30 Mart 2015 Pazartesi

EŞİTLİK/ADALET

Bu blogta annelik ve kadınlık üzerine birçok yazı kaleme aldık; ancak bitmeyen, gerçekte çözümlenemeyecek; bir çözümsüzlük içinde değerlendirmek gerekirse; annelik ve kadınlık AKP iktidarının dinci-gerici, muhafazakar düzeninin sindirilmesi için en kolay dillendirilecek ve kabul görecek ilk kutsal olarak karşımızda duruyor.

Kadınların eve kapatılıp; ucuz iş gücü yaratmak ya da yeniden üretim ilişkileri içinde ev işlerini yürütmek gibi işlerini; kutsallara bulandırarak sunmaktalar. Burada en önemli unsur dillerinden düşürmedikleri, düşürmedikçe muhalif bakışların bile artık şaşırmadığı “annelik” bir gericileştirme kavramı olarak karşımıza çıkıyor.

Annelik durumu  ve bir  kariyer alanı olarak annelik, bu söylemde AKP düzeni için gerekli bir kavram. Sağlık bakanı ve tek adam olarak cumhurun başı tehlike olarak gördükleri eşitlik/adalet (Sümeyye ERDOĞAN’nın adeleti temel alan ama eşitlik kavramının öznesi olmadığı bir adalet kavramını algılarımıza yerleştirmeye çalışmaktalar. Eşitlik kavramını özellikle dil ve algımızdan çıkararak soyut bir adalet algısı yaratmaya çalışmaya devam edecekler. )talepleriyle ortada duran feminist örgütlere ve kendilerinin yaratmak istedikleri muhafazakar anne düzenine karşı çıkan tüm kadın örgütlerini dillerine dolamaları, düzeninin inşası için engel olarak görmekte. Ayrıca dinsel argümanları ve kutsalları genel kabule açık sakinleştirici olarak dillerine dolamaktalar.

Bizleri annelik ve mutlu olduğumuz yaşamlar arasında sıkıştırmaktalar. Kutsal değilsek; anne olamayız. Bu blogta esterevallinin yazdığı feminizm ve annelik üzerine yazıyı tekrar gözden geçirmekte fayda var.

Biyolojik olarak bebeğin gelişimi bizlerin vücudunda olabildiği, doğum sonrası beslenme kanallarının (bir çeşidi emzirme) bir tanesinin biz de olması ki bu durumu devlet politikası haline getirip doğum biçimine ve beslenme şekline anne/çocuk isteklerini görmezden gelerek; diğer taraftan gizlice mama şirketlerinin pazarını geliştirmelerine katkı sağlayacak politikalarla karşımızdalar. Aynı zamanda doğal süreçlerin bozulmasını sağlayan politikalardan da geri durmamaktalar. Çocuklarımızı nasıl besleyeceğimizden, nasıl ve ne zaman doğuracağımıza kadar bir devlet politikasının belirlediği evlerimiz (üretim çiftliklerimiz) olarak hapishane hayatlarımızın belirleyicisi olmaktalar. Çatlamış meme uçlarımızdan devletin kanlı muhafazakar politikalarının; besleyip büyüteceği belki bir cephede, belki bir asansör kazasında, belki bir maden kazasında ölecek çocukları emzirmemizi empoze ediyorlar. Emzirme, doğum şekli gibi durumların belirleyicisini bilim ve kadının kararından çıkarıp; yarattıkları sistemlerle belirleyen olmaktalar.

Fizyolojik olarak zorunlu olduğum için taşıdığım, bu bebeğin tüm sorumlulukları benim mi? Sorusunu; AKP politikaları toplumun yeniden inşası için “evet” olarak cevaplamakta.
Asıl soruyu; bu politikaların farkında olduğunu iddia eden; muhalif kesimlere sormak gerektiğini düşünüyorum. Sizler; kadın bedeni üzerinden; fıtratımızda olan gerileşmede kendinizi nerede konumlandırıyorsunuz. Bu iktidar ilişkilerinden ne kadar besleniyorsunuz, size bahşedilmiş olan ayrıcalıklarla, her alandaki iktidarınızı ne kadar terk etmeye niyetlisiniz ?

Bu sorulara teorik olarak süslenmiş hatta bunu ayrıcalık olarak ortalıkta konuşan ve bunu “farkındayım” vurgusuyla yüksek sesle dillendiren erkekler; biz böyle değiliz diyerek, kendilerini bu iktidar ilişkilerinden aklamaya çalışmaktalar. Yükseldikleri siyasi basamaklarda çözümleyemedikleri bu çelişkiyi teorize etmekten kendilerini alıkoymaz ve hatta politik masalarda bu eşitlik ilişkisi üzerine ne kadar ileride olduklarını vurgulayıp bunun üzerinden nemalanmayı sürdürmekteler. Yoksa eşitliği devrimden sonra mı yaşamaya niyetlisiniz? Diye sormak isterim.

 "Yaşam ağacı yeşildir." Anne olmayı, bebeğin büyütülmesine ilişkin tüm enstrümanları seçebiliyor olmayı hayal ediyoruz. Seçebilmek için önce durup sonra içine düştüğümüz/düşürüldüğümüz vicdan azaplarından kurtulmamız gerekiyor. Sistem bize mükemmel anne olmayı, önceliklerimizin hatta tek önceliğimizin anne olmak olduğunu pompalayıp duruyor. Ya peki ! kendini bu sisteme muhalif olduğunu söyleyen erkek yoldaşlarımız nerede duruyor ? Erkeklerin burada kendilerini “sonradan öğrenilmiş” babalık rollerine dair duruşları yardımcı/takviyeci olarak karşımızda duruyor. Bu iktidar ilişkileri içinde kendi iktidarlarının getirdiği tüm refahtan yararlanmayı sürdürmekte ve buna babalık demeye devam etmektedirler. Çocuğun büyütülmesi ve gelişimi aşamasında tüm sorumlulukları sen annesin vurgusuyla (doğal olanın bu olduğu iddiası ile) baskıyı sürdürmekteler. İktidarın politikaları karşısında ve erkek egemen sistem içinde yalnızlığımızla seçebileceğimiz kararlar istek ve hayal biçiminde kalmaya devam etmekte.

Şiddet ve iktidar ilişkisi sıkı bir bağ ile toplumu şekillendirme araçlarındandır, iktidar (devlet-erkek-gericileşme-kapitalizm) gibi unsurların inşasını aile kavramını kutsallaştırarak… Tüm ilişkilerde kullanılan dili değiştirip iktidarlarını tüm toplumu yeniden şekillendirmek için şiddet dilini meşrulaştıran, kadını korunması gereken bir çiçek, duygusal varlık ve kutsal anne üçgeninde konumlandırıp temel öznesi iktidarının devamlılığı için kullanılan bir cinsiyet tarifi yaparak 2023’lerin Türkiye’si için “muhafazakar toplumun kurucu unsuru” statüsünden başka bir anlam kazanmamasını istemektedir.

Burada yüksek sesle dillendirdiğimiz “Benim Bedenim, Benim Kararım” la şekillenebilecek bir özel alan kurmaya çalışıyoruz. Anneler olarak sadece anne olmadığımızı kendimize süt sağım makinalarına bağlayarak da tekrar edebiliyoruz. Sesimizi özel alanlarımızdan sokaklara taşıyarak tüm baskı, şiddet ve gericileşme politikalarına sokakları terk etmeyerek refüze etmeye çalışıyoruz. Bedenimiz üzerinden biçimlendirmeye çalışılan topluma, yine bedenimizi özgürleştirerek karşı durmaya çalışıyoruz.
 *********************************************************************************
  (Tam bu yazı kaleme alınırken “NEVİN YILDIRIM” davası (erkek mahkeme-erkek adalet) sonuçlandı. Davaya alınmayan avukatlar ve destek vermek isteyen kadınların duruşma salonuna alınmaması hatta darp edilmeleri; AKP nin yaratmak istediği düzenden bağımsız değerlendirilemez. Nevin Yıldırıma Müebbet verildi ve sebebini birkaç cümle ile Nevin Yıldırım’ın sözleriyle anlatmak mümkün olacak; “yaşadığım hiçbir şeyi gönüllü yaşamadım, ben orada isteyerek gülmedim, Nurettin beni devamlı rahatsız etti, tecavüze uğradım, köylüler onu engellemeyerek bana yapılan şiddete göz yumdular”  Köyümüz/devlütlümüz şiddete göz yumuyor ve şiddete karşı yapabileceğimiz tüm kanalları kapatıyor.  Kurdukları şiddet iktidarının mikro ölçekli örneği sessiz köyde sesini duyurmamış bir kadın bedenini hapsederek İbret-i alem için sesimizi tekrar erkek mahkemeleriyle susturdular/susturduklarını düşünmekteler. Bu çelişki biz sesimizi daha fazla yükselttikçe devam edecek. Cinsiyetçi/gerici/muhafazakar toplum inşasında Nevin olarak var olmaya devam edeceğiz.)

Nevin Yıldırım davası bu nedenle önemlidir; mikro iktidar örneği açısından bu kadar ses getiren ve özellikle beğenilmeyen iktidarlarının inşasına çomak sokan biz feministlerin davaya müdahil olması işi daha da çetin kılmıştır.

Thetis

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder