım” diye cok yalvardım. Geceleri ateşler içinde uyanıp ağzımı musluğa dayayıp suyundan içtim. O vakitler senden bahsedenlerde "eskiden daha güzeldi istanbul" derlerdi. Bana öyle güzeldin ki dahasını düşünmeme gerek yoktu. İçinde kaybolmaya hazırdım. Büyüdükçe çamurların yapıştı botlarıma okula gidiyordum. Bir çubukla temizleyip su birikintilerine kağıt mendil batırıp sildim botları. O zaman bile seviyordum seni. Toprağın kokardı yağmur yağınca. Ne oldu bize? Sana ne yaptılar?
Bahçeler vardıkapılarından hanımeli kokuları salınan. Kedi köpeklere yemek veren büyükler vardı.Dut ağacı vardı birde arka bahçede. Duta dalmak diyorduk biz. Korkmuyorduk senden. Isssız yolda üzerimize saldığın köpeklerden korkmuştum ama. Dizim titredi. Korksamda gittim hep o yoldan. Üç beş titreme nöbeti sonra baktım havlayan ve üzerine koşan köpekten kokmayacaksın. Hayvanlarla anlaşmayı öğrettin bana. Zorla baş etmeyi öğrettin.
Bir ara gittim ben senden, o ara mı oldu olanlar? Tam kestiremiyorum. O kadar hızlı akıyor ki artık hayat.
Kendimi hep genç hissediyordum. Ama artık abla diyenlerinde sayısı arttı. Kimbilir belki nezaketlerinden pek çogu teyze demiyor. Bu mudur gitmem gerektiğini bana söyleyen? Sende genç değilsin ki artık birlikteliğimiz neden acı veriyor? Daha anlayışlı daha olgun olabilir miydik?
Şimdi gitmek istemem. Daha geriye dönmek istememle ilgili mi peki? Yani cok ilerleyen bir sehirken sen, arkandan koşmakta genç işi oldu galiba.
Eskiden daha sakindik biz. Durup ince şeyler düşünmeye vaktimiz olurdu. Simdi büyük bir telaş içindesin. Seni böyle görünce benide alıyor bir telaş. Yetişebilecek miyim? Hızlanmalı mıyım? Kaçırdım mı? onuda yapmalı, bunuda yapmalı, ordan oraya koşturur oldum. gören dünyayı kurtaracak sanar bizi. Oysa ben ancak kendi küçük dünyamı toparlamaya çabalıyorum. Sen zaten beni unutalı çok oldu. Senin için ben neyim? Demiştim öyle uzaklara baktın sadece..
Seni anlamaya çalışmadığımdan yakınıyorsun ya. Aslında belki artık birbirimize göre olmadığıız anlamalı. Alıp pılımı pırtımı küçük bir sahil kasabasına gitmeliyim.
Ah ne gam. Seni sevmekten vazgeçemiyorum. Ama o kadar soğuk ve sahte, o kadar kendin değilsin ki. Tanıyamıyorum seni. Kaçıyorsun sanki benden.
Şimdi Sana ve bize son bir sans daha veriyorum.. bir kere daha.. çünkü gücüm yok öylece bırakıp gitmeye seni. Bende hazır değilm bu ayrılığa. Anlaşalım, söz ver ! O 3. köprüyle görürsem seni dayanamam. Biterim. Ne kendine ne bana yapma bu eziyeti.
Esterevalli
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder