25 Nisan 2014 Cuma

Başkaldırıyorum

Sabahtan akşam kadar çalışıyorum..
Hiç bir şeyim yok.
Malım Mülküm yok. Mutlu bir hayatım yok. İyi hissetmek, ödemem gereken borçları çalışarak ödemeye çabalayıp, yapmam istenen şeyleri yapabilir olmamla mümkün.
Mesala, krediyi çektiğim bankanın arabasını ödünç olarak kullanıyorum.
Bir ev var içinde yaşadığım. Yerini fiyatına ve işe yakınlığına uygun olduğu için tercih etmek durumunda kaldığım. Oturduğum için sahibi denilen kişiye paralar akıttığım bir evde yaşıyorum.
Sonra çocuğum var bakmam gereken ve masrafları. Eee tabi yaşamak için yemem, içmem gerek. Yediklerimin, sağlıklı olup olmadığı önemli değil, para karşılığı alınması yeterli. Beni ayakta tutsun çalışabilmemi sağlasın o kadarı kafi. Evde de çalışıyorum. Bulaşık, çamaşır, yemek yapılmalı, bunları dışarda yapsam hepsinin para karşılığı var. Bende para yok dolayısıyla 7/24 mesaideyim.
Ölmemek için ısınmam, giyinmem, temiz kalmam gerek. Bunları bir biçimde temin edebilmem, patronun bana uygun gördüğü para ile mümkün. Bu parayı kazanmak için günlerimi dört duvar arasında geçiriyorum. Patron kazansın, ülke kazansın da ben borçları ve ihtiyaçları ucu ucuna getireyim. Olmadı, biraz daha kredi biraz daha borç, biraz daha kemer sıkma politkası yürürlüğe girer.

Kapitalizm nasıl istiyorsa öyle yiyorum-giyiniyorum. Benim payıma prezentabl görünmek düştü. Sistem bana neyi reva görüyorsa öyle yaşıyorum. Aslında öyle bile yaşayamıyorum, idealize edilen modele benziyormuş gibi yapabilmek yaşamaktan sayılıyor.
İstemiyorum.
Başkaldırıyorum, onu da yapabildiğim kadar, cesaretim kadar, yanyana gelip güçlendiğim kadar. Tam güçleniyoruz, örgütleniyoruz, haklıyız, kazanacağız diyorum. Sonra bildik hikaye, soluduğumuz biber gazı, ilaçlı su. Bir kere daha ıslah edilmeye çalışılıyoruz. Haşere gibiyiz sistemin en kahraman savunucularının gözünde. Bazen kemirgen, bazen çapulcu, bazen şımarık olduğumuzu söylüyor muktedir. Oysa biz, üzerinde tepinilerek ezilip suyu çıkarılmıs işçileriz. Mavi yakalı, beya yakalı diye tabir edilen. Emeğimizin, duygularımızın, vicdanımızın hunharca hırpalandığı bir dünyada ve talihsiz bir coğrafyadayız. İsyan, yaşadıklarının farkında olanlarca kaçınılmaz hale gelince gene biber gazı gene su, dayak, cop, gözaltı...
Sistem gözaltı deyince kaz ayakları aklımıza gelsin istiyor, göz altı kremlerini yine bize satmak için.
Başka türlü olabilir miydi her şey diyorum. kişisel kurtuluş mümkün mü? başımı alıp gidebilir miyim şimdi?
öyle bir numaralandırılmış, öyle bir gözlem altına alınmışız ki, kaçıs yok. Zaten borçlusun.
Bacaklarımda borç ve ödeme prangaları, bir çocuğun büyüyünceye kadar olan sorumluluğu beynimde. Sonuçta geçinmek için çok da sansı olmayanlardanız işte. Şimdilik bu hayatı yaşamaya mecburuz. Ama mücadele sürüyor.. umudumuz bitmedi.
Ve üzülüyoruz bizden kötü durumda yaşayanlar için, sanki biz kurtulmuşuz gibi. onlarda zaten en ulaşabilir buldukları bizle hesaplaşmakta. Yok birbirimizden farkımız. Sırtında fiyakalı ceket olanla, yamalı ceketini giyip işe gidenin arasındaki fark, borcunun rakamlarındaki sıfırların artışı kadar. Çürük elmanın şekerle kaplanması gibi yok sayılan, şekerle kandırılan yurdum insanları. çok şekersiniz.

Para kazanıp bu kazandığım paraları zengin olan mülk sahibi patronlara, hırsız iktidarlara verip sonra da istemediğim bir hayatı yaşıyorum. Bunu benim gibi milyonlar yapıyor.Gün sonunda yaşıyoruz işte.. Bugün de ölmedik.
Bazılarımız yaşayamıyor bile. Ona da kaza deniyor, iş zaviyatı.. adına cinayet demektense "katil baca" diye manşet atıyor sistemin gazeteleri. Biri yazmış facebookta "Biz ölürsek, en fazla kahvedeki çaylarımız soğur" diye. Basit, değersiz hayatlarımızda kurtuluşumuzun şifrelerini arıyoruz.. Birlikte arıyoruz. Sokağa çıkıp bizden isteneni reddettiğimizde buluyoruz birbirimizi. Umutlarımızı büyütüyoruz bereber. İnsanca yaşamak, insanca çalışmak için bizim olması gerekeni istiyoruz, Hayatlarımız için mücadele ediyoruz.
ve 1 Mayıs bizim kutlu günümüz.
1Mayıs İşçi bayramımız ve anma günümüz..
Şehrin mekanları insanların kutsalları olur bazen.
Nasıl ki Cumartesi Anneleri, Galatasaray Meydanını kaybettikleri çocuklarının mezarlığı gibi kutsal görüyorlarsa.. 1 Mayıs'larda bizim için miting meydanıdır. Taksim Meydanı özeldir. Taksim bu şehrin meydanıdır ve bu şehirde işçilerin emekçilerin canlarıyla kanlarıyla, mücadeleleriyle anılan bir meydandır.
1 Mayıs alanı Taksimdir.
1 Mayıs ta 1 Mayıs Alanındayız.>
Esterevalli

BİR GÜN MUTLAKA
Bu gün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu
yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür
gümbür bir telaş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne
güzel, düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz
kafalılar! Ey sadrazam!
Sevgilim on sekizinde bir kız, yürüyoruz bulvarda, sandviç
yiyoruz, dünyadan konuşuyoruz
Çiçekler açıyor durmadan, savaşlar oluyor, her şey nasıl
bitebilir bir bombayla, nasıl kazanabilir o kirli adamlar
Uzun uzun düşünüyor, sularla yıkıyorum yüzümü, temiz
bir gömlek giyiyorum
Bitecek bir gün bu zulüm, bitecek bu han-i yağma
Ama yorgunum şimdi, çok sigara içiyorum, sırtımda kirli
bir pardesü
Kalorifer dumanları çıkıyor göğe, cebimde Vietnamca şiir
kitapları
Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür
ucundaki ırmakları
Bir kız sessizce ölüyor, sessizce ölüyor orda
Köprülerden geçiyorum, karanlık yağmurlu bir gün, yürüyorum
istasyona
Bu evler hüzünlendiriyor beni, bu derme çatma dünya
İnsanlar, motor sesleri, sis, akıp giden su
Ne yapsam...ne yapsam her yerde bir hüzün tortusu
Alnımı soğuk bir demire dayıyorum, o eski günler geliyor aklıma
Ben de çocuktum, sevgililerim olacaktı elbette
Sinema dönüşlerini düşünüyorum, annemi, her şey nasıl
ölebilir, nasıl unutulur insan
Ey gök! senin altında sessizce yatardım, ey pırıl pırıl
tarlalar
Ne yapsam...ne yapsam...Dekart okuyorum sonradan...
Sakallarım uzuyor, ben bu kızı seviyorum, ufak bir yürüyüş
Çankaya' ya
Bir pazar, güneşli bir pazar, nasıl coşuyor yüreğim, nasıl karışıyorum insanlara
Bir çocuk bakıyor pencereden hülyalı kocaman gözlü nefis
bir çocuk
Lermontov' un çocukluk fotoğraflarına benzeyen kardeşi
bakıyor sonra
Ben şiir yazıyorum daktiloda, gazeteleri merak ediyorum,
kuş sesleri geliyor kulağıma
Ben mütevazi bir şairim, sevgilim, her şey coşkulandırıyor
beni
Sanki ağlayacak ne var bakarken bir halk adamına
Bakıyorum adamın kulaklarına, boynuna, gözlerine, kaşlarına
yüzünün oynamasına
Ey halk diyorum, ey çocuk, derken bende bir ağlama
İlençliyorum bütün bireyci şairleri, hale gidiyorum portakal
almaya
İlençliyorum o laf kalabaklıklarını, kurumuş yürekleri,
bireyin kurtuluşunu filan
İlençliyorum o kitap kurtlarını, bağışlıyorum sonradan
Uzun kış gecelerinden sonra kim bilir nasıl olur her şey
Uzun kış gecelerinden sonra, masallarda anlatılan
Durup durup bunları düşünüyorum, bir sevinci bir hüzün
izliyor arkadan
Yüreğim ipe sapa gelmez bir bahar göğü, Türkçe bir yürek
kısaca
Beklemek usandırıyor, telaşlı telaşlı bir şeyler anlatıyorum
sağda solda
Bir otobüse biniyorum, inceliyorum bir böceği tutarak
kanatlarından merakla
Yürürdüm eskiden baharda, o yıkıntıların ve çayırların
olduğu alanlara
Aklıma şiiri gelirdi o yaşlı Amerikalının, sonbaharı anlatan
şiiri
Çayırlar vardı o şiirde, baharı anımsatan ne de olsa
Böylece yeniden hazırlanıyorum bir coşkuya, yeniden
sokaklara fırlamaya
Kendimi atmak için bir uçurumdan balıklama
Büyük ve mavi bir şey izlenimi var bende, gördüğüm
filmlerden mi ne
Bir şapka, telaşlı bir gök, sıcak yapay bir dünya
Anlat anlat bitmiyor, bitmiyor bendeki daüssıla
Bütün sevgilerimi harcayabilirim bir çırpıda, yağmurlu o
yollar geliyor aklıma
Benzin kokuları, ıslak direkler, babamın esmer bir somun
gibi tombul ve sıcak elleri
Uyurdum. Bir de bakmışsın yeni bir film sinemada, şehirde
yeni bir kız, kahvede yeni bir garson
O üzgün ve sabahlıklı dururdu balkonda...
Şimdi ne var hüzünlenecek burda, nedir bu çatlatan
yüreğimi bu telaş
Sanki ölecek gibiyim, sanki birazdan polisler gelecek ya da
Gelip alacaklar kitaplarımı, bu şiiri, sevgilimin
fotoğrafını duvarda
Soracaklar babanın adı ne, nerde doğdun, teşrif eder
misiniz karakola
Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür
ucundaki ırmakları
Bir kız sessizce ölüyor, sessizce Vietnam' da
Ağlayarak bir yürek resmi çiziyorum havaya
Uyanıyorum ağlayarak, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey ithalatçılar, ihracatçılar, ey
şeyhülislam!
Bir gün mutlaka yeneceğiz! Bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bunu söyleyeceğiz bin defa!
Sonra bin defa daha, Sonra bin defa daha, çoğaltacağız
marşlarla
Ben ve sevgilim ve arkadaşlar yürüyeceğiz bulvarda
Yürüyeceğiz yeniden yaratılmanın coşkusuyla
Yürüyeceğiz çoğala çoğala...

Ataol BEHRAMOĞLU

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder