Bu blogta annelik ve kadınlık üzerine birçok yazı kaleme
aldık; ancak bitmeyen, gerçekte çözümlenemeyecek; bir çözümsüzlük içinde
değerlendirmek gerekirse; annelik ve kadınlık AKP iktidarının dinci-gerici, muhafazakar
düzeninin sindirilmesi için en kolay dillendirilecek ve kabul görecek ilk
kutsal olarak karşımızda duruyor.
Kadınların eve kapatılıp; ucuz iş gücü yaratmak ya da
yeniden üretim ilişkileri içinde ev işlerini yürütmek gibi işlerini; kutsallara
bulandırarak sunmaktalar. Burada en önemli unsur dillerinden düşürmedikleri,
düşürmedikçe muhalif bakışların bile artık şaşırmadığı “annelik” bir
gericileştirme kavramı olarak karşımıza çıkıyor.
Annelik durumu ve bir
kariyer alanı olarak annelik, bu
söylemde AKP düzeni için gerekli bir kavram. Sağlık bakanı ve tek adam olarak
cumhurun başı tehlike olarak gördükleri eşitlik/adalet (Sümeyye ERDOĞAN’nın
adeleti temel alan ama eşitlik kavramının öznesi olmadığı bir adalet kavramını
algılarımıza yerleştirmeye çalışmaktalar. Eşitlik kavramını özellikle dil ve algımızdan
çıkararak soyut bir adalet algısı yaratmaya çalışmaya devam edecekler. )talepleriyle
ortada duran feminist örgütlere ve kendilerinin yaratmak istedikleri
muhafazakar anne düzenine karşı çıkan tüm kadın örgütlerini dillerine dolamaları,
düzeninin inşası için engel olarak görmekte. Ayrıca dinsel argümanları ve
kutsalları genel kabule açık sakinleştirici olarak dillerine dolamaktalar.
Bizleri annelik ve mutlu olduğumuz yaşamlar arasında
sıkıştırmaktalar. Kutsal değilsek; anne olamayız. Bu blogta esterevallinin
yazdığı feminizm ve annelik üzerine yazıyı tekrar gözden geçirmekte fayda var.
Biyolojik olarak bebeğin gelişimi bizlerin vücudunda
olabildiği, doğum sonrası beslenme kanallarının (bir çeşidi emzirme) bir
tanesinin biz de olması ki bu durumu devlet politikası haline getirip doğum
biçimine ve beslenme şekline anne/çocuk isteklerini görmezden gelerek; diğer
taraftan gizlice mama şirketlerinin pazarını geliştirmelerine katkı sağlayacak
politikalarla karşımızdalar. Aynı zamanda doğal süreçlerin bozulmasını sağlayan
politikalardan da geri durmamaktalar. Çocuklarımızı nasıl besleyeceğimizden,
nasıl ve ne zaman doğuracağımıza kadar bir devlet politikasının belirlediği
evlerimiz (üretim çiftliklerimiz) olarak hapishane hayatlarımızın belirleyicisi
olmaktalar. Çatlamış meme uçlarımızdan devletin kanlı muhafazakar politikalarının; besleyip büyüteceği belki bir cephede, belki bir asansör kazasında, belki bir
maden kazasında ölecek çocukları emzirmemizi empoze ediyorlar. Emzirme, doğum
şekli gibi durumların belirleyicisini bilim ve kadının kararından çıkarıp; yarattıkları
sistemlerle belirleyen olmaktalar.
Fizyolojik olarak zorunlu olduğum için taşıdığım, bu bebeğin
tüm sorumlulukları benim mi? Sorusunu; AKP politikaları toplumun yeniden inşası
için “evet” olarak cevaplamakta.
Asıl soruyu; bu politikaların farkında olduğunu iddia eden;
muhalif kesimlere sormak gerektiğini düşünüyorum. Sizler; kadın bedeni
üzerinden; fıtratımızda olan gerileşmede kendinizi nerede konumlandırıyorsunuz.
Bu iktidar ilişkilerinden ne kadar besleniyorsunuz, size bahşedilmiş olan
ayrıcalıklarla, her alandaki iktidarınızı ne kadar terk etmeye niyetlisiniz ?
Bu sorulara teorik olarak süslenmiş hatta bunu ayrıcalık
olarak ortalıkta konuşan ve bunu “farkındayım” vurgusuyla yüksek sesle dillendiren
erkekler; biz böyle değiliz diyerek, kendilerini bu iktidar ilişkilerinden aklamaya
çalışmaktalar. Yükseldikleri siyasi basamaklarda çözümleyemedikleri bu
çelişkiyi teorize etmekten kendilerini alıkoymaz ve hatta politik masalarda bu
eşitlik ilişkisi üzerine ne kadar ileride olduklarını vurgulayıp bunun üzerinden
nemalanmayı sürdürmekteler. Yoksa eşitliği devrimden sonra mı yaşamaya niyetlisiniz?
Diye sormak isterim.
"Yaşam ağacı
yeşildir." Anne olmayı, bebeğin büyütülmesine ilişkin tüm enstrümanları
seçebiliyor olmayı hayal ediyoruz. Seçebilmek için önce durup sonra içine
düştüğümüz/düşürüldüğümüz vicdan azaplarından kurtulmamız gerekiyor. Sistem
bize mükemmel anne olmayı, önceliklerimizin hatta tek önceliğimizin anne olmak
olduğunu pompalayıp duruyor. Ya peki ! kendini bu sisteme muhalif olduğunu
söyleyen erkek yoldaşlarımız nerede duruyor ? Erkeklerin burada kendilerini
“sonradan öğrenilmiş” babalık rollerine dair duruşları yardımcı/takviyeci
olarak karşımızda duruyor. Bu iktidar ilişkileri içinde kendi iktidarlarının
getirdiği tüm refahtan yararlanmayı sürdürmekte ve buna babalık demeye devam
etmektedirler. Çocuğun büyütülmesi ve gelişimi aşamasında tüm sorumlulukları
sen annesin vurgusuyla (doğal olanın bu olduğu iddiası ile) baskıyı sürdürmekteler.
İktidarın politikaları karşısında ve erkek egemen sistem içinde yalnızlığımızla
seçebileceğimiz kararlar istek ve hayal biçiminde kalmaya devam etmekte.
Şiddet ve iktidar ilişkisi sıkı bir bağ ile toplumu
şekillendirme araçlarındandır, iktidar (devlet-erkek-gericileşme-kapitalizm)
gibi unsurların inşasını aile kavramını kutsallaştırarak… Tüm ilişkilerde
kullanılan dili değiştirip iktidarlarını tüm toplumu yeniden şekillendirmek
için şiddet dilini meşrulaştıran, kadını korunması gereken bir çiçek, duygusal
varlık ve kutsal anne üçgeninde konumlandırıp temel öznesi iktidarının
devamlılığı için kullanılan bir cinsiyet tarifi yaparak 2023’lerin Türkiye’si
için “muhafazakar toplumun kurucu unsuru” statüsünden başka bir anlam
kazanmamasını istemektedir.
Burada yüksek sesle dillendirdiğimiz “Benim Bedenim, Benim
Kararım” la şekillenebilecek bir özel alan kurmaya çalışıyoruz. Anneler olarak
sadece anne olmadığımızı kendimize süt sağım makinalarına bağlayarak da tekrar
edebiliyoruz. Sesimizi özel alanlarımızdan sokaklara taşıyarak tüm baskı,
şiddet ve gericileşme politikalarına sokakları terk etmeyerek refüze etmeye
çalışıyoruz. Bedenimiz üzerinden biçimlendirmeye çalışılan topluma, yine
bedenimizi özgürleştirerek karşı durmaya çalışıyoruz.
*********************************************************************************
(Tam bu yazı kaleme
alınırken “NEVİN YILDIRIM” davası (erkek mahkeme-erkek adalet) sonuçlandı.
Davaya alınmayan avukatlar ve destek vermek isteyen kadınların duruşma salonuna
alınmaması hatta darp edilmeleri; AKP nin yaratmak istediği düzenden bağımsız
değerlendirilemez. Nevin Yıldırıma Müebbet verildi ve sebebini birkaç cümle ile
Nevin Yıldırım’ın sözleriyle anlatmak mümkün olacak; “yaşadığım hiçbir şeyi
gönüllü yaşamadım, ben orada isteyerek gülmedim, Nurettin beni devamlı rahatsız
etti, tecavüze uğradım, köylüler onu engellemeyerek bana yapılan şiddete göz
yumdular” Köyümüz/devlütlümüz şiddete
göz yumuyor ve şiddete karşı yapabileceğimiz tüm kanalları kapatıyor. Kurdukları şiddet iktidarının mikro ölçekli
örneği sessiz köyde sesini duyurmamış bir kadın bedenini hapsederek İbret-i
alem için sesimizi tekrar erkek mahkemeleriyle susturdular/susturduklarını
düşünmekteler. Bu çelişki biz sesimizi daha fazla yükselttikçe devam edecek.
Cinsiyetçi/gerici/muhafazakar toplum inşasında Nevin olarak var olmaya devam
edeceğiz.)
Nevin Yıldırım davası bu nedenle önemlidir; mikro iktidar
örneği açısından bu kadar ses getiren ve özellikle beğenilmeyen iktidarlarının
inşasına çomak sokan biz feministlerin davaya müdahil olması işi daha da çetin
kılmıştır.
Thetis
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder