11 Kasım 2013 Pazartesi

#Diren @ #


Bugün kendimi çıplak hissediyorum devlet tüm gözleri ile dikizliyor ve çıplaklığımı devlet gözüyle görüyorum. Bunun için hatırla, hatırla 31 Mayıs 2013’ü hatırla…

31 mayıs 2013 sabah 7:30 civarı gece Gezi Parkına müdahale edilmiş. Taksimde kovboylar gaz üflüyormuş.. Aklımdan söyle şeyler geçiyor ya bu devlet bu işi neden bu kadar abarttı? Kaşınıyormuş ta ondan demek için akşamı beklemem gerekiyormuş.

Evden çıkmadan önce televizyona göz gezdiriyorum henüz penguenler o kadar ünlü değiller, birkaç karelik bir şeyler söylüyorlar. “Gezi parkına müdahale”var. Tozlu trafikli yollardan geçtikten sonra Taksim’e ulaşabildik. O ne! İşe gidiş yok devlet ikinci bir emre kadar taksime girişleri kapatmış ve ben hala anlayamıyorum bu neyin kafası ?Zarla zorla gazla ve polise boğuşa boğuşa kavga dövüş ama dayaktan kamera ve fotoğraf makineleri sayesinde kurtulup işe ulaşmayı başarıyoruz. Bu başarı öyle bir başarı ki içimdeki öfkeli kadın, gri zincirlerinden bir halka kopardı, polisten de gazdan da kaçmanın nükleerden kaçmakla aynı şey olduğunu anladı. İşe gitmeye çalışan zavallı beyaz yakalı ameleler , işçiler yeter artık bıktık yeter ! Diye bağırıyordu kaçmamak çok güzel ve değişik.

İşteyiz, kendimi çok dirençli ve gazlı hissediyorum. Saat:10.00 Dedik ki; geziye gidiyoruz Divan otelin oraya, henüz o kadar ünlü değil. Bizi bir küçük kalabalık grup arasında elinde “korna çal” pankartıyla korna seslerinin yükselmesini sağlayan bir kadın ve “bu daha başlangıç mücadeleye devam” sloganları karşılıyor. Bu grup arasında bulaşıcı bir şeyler var “korkusuzluk ve neşe”. Arkamızda Divan Otel ve önümüzde Gezi Parkı kapatılmış. Fazla uzun sürmüyor oksijenli saltanat boğmaya çalışıyorlar sanırım diye düşünmeme sebeb olacak “pat pat pat” sesleriyle kovboylar kendini gösteriyor. Her şey gaz ve beyaz. Divan Otel kapılarını açıyor .

Herkes birbirine bakıyor bir adam elinde fıs fıs gözlerimize bir losyon sıkıyor, ne var içinde diye sorduğumda “talcidli su” cevabı.Biraz daha rahatım dışarıda kalanlar gazla ve toma suyuyla Harbiye doğru itiliyorlar. Biraz daha toparlanıyoruz, kaçmıyoruz. Artık kemirgen gibi sizden kaçmıyoruz. Böcek gibi gazınızla öldüremezsiniz bizi en azından hepimizi…

Artık park ne bizim için, ne onlar için o park değil.

Diskin çağrısı var öğlen Taksim’de olacağız, Saat:13.00 oradayız. Divanda ki müdahaleden öğrendik “talcid”li sularımız, baretimiz ve bez maskelerimiz var hazırız, kaçmıyoruz. Gazdan gözümüz ne ağlamaklı ne de nefesimiz tutuk. Böcek olmaktan bıktık.

Daha” bu daha başlangıç” bile diyemeden “pat pat” süpürerek geliyorlar heryer gaz heryer direniş. Bir yere sığınıyoruz ama geri dönmeyi düşünmüyoruz, fırsatını bulup tekrar çıkıyoruz tekrar sığınıyoruz.

Akşama doğru başka bir şey var bu başka bir şey adını sonradan “büyük direniş” olarak anacağımız başka bir şey oluyor. Ama 19.30 çağrısı için tüm kapalı yollara rağmen Taksim dışındakiler için “siz nasıl geleceğinizi bilirsiniz” çağrılarına büyük bir yanıt geliyor. Geliyorlar her sokaktan öfke ile geliyorlar “V for Vendetta” gibi filmi tekrar çekiyoruz hepimizi öldüremiyorlar.

Devletbaba karanlık olmadan eve dön diyor. Tüm kız çocukları karanlığı iyi bilir ve karanlıktan kaçmayı da koşarak eve gitmeyi. Şimdi eve dönmüyorum devletbaba. Artık bize her yer karanlık, karanlıkta oynamak istiyorum.

Sabaha daha çok gaz bombası, daha çok ses bombası cop ve ne yazık ki yaralı arkadaşlarımız var. MMO açık, bir revirimiz var hep bir elden sığınıyoruz, iyileşiyoruz, direniyoruz.

Saat 23.00 Nasıl geleceğimizi bilmişiz, “Taksim bizim, İstanbul bizim”.

1 Haziran’a geçene kadar herkes kendi karanlığında oynamayı öğrendi. Tüm kadınlar devlete, devletin erkek yüzüne. Tüm erkekler devlete ve belki kendi yüzlerine tekrar bakmayı öğrendi.

Direnişe soğuk duvarlarda isimleniyor;” Allah’ını seven defansa gelsin”. Herkes neyi seviyorsa defansta.

“GTA da polis döven nesile bulaştınız”.

Ara sokaklarda dolaşırken Beşiktaşlılara, Galatasaraylılara ve Fenerbahçelilere yani taraftar gruplarına rastlıyorum ezber bozuluyor. Bugüne kadar gereksiz gördüğüm bir sürü şey sokakta canlı canlı yanımda.

Bizim eldivenli arkadaşlar yolu açmış umudun direnmekten başka bir şey olmadığını anlayan herkes öfkeyi omuzlamış.

Gece çok uzun sürüyor sadece Taksim değilmiş ve 1 haziran saat 15.00 Gezi parkı bizimdir. Cesaretimiz ve farklılıkların birbirinden öğrendiği bir sürü şey, bavulumuzda duruyor. Haziran direnişleri bizi bekliyor.

Erkek dilli yazılamalar silinecek ve bunu anlayabilecek erkekler yaratılacak. Gezi kültürü diye bir tanımlamamız olacak.

Çadırlarımız, dayanışmamız ve büyüyen umutlarımız olacak.

Haziran boyunca Kızlı, erkekli direndik.Tüm homofobik saplantılarımızı çuvallara koyup denize atarak ve tüm farklılıklarımızla direndik. Korkutulacak kız çocukları değiliz, penceren çarşaflarımızı uzatıp, direnişe kaçtık.

Şimdi unutma, unutma “Haziran Direnişler”ini unutma. Çırılçıplak soyulan hayatlarımız için elimizden çekip alınan özgürlüklerimiz ve emeğimiz için

Köleliğe karşı #Direnişçi

#KızlıErkekliDireniyoruz

#Direnkadın

Bizde bu başbakan olduktan sonra daha çok karanlıkta oynarız.

Rumuz : Thetis

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder