23 Şubat 2015 Pazartesi
Bir Kamil Karabahtlı yorumu: Kent sosyolojisi içinde İstanbul’a tutunmak…
1986, 5 çocuk sahibi Karabahtlı ailesinin en büyüğü kız evli, İstanbul’da yaşıyor. İki numara da kız İstanbul’da üniversitede okuyor. 3 numara evin büyük oğlu, 4 numara küçük oğlan Kamil, tekne kazıntısı ise kız 12 yaşında, anneyle baba birlikte memleketteler. Oturdukları evin arsası annesinin babasından miras kalıyor, Kamil’in babası üzerine ev yapalı 3-4 sene oluyor.
Baba, kahvehane esnafı ama iflası çekmiş, enikonu düşünüyor, memlekette bir şey bulamıyor, İstanbul’da çalışmalı, önden ben gideyim, sonra da çocukları aldırtırım diyor ve yollara düşüyor. Baba İstanbul’da bir şirkette şoförlük işi buluyor, yerleşiyor, 1 sene sonra çalıştığı yerde büyük oğlana da iş buluyor, onu da yanına alıyor.
Babayla büyük oğlan birlikte çalışarak 2 sene geçiyor, takvim 1989’u gösteriyor. İstanbul bu geniş aileyi bağrına basmak için hazırlanıyor, Yenibosna’da ev tutuluyor. Bilen bilir, dönemin en ücra semtlerinden biridir ve özellikle Anadoludan gelen hemşehrililer köylerini dernekleştirip Yenibosna’da yaşatır. Karabahtlı kardeşler ve ebeveynleri, İstanbul’da tutunmak için varıyla yoğuyla çalışmaya başlıyor. Anne evde, diğerleri markette, konfeksiyonda, mağazada…
Memlekete dönmemeye 5 yıl sonra kanaat getiriyor Karabahtlılar. Memleketteki evlerini satışa çıkarıyorlar hemen satılıyor. Parayı çarçur etmemek gerek. 1994 yılı baba Karabahtlı ile büyük oğlan taşı toprağı altın bu şehrin bir karışı da bizim olsun diyorlar. Esenyurt’ta arsa bakıyorlar, arsalar pahalı, imarı var mı yok mu ne umurlarında ne de onun peşindeler, tek düşünceleri uygun bir fiyata tapulu bir yerlerinin olması. Büyük oğlanın bir tanıdığı var İmdat. İmdat da karnını İstanbulla doyurmak istiyor, yatırım için ayırdığı üç beş kuruş parası var. Voltran gibi birleştiriyorlar güçlerini. Birleşen gücün karşısında arsalar sıraya dizilir tabiî ki. İmdat parayı veriyor, gerisine karışmıyor. Yan yana iki parsel bulunuyor tarla vasfında, Kamil Karabahtlı adına alınıyor. İmdat’ın tapuda hiçbir kaydı bulunmuyor. Zaten o arsanın onun olduğunu da unutmuş gibi davranıyor yıllar içinde. İmdat’taki güven ilişkisine bak hele…
Gel zaman git zaman herkes kendi hayatını kuruyor, yıllar geçiyor Yenibosna’da yaşayan sadece anne ve baba Karabahtlı kalıyor, Kamil evden ayrı onun haricinde de herkes evli. İmdat ise boşanıyor, tekrar evleniyor. Karısı, İmdat şu arsanın tapusu nerde diyor, İmdat güvendiğini söyleyemiyor. Fakat duramıyor Kamil’i arıyor. 2005 yılı, iki ayrı parselin birine ortak oluyor, yeter ikisine birden ortak olmak çok pahalı diyor İmdat.
Bu arsaya bişeyler yapmak lazım diye arada konuşuyor Karabahtlı aile meclisi. Bu arada imar planı yapılıyor, 480 metrekarelik yerlerine 3 kat toplam 9 daire konut yapalım size de 2 daire verelim diyor dönemin müteahhitleri. Karabahtlılar bunu az buldukları için gündeme bile almıyorlar konuyu tartışmayı.
Sonrasında 40 metrekarelik bir alanın üçüncü bir kişiye ortak edildiğini öğreniyorlar belediyeden. Nasıl olur filan derken, teknik bir mesele oluyor gerçekten… Kim olduğunu öğrenmeye çalışıyorlar ama belediyede kayıt yok tapuyla birlikte Tapu Müdürlüğü’nden öğrenebiliyorlar ancak üçüncü ortağın ismini “Salih Demir”. Sarı çizmeli Salih Demir’i nerden bulacaklarını bilemiyorlar. Bağzı Laz müteahhitlerin “ağbi binayı yapalım, bahçedeki 40 metrekareyi de aha burası senin yerin diye gösteririz üçüncü ortağa” dediklerine emin olun…
Salih Demir’i Tapu Müdürlüğü’ne sorar Kamil, üçüncü ortağın bilgilerini birinci ortağa vermez “özel bilgi” diye. Tapu müdürüne gider yok nafile öğrenemiyor. Belediyeye gider, imar müdürlüğü, emlak müdürlüğü başkan yardımcısı bunları ve yollarını birkaç kere aşındırır. Yok, hiçbir şekilde ulaşamıyorlar. Şu adrese dayalı nüfus kayıt sistemini bilirsiniz bir şekilde ona ulaşıyorlar, 3-4 tane Salih Demir bulunuyor, ama araştıra araştıra teke indiriliyor. Çanakkale’de yaşayan bir Salih Demir bulunuyor. Kamil mektup yazıyor, 1 hafta sonra telefonu çalıyor, arayan kişi, Salih Demir’in oğluyum, belediyede çalışıyorum, babam 90lı yıllarda Esenyurt’ta çalışmıştı, fakat öyle bir arsa alıp almadığını bilmiyorum diyor. 3 gün sonra Salih Demir ve oğlu İstanbul’a geliyorlar, biz buradayız diye arıyorlar, gelin 40 metrekareyi satalım. Kamil, tapunuz var mı diyor, yok diyorlar, tapuya gidelim alalım deseler de o gün alamıyorlar tapuyu. Kamil’e yarın tekrar gideceğiz bugün bulamadılar, yarın verebileceklerini söylüyor tapu müdürlüğü diyorlar. Bu konuşma, Kamil’in Salih Demir ve oğluyla yaptığı son konuşma oluyor.
Bu mevzunun üstüne Kamil, kaymakama gider, ayrıntılı bir dilekçe yazmasını ister kaymakam. 15-20 gün geçer, Kaymakamlıktan bir cevap gelir, cevapta Salih Demir adına o zamanlarda bu işi takip eden vekaleten biri olduğu yazılıdır. Vekil kişinin telefonunu bulmak için Kamille abisi 3 tane cep telefonu şirketi var nasıl olsa bunların her birine soralım diye düşünürler, 10-15 kişi bulurlar, paylaşıp ararlar. Sefaköy’de bir inşaat şirketinde ofisboyluk yapan birini bulurlar, telefondaki kişi mevzunun üstünden 20 sene geçtiğini, o zaman Salih Demir adına Esenyurtta bir arsa almış olabileceğini söyler. Kamille abisi, Sefaköydeki şirketi araştırırlar, bakarlar ki hala duruyor, atlayıp giderler. Şirket yetkilileri -ki müteahhitlerdir aynı zamanda- Salih Demir’i tanıdıklarını, şu anda burda yaşamadığını ve 40 metrekarenin ona ait olduğunu doğrularlar. Kamil, biz bu 40 metrekareyi satın almak istiyoruz ama şimdi paramız yok, der. Şirket, fiyat çıkarır 30.000 TL ister, tamam bir düşünecez deyip çıkarlar.
2009’da Esenyurt halkı 1 kat daha çıkmıştır demir filizlerinde ve yerel seçimler Esenyurt’u bir kat daha yükseltmiştir. Laz olan ve olmayan bütün müteahhitler Karabahtlıların peşindedir. Taner, inşaat mühendisidir ve bina yapıp satmaktadır. Kamil’i daha önceleri birkaç kere aramıştır fakat bir uzlaşma sağlayamamışlardır. 2009’daki plan değişiklikleri sonucu 1 kat daha çıkacak olan Karabahtlılar Tanerle görüşürler ve 40 metrekare işini çözmesi için Sefaköy’deki inşaat şirketine gönderirler. Taner, Kamili arar, ben gelene kadar 40.000 TL olmuş Kamil abi fiyat der. Kamil, müteahhit olduğunu mu söyledin yoksa diye sorar. Taner, ben söylemedim onlar anladı der…
Karabahtlı ailesi ve İmdat, arsalarının üzerine yükselecek olan 5 katlı 15 dairelik binanın 4 dairesine sahip olabilecekleri için çok mutludurlar, sözleşme imzalanır, 2 daire Karabahtlıların olur, 2 daire İmdat’ın. Bina yapılır, kat irtifakı kurulurken Kamil abisine tapuda ortak istemiyoruz der, İmdatla Karabahtlıların ortaklığı kazasız belasız burada biter.
Emlakçı arar, evin birisine müşteri var, rakam konuşuldu anlaşıldı, hangi gün gelirsin Kamil abi der; sözleşirler, Kamil büyük yeğenini de yanına alır sabahın köründe Esenyurt’a varır. Şöyle bir gezelim, evlere bakalım daha bekleyeceğiz derler, bir de ne görsünler, satacaklarını düşündükleri dairede oturan var, perdeler çekilmiş, kombi takılmış, balkon kombiye göre restore edilmiş. Emlakçıya geri döner Kamil ve yeğeni. Emlakçı, he yaa abi, müşteri kamyonu getirdi taşındı, biz de ilk defa böyle birşey gördük der. Kamil, soluğu evde alır, kapıyı şaşkınlık içinde çalar. 60 yaşlarında bir adam açar.
-Kamil: adın ne amca, ben bu evin sahibiyim, adım Kamil.
-Amca: Feyzullah…
-Kamil:Ya arkadaş ben daha seninle hiçbir konuşma yapmamışım, kaparo almamışım, sen ne hakla gelip taşınırsın, şimdi seni polise anlatsam zabtı tutturur, eşyalarını toplamak zorunda kalırsın, offff…
-Feyzullah:Ya sen taşınma desen bile ben eşyaları kapıya dizecektim, bak, ben oturduğum yerde kiracıydım ev sahibim öldü, karısı benim oturduğum yere, oğlu gelecek diye beni kapı dışarı etti, seninle anlaşsak da anlaşamasak da ben çoluk çocuk kapıda kalmıştım.
Kamil, yüzünde acı bir tebessüm, hadi o zaman konuşalım der… Önce, bankaya giderler, sonra da tapuya. Tapuda, alım-satım işlemi sırasında Kamil’in evli olduğu kayıtlarda olmasına rağmen, karısının imzası istenmez. Kamil, itiraz etmez…
İkinci ev de geçenlerde satıldı. Bugün Karabahtlıların artık tek istedikleri hala Yenibosna’da oturan anne ve babalarının başlarını sokabilecekleri bir evleri olması. Anne 69, baba 75 yaşında. Çocuklarına “biz bu oturduğumuz evi alsak” derler. Çocuklar biraz mırın kırın yapsa da ikna olurlar ve ev sahibiyle görüşürler. Ev sahibi de dünden razı, evi satmak istemektedir.
Kamil, büyük bir teknolojik hizmet olan e-imar uygulamasını açar, adresi girer. İmar durumuna bakar, oturdukları ev, köşe dairedir fakat binanın üzerinden kalın siyah bir çizgi geçmektedir. Bir terslik olduğunu anlar. Hemen Bahçelievler Belediyesini arar, oradaki planlama birimine ulaşır. Uzman kişi, binanın bir kısmının zaten yolda kaldığını, bina yıkıldığında bir daha aynısının yapılamayacağını, çünkü binanın zaten kendi arsa sınırı dışında yapılarak yolu işgal ettiğini, dolayısıyla bu evi almalarını hiç ama hiç önermediğini söyler ve kapatır.
Kamil, iki dakika sessiz kalır
Hayattan öğrendiğim şey,
Hiçbir şey öğrenmediğimdir,
Ev sahibi ya tutarsa diye,
Evinin halini bile bile
Giydiriyo bize…
İpek Güvercin
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder