24 Şubat 2015 Salı

"EN ÇOK MUTSUZ OLDUK" olsun..

Mutlu olmak varken bu dünyada
Geceler geldi dayandı kapımıza
Olduk acımızla sarmaş dolaş
Bekledik düşümüzle koyun koyuna

Mutlu olmak varken bu dünyada
Geceler geldi dayandı kapımıza
Olduk acımızla sarmaş dolaş
Bekledik düşümüzle koyun koyuna




Mutlu olalım dedik yahu..

 

Mutlu olmak için elimizden geleni yaptık.

Mutluluk bize öğretilmiş seylerle olmaya çalıştığımız, yakalamak için peşinden çok koşturduğumuz bir şeydi. Baktık kendiliğinden olmadı, el yordamı ile kendimize uydurmaya çabaladık. Sonuçta mutlu olmak hayatla başetmenin, hayatı alt etmenin, bizi üst etmenin yoluydu. Resmini yapamasak da kitabını yazabililirdik. Sahi, mutluluk neydi? Özlemlerimize eksiksiz ve sürekli kavuşmaktı mutluluk. En azından sözlük böyle söylüyordu.

 

Mutluluk hep bir adım ötemizden gitti.

Biz arkasından onu yakalamak için koştururken, mutluluk bizden 1 ya da 2 adım ötedeydi.

Diyelim bir şeyin olması bizi mutlu edecekti. Biz o şeyi bir zamanlar cok istedik, cok istedik ama olmadı. Olmayınca mutsuz olduk. 

Biz mutsuzca geçirdik onca zamanı. Şimdi,  geriye dönüp bakınca mutsuzluklarımız, mutluluklarımızdan fazlaydı. Mutluluk azdı saçma ve yersiz de olsa mutsuzluklar daha çoktu. Çok şey istemiştik.

 

Oysa bizi mutlu edecek, o olsun dediğimiz şey, nasıl oluyor?, hayatımızın en gereksiz, en anlamsız, en istemediğimiz zamanında bizim oluyordu sıklıkla. Buna Murphy diyebiliriz, talihsizlik diyebiliriz. ne derseniz, diyebiliriz. Nihayetinde bir zamanlar cok arzuladığımız pek çok sey hep zamansız oldu, zamansız gelen mutluluk ise bizi  mutlu etmeye yetmedi. 

 

Mutlulugu yakalayacağız diye gunler geceler boyu kan ter içinde koşturuyorduk. Bizi mutlu edecek sey oldugunda, biz büyümüştük ve kirlenmişti dünya.

 

Mutluluk büyümek gibiydi... Büyüyüp büyük hayaller kurmak gibiydi... Hayaller büyüyüp gerçek olmadıkça, daha cok yer kirleniyordu, çirkinleşiyordu. Bu kısır döngü içinde kalakalıyorduk.

 

 

Büyüdükçe ve ağladıkça daha daha üstümüze geldi hayat. Bu defa hayal bile kurmadık.. böyle kalsın muhafaza edelim dedik. Oradan burdan darbeler aldık. Dik duralım dedik, eğillirsek kalkamazdık. Yanımızdakilere tutunduk artık mutluluk yanımızda kalanlardı, tutunabildiklerimizdi. Hayat durmadan vuruyordu. Mutlu olmak değil, en azından mutsuz olmamak halini aldı nacizane duygularımız.

 

Ve duygularımızı düşününce %90'ı bizi mutsuz ediyordu. Patron kızdı, üzüldük. Yetiştiremedik, yetemedik, kızdık. Bisikletimiz olmadı, üniversite sınavını kazanamadık, ağladık. Sonra, istediğimiz işi yapamadık. Sonra, almak istediklerimizi alamadık. Bunlar daha maddi konulardı.

Döndük içimize baktık.

 

Peki aşk bizi mutlu eder miydi?

Bir ihtiyac mıydı. Sevdiklerimize duydugumuz hisler, bizi mutlu mu yapıyordu, tedirgin mi hissettiryordu?

 

Kendimizden vazgeçip sevdiklerimizin mutluluklarına baktık. Böylece mutlu olmayı umduk bir kere daha, 

Mutluluk bir arayıştır belki de..

Bu sefer başkaları adına beklentiler oluşturuyorduk.

Öğrendik ki mutsuzluk heryerde ve çok kolay başımıza gelebilen bir seydi işte.

Mutlu olmak içinse cok fazla duygunun aynı anda yaşanması gerekiyordu.

Gerekiyordu ve bu gereklilikler sağlanamıyordu..

 

Mutsuzluklarımızı gizlemeyi becerdik. Etraf bizi mutlu sansa diye sosyal mecralara gülen mutlu pozlarımızı ekledik. “Mutluymuşuz gibi yap kanka”…

Sonra, “Nasılsın?” diye sorana, sadece bir kuru “iyiyim” demeyi öğrendik. Daha çok gülümsemeyi öğrendik.

Küçük küçük mutluluklar aradık sonra.. Her fırsatı değerlendirecektik mutluluk için.

Fakat ota boka mutlu olmak hiç de sahici değildi.. "Aaa hava guneşli mutlu olalım." "Aaa minik kedi ne hoş." hoş bir süre idare etti bunlar bizi, kendi küçük dünyalarımızda, kendi küçük mutluluğumuzda kavrulduk durduk...

 

 

İnsan mutsuzluğunu kendinden bile saklayabilir. Birtek ve en cok bedeninden saklayamıyor biliyor musunuz?

 

Mutsuzluk biriktirdikçe hasta oluyor insan. Başındaki, yüzündeki derisi pul pul dökülüyor bazen. Bazen kulağındaki egzama oluyor. Bazen zona, bazen reflu, bazen kanser bile oluyor insan.

Biliyor musunuz o zaman cok hüzünleniyor insan. Kendine, kendi bedenine yetemiyor müdahale edemiyor, saklayamıyor ya bazen insan... 

Hayat öyle çok mutlu olunan bir yer değil.

Yeryüzü aşkın yüzü değil.

 

Yaşıyorsak olur diye …

Esterevalli

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder